Doorgaan naar hoofdcontent

Polonium pufjes

Alsof roken nog niet slecht genoeg was voor de gezondheid. Nu blijkt dat de zeer radioactieve stof polonium 210 in sigaretten zit, hetzelfde spul waarmee enkele jaren geleden de Russische spion Aleksandr Litvinenko het hoekje omgebracht is. Zijn aanwezigheid in tabaksbladeren (van polonium, niet van Litvinenko) is vooral het gevolg van groeibevorderende middelen op basis van fosfaten.

Het polonium stapelt zich op in het longweefsel en bestraalt de nietsvermoedende rokers van binnenuit. De radioactieve bestraling als gevolg van het roken van een pakje sigaretten per dag zou overeenkomen met die van tweehonderd! longfoto's per jaar. Wereldwijd is deze stof dan ook verantwoordelijk voor bijna twaalfduizend extra doden.

De tabaksbedrijven hebben natuurlijk geprobeerd om deze stof te verwijderen, bezorgd als ze zijn om het welzijn van hun klanten, maar zijn daar vooralsnog niet in geslaagd. Nu, er zitten tientallen kankerverwekkende stoffen in sigarettenrook, "één meer of minder maakt ook niet uit", zullen ze misschien hebben gedacht. Het is wel interessant om te vernemen dat deze bedrijven al van het polonium in hun kankerstokjes wisten sinds de jaren '60.

Nog een waarschuwing erbij dus om op de pakjes te zetten: radioactief!
Pff, het zal waarschijnlijk geen knijt verschil uitmaken in het aantal rokers. Al vervang je het logo van de sigarettenfabrikant door een grote doodskop en de naam van het merk door "Doodstokjes".
Ach ja. Wat baten kaars en bril...

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...