Doorgaan naar hoofdcontent

Viraal versus duurzaam beleid

Regelmatig passeren er op mijn Linkedinfeed video's die om de een of andere reden viraal gegaan zijn, en die door een van mijn contactpersonen ook geliket worden. Zo passeerde er recent onderstaande video over Ephraim Sibeko, een baggageafhandelaar bij Lanseria International Airport in Zuid-Afrika.


In de video zie je Ephraim zeer consciëntieus elke koffer omdraaien, zodat het handvat aan de buitenkant ligt, en de voorkant bovenaan. 

Er zijn duizenden likes en laaiend enthousiaste commentaren bij het bericht, die de werknemer en de onderneming loven om de klantgerichtheid. Want bovenstaande leidt onmiskenbaar tot een optimale user experience: elke klant wordt kostbare seconden bespaard, omdat de vermoeide reiziger in één vloeiende beweging zijn of haar koffer kan vastgrijpen en kan voortrollen naar de dichtstbijzijnde transportband.

Ook al vind ik het als concept op zich heel lovenswaardig, ik vind het een bijzonder slecht beleid. Vanuit ergonomisch oogpunt is de voorovergebukte houding zeer rugbelastend. Doe dit enkele uren per dag, en op korte termijn zal de werknemer waarschijnlijk uitvallen. Op lange termijn zal hij  sowieso chronische rug- en schouderklachten krijgen door vroegtijdige slijtage. Op naar de volgende Ephraim dan maar?

Het is de verantwoordelijkheid van de werkgever om te zoeken naar een andere manier waarop de user experience van de klanten behouden kan worden, zonder daarbij het welzijn van de werknemer uit het oog te verliezen. Zulke beleidsmaatregelen gaan misschien minder snel viraal, maar ze zijn daarentegen wel duurzaam.

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...