Doorgaan naar hoofdcontent

7 argumenten voor én tegen de 7 minute workout

Toen ik begin dit jaar mijn jaardoelstellingen opmaakte, was één ervan om 200 maal de 7 minute workout te doen. Ik was een dusdanig grote fan van het concept, dat ik de Johnson & Johnson Official 7 Minute Workout App benoemde tot een “app van de maand”. Full disclosure: toen het artikel verscheen, was ik er al mee gestopt. Ik leg hieronder uit waarom.
 

Okee, eerst vier redenen waarom ik (nog steeds) fan ben van het concept.
 
1 Het is snel
Een van de meest genoemde argumenten om niet de fitnesszaal te bezoeken, is het gebrek aan tijd. En wie heeft na een drukke werkdag nog de energie om die extra verplaatsing te maken? Geen excuus meer, want zoals de naam van de app al aangeeft, duurt de workout slechts zeven minuten. Ietsje meer, als je ook de warming-up en cooling-down sessies doet; nog steeds heel snel.
 
2 Het is eenvoudig
Om een degelijke workout van alle spiergroepen te doen, heb je al tien verschillende toestellen nodig. Kost handenvol geld, en waar vind je de plaats? Nee hoor! Al wat je nodig hebt, zijn een stoel en een vrije wand tegen de muur.
Via de Smart Workout kun je een inschatting maken van je huidige fitnessniveau, en op basis hiervan kiezen tussen 22 verschillende trainingsmodules. Eenmaal dat de training start, doorloopt het systeem een reeks oefeningen die elk een ander lichaamsdeel trainen. Een commentaarstem geeft instructies over de correcte uitvoering van de oefening, en een video toont hiernaast ook het correcte ritme, en de resterende tijd. Aan de hand van je feedback over de oefening (positief of negatief) kan de app de inhoud van je training aanpassen.
 
3 Het is gratis
De Johnson & Johnson Official 7 Minute Workout app, zowel beschikbaar voor de iPhone als voor een Android toestel, is een gratis app die je verschillende trainingsmodules aanbiedt. Volwaardige alternatieven zijn de 7 Minute Workout van Wahoo Fitness, The 7 Minute Workout van UOVO en Freeletics.
Okee, je moet wel investeren in een smartphone, moest je behoren tot de extreme minderheid die dit nog niet heeft…
 
4 Het is effectief
Misschien had ik dit zelfs als eerste punt moeten zetten, want niet onbelangrijk: het heeft ook wel degelijk nut. Medisch-wetenschappelijk onderzoek1, 2  heeft aangetoond dat ook kortdurende, hoog-intensieve training zonder gebruik van gesofisticeerde apparatuur een significant positief effect heeft op je conditie en algemene gezondheid.
Idealiter doe je drie sessies op een dag, en dit drie maal per week. Maar drie maal per week één sessie is ook al heel wat. Je kunt het ook gaandeweg opbouwen. En je kunt ook een gewoonte in te bouwen door het bijvoorbeeld elke ochtend in te plannen. Na een aantal maanden maakt het gewoon deel uit van je ochtendroutine.
 
 
Maar ook drie redenen waarom het voor mij niet gewerkt heeft.
 
1 Het is zwaar
Ja, het duurt maar zeven minuten, en het is een afwisseling van oefeningen die niet allemaal even moeilijk zijn, maar het is eerlijk gezegd toch behoorlijk afzien. Het is dus niet echt iets waar je naar uitkijkt. Probeer jezelf maar telkens weer te motiveren om het tóch te doen; niet evident. Zeker als je overweegt om “all-in” te gaan, dan moet je drie maal per week drié van dergelijke sessies uitzweten. The horror.
Je moet het uiteraard wel langzaamaan opbouwen. En naarmate je conditie verbetert, wordt het blijkbaar minder erg.
 
2 Het is saai
Het is steeds weer dezelfde boring shit. Jumping jacks! Wall sit! Plank! Ok ja, je kunt kiezen uit andere modules, maar dat zijn toch steeds variaties op hetzelfde thema.
Wat dan weer wél handig is: op den duur weet je wat er gaat komen, en kun je halverwege al beginnen uit te kijken naar het einde. Beloon jezelf! Misschien best niet met een Snickers of een ijsje; alhoewel: het doel van deze oefening is niet om gewicht te verliezen, maar om je conditie op te bouwen… desalniettemin, kies toch maar eerder voor een mental treat; een taak die je van je todolijstje kunt afchecken bijvoorbeeld.
 
3 Je ziet er gek uit, wanneer je het doet
Je moet de mogelijkheid hebben tot wat privacy. Dat was trouwens ook de reden dat ik ermee gestopt ben. Thuis kan ik het moeilijk doen, want als de kinderen op zijn, willen ze paardje rijden zodra ik begin met de push-ups. Dus maakte ik er werk van zodra ik op kantoor was, of tijdens de middagpauze. Twee maal heb ik het voorgehad dat iemand mijn bureau binnenstormde, terwijl ik met de tong uit de bek aan het high kneeën was; pretty damn akward, ik kan het je verzekeren.
 
Okee, eigenlijk zijn het allemaal excuses, en zou ik gewoon tien minuten vroeger mijn bed uit moeten rollen.

En dat ben ik dan ook van plan.
 
Vanaf volgend jaar.
 
 
Bronnen
1. ACSM'S Health & Fitness Journal. May/June 2013 - Volume 17 - Issue 3 - p 8–13. High-intensity circuit training using body weight: Maximum Results With Minimal Investment. Klika B, Jordan C.
2. J Sports Med Phys Fitness. 2015 May 5. The effect of high-intensity circuit training on physical fitness. Schmidt W, Anderson K, et al.

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...