Doorgaan naar hoofdcontent

Is Wifi schadelijk voor de gezondheid?

Onderstaand artikel is op 16 februari verschenen in de Actuascan van spmt arista (evenwel zonder de instructieve foto).
 
 
 
Wifi is vandaag de dag haast niet meer weg te denken uit onze maatschappij. Het datavolume dat via draadloze netwerken wordt doorgezonden, verdubbelt ieder jaar. Maar met de nieuwe technologie komen ook nieuwe onheilspellende berichten. Individuele onderzoeken zouden schade bij planten hebben aangetoond. Elektrohypersensitiviteit, oftewel een overgevoeligheid aan straling van technologische oorsprong, haalt ook regelmatig de pers. In Frankrijk wordt wifi uit voorzorg zelfs verboden in kindercrèches. Maar is wifi wel kankerverwekkend? En kan het je effectief ziek maken?
 
Wat is wifi ?
Wifi of IEEE 802.11 omvat een verzameling van standaarden voor draadloze netwerken. De wifi-standaarden gebruiken de 2,4 of de 5 gigahertzband. Dit betekent dat ze elektromagnetische stralen creëren van 2400 of 5000 megahertz en ze zitten daarmee in de groep van respectievelijk Ultra High Frequency of Super High Frequency. Deze bandbreedtes gebruikt men ook voor televisiesignalen, draadloze telefoons, magnetrons en satellietcommunicatie.
De golflengte van deze straling bedraagt 10 tot 1000 millimeter; ze behoren hiermee tot de niet-ioniserende straling.
 
Kankerverwekkend ?
Ioniserende elektromagnetische straling heeft een dermate hoge energie dat het DNA in de lichaamscellen kan beschadigen. Dit kan leiden tot kanker. Röntgenstraling (gebruikt bij medische beeldvorming) en ultraviolette straling (bij blootstelling aan zonlicht) zijn voorbeelden van zulke ioniserende straling. Wifi creëert niet-ioniserende stralen. Deze zijn niet sterk genoeg om DNA-schade aan te richten. Daarvoor is de golflengte gewoon te lang, en de energie te laag. Ze kunnen enkel opwarming veroorzaken. Om dat te vermijden, hanteert men bovendien zeer strenge veiligheidsgrenzen.
Er zijn letterlijk duizenden studies verricht naar een mogelijk kankerverwekkend effect van wifi. Meta-analyses (dit zijn grondige evaluaties van alle beschikbare gegevens) hebben tot dusver geen kankerverwekkend effect gevonden. Als men ooit via onderzoeken over zeer lange tijdspannes alsnog een verhoogde kans zou vinden op bepaalde vormen van kanker, dan zou dit sowieso een zeer klein relatief risico inhouden.
 
Overgevoeligheid ?
Jeuk, branderigheid, roodheid, vermoeidheid, duizeligheid, hoofdpijn, hartkloppingen en zich onwel voelen. Dit zijn de vaakst voorkomende klachten van mensen die een overgevoeligheid melden bij blootstelling aan niet-ioniserende straling. Het geheel van klachten noemt men elektrohypersensitiviteit.
De symptomen zijn er wel degelijk. Maar wanneer men in gecontroleerde studies deze mensen doet geloven dat ze worden blootgesteld aan wifi-straling terwijl dat niet zo is, dan ervaren ze dezelfde klachten. Het omgekeerde is evenzeer waar: wanneer ze niet weten dat ze tijdens het onderzoek aan wifi-straling worden blootgesteld, blijven ze volmaakt klachtenvrij.
Dit fenomeen is het duistere broertje van het placebo-effect: het nocebo-effect. Wanneer men gelooft dat iets schadelijk is, dan gaat men dat ook als dusdanig ervaren. Deze mensen kan men helpen met cognitieve gedragstherapie, waarbij men leert omgaan met de ongegronde angst. Helaas werken sensatiebeluste persberichten en persisterende complottheorieën een correcte berichtgeving tegen. Hierdoor blijven mensen die aan zulk een aandoening lijden, geloven in een fysische oorzaak van hun klachten.
 
Conclusie
Meta-analyses vinden geen verband tussen blootstelling aan wifi-straling en kanker, hart- en vaatziekten of invloed op het immuunsysteem. Dit wilt niet zeggen dat men zulk een verband nooit zal vinden, maar de kans wordt wel heel klein.
Een overgevoeligheid aan elektromagnetische straling is onomstotelijk bewezen een nocebo-effect; er is geen objectief verband tussen straling en klachten.
Het is dus nergens voor nodig om het gebruik van wifi op de werkplaats, in scholen of op kindercrèches aan banden te leggen. Zulke acties zijn niet gebaseerd op wetenschappelijk gefundeerde feiten, maar op een ongegronde angst voor technologie.

Populaire posts van deze blog

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal

Is maté oké?

Maté is een infusie van yerba maté bladeren in heet water. Het lijkt nog het meeste op thee, en wordt in de Zuid-Amerikaanse landen ook in plaats hiervan en in plaats van koffie gedronken. Eeuwenoud symbool van gezondheid en vriendschap, is deze drank er hét sociale bindmiddel. Maté is ook in de lage landen verkrijgbaar, in kruidenwinkels maar ook in grootwarenhuizen. En het heeft een afzetmarkt. Niet alleen bij inwijkelingen uit Zuid-Amerika. Maté wordt, naast groene thee, namelijk ook aanbevolen als hulpmiddel bij afvallen. Op een relatief bekende website staat maté geklasseerd onder "planten zonder risico", "... U kunt ook rechtstreeks thee van maté of groene thee nemen: gemakkelijk te vinden en veelvuldig gebruikt ..." Tal van dieetwebsites raden ook maté aan, omwille van tal van redenen: naast bijkomend gewichtsverlies, heeft het een beschermend effect op het hart. Het doet de slechte cholesterol dalen en beschermt tegen beschadigingen van het DNA. Het h

Calciumhydroxide in water

Kalkwater of kalkmelk is een oplossing van calciumhydroxide (Ca(OH) 2 ) in water. Calciumhydroxide is weinig oplosbaar in water. “0,17 gram per 100 ml water”. Bron: Chemiekaarten 19 e editie 2004. “Licht oplosbaar in water van 20°C : 1,65 g/l” Bron: Carmeuse.nl In water valt Ca(OH) 2 uiteen in Ca 2+ - en OH - -ionen. Hierdoor ontstaat een basische oplossing. De pH van een oplossing van 0,01% is 11,3. “pH: 11.3 (0.01% at 25 deg C); 12.5 to 12.7 (saturated solution (0.18 g/100 mL) at 25 deg C)” Bron: Intox.org Bij een gesatureerde oplossing (= maximum oplosbare hoeveelheid) bedraagt de pH 12,4 tot 12,8. “pH (saturated solution): 12.4” Bron: Sultanchemists.com “pH: 12,5-12,8 bij een concentratie van 1.070 mg/l” Bron: Carmeuse.nl Bij een langere blootstelling aan calciumhydroxide zullen de huidletsels meer uitgesproken zijn. Dit staat ook als dusdanig vermeld op veiligheidsfiches over calciumhydroxide. “Calcium hydroxide penetrates the ski