Doorgaan naar hoofdcontent

Progressieve werkhervatting

Een tussendoortje.

Recent heeft een collega me de volgende casus voorgelegd. Bij een werkgever keurt men progressieve werkhervatting: starten aan halve prestaties en progressief opbouwen (bvb. na een maand ¾) goed.

Een werkneemster hervatte halftijds met aangepast werk. Dit werd aanvaard door de medisch adviseur. Maar die heeft nu het voorstel om naar ¾ te gaan afgewezen, en heeft aangegeven dat dan het recht op uitkering vervalt.



Zonder al te veel commentaar (I'm not in the mood), zal ik mijn antwoord hieronder weergeven.

Personen die een invaliditeitsuitkering hebben, kunnen progressief hervatten, in stappen van bvb. 10%. Dit zijn werknemers met een langdurige of chronische ziekte en werknemers die een handicap verworven hebben.

Maar bij deeltijdse werkhervattingen na (gewoon) ziekteverlof, zijn er slechts drie formules die steevast worden goedgekeurd: halve dagen werken, 2,5 dag per week werken, of over 2 weken 3 dagen werken de eerste week, en 2 dagen de volgende week.
De betreffende adviserende geneesheren kiezen ervoor om "Arbeidsongeschiktheid van ten minste 50% (medisch) behouden" te interpreteren als "halftijds werken".

Dit is niet correct. 

De omzendbrief van het RIZIV vermeldt expliciet dat de toelating niet noodzakelijk een halftijdse activiteit moet betreffen. Hoofdstuk III deel D: "Die eis van de vermindering van het vermogen van ten minste 50 %, zoals bedoeld in artikel 100, §2 van de gecoƶrdineerde wet, heeft evenmin betrekking op het werkvolume dat door de adviserend geneesheer kan worden toegestaan (de toelating moet niet noodzakelijk een halftijdse activiteit betreffen)."


Sinds vorig jaar is de procedure voor deeltijdse werkhervatting nog versoepeld, trouwens.

De arbeidsongeschikte werknemer die aangepast werk wil hervatten, moet geen voorafgaandelijke toestemming meer verkrijgen van zijn adviserend geneesheer. De werknemer moet uiterlijk de laatste dag voor de werkhervatting zijn adviserend geneesheer inlichten en de toestemming vragen.

Populaire posts van deze blog

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal

Cyanide

En nog eens een strikt arbeidsgeneeskundig blogartikel. Een van de aan mij toegewezen bedrijven heeft informatie gevraagd over cyanides. Redelijk gespecialiseerde informatie wellicht, maar relevant voor bedrijven die met blauwzuur werken. En om collega's arbeidsgeneesheren en preventieadviseurs het opzoekwerk te besparen, maak ik de tekst ook maar publiek. --- CYANIDE 1. Fysische en chemische eigenschappen HCN Heerlijk verfrissend... eh, ruik ik amandelen? HCN is een kleurloze vloeistof of kleurloos gas met de karakteristieke geur van bittere amandelen. HCN gas en vloeistof zijn mengbaar met water en oplosbaar in ethanol en ether. Het kook- en smeltpunt van HCN zijn respectievelijk 25,70°C en -13,24°C. HCN wordt gebruikt als ontsmettings- of desinfectiemiddel, of in chemische syntheses. NaCN en KCN De zouten NaCN en KCN zijn witte, kristallijne vaste stoffen met een lichte amandelgeur. Het smeltpunt van NaCN is 560°C en van KCN 620-635°C. KCN is goed oplosbaar i

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels