Doorgaan naar hoofdcontent

De ultieme vakantieplek

Een workation. Ken je dat? Hierbij voeren telewerkers hun activiteiten uit van op een exotische vakantiebestemming. Tegenwoordig kan men uiteraard van overal telewerken, mits een goede internetverbinding. Maar er zijn wel een aantal formaliteiten waar je als werkgever aan moet voldoen; dat heb ik dan ook een tijdje terug in een artikel voor Kluwer uitgelegd.

Dat doet wel dromen natuurlijk, want sinds maart vorig jaar ben ik zulk een telewerker, met slechts heel af en toe een fysieke aanwezigheid op de werkvloer.

Dit zal na de zomermaanden wel weer veranderen (behalve als de delta- of een andere variant roet in het eten gooit), maar de volgende weken althans maakt het voor mijn collega's niet uit van waar ik mijn activiteiten uitvoer. En gezien mijn eega vanuit het onderwijs de zomermaanden ook thuis is… waarom doen wij dan niet een workation? Dan voer ik tijdens de werkdag zoals gewoonlijk mijn werk uit, maar kan mijn  gezin genieten van het mooie weer, leuke activiteiten en doen we tijdens de avonden samen lange wandelingen in een feeërieke omgeving.


Dus zijn we wat gaan googelen. Een hotel met een zwembad, een mooie omgeving en - uiteraard - een goede wifi-verbinding. 

Toch behoorlijk prijzig, die vliegvakanties.

En dat voor het voorrecht om de ganse dag in een kleine hotelkamer achter mijn klein laptopscherm te werken, waarschijnlijk aan een geïmproviseerd bureau, zittend op een poef. Mijn gezin zou ook niet eventjes naar de hotelkamer kunnen komen om wat uit te rusten of zo, want papa is er aan het werk. Vliegreizen zijn ook niet echt ecovriendelijk. En tot slot moeten we dan ook opvang voorzien voor onze labrador.

Opnieuw naar google. Een villa in Italië in een mooie omgeving; uiteindelijk willen we gewoonweg dat vakantiegevoel en bovendien is wat privacy toch aangenaam. De prijzen vallen nog mee, enfin toch al een stuk betaalbaarder. Meerdere kamers, dus ik kan op een aparte kamer werken. En last but not least, onze hond kan mee!

Maar de rit met de wagen gaat toch zwaar zijn. De vier uur die we deden op de rit naar Disneyland was al een uitdaging, reiszieke kinderen en zo, wat gaat dat geven als we tien uur rijden naar het Comomeer? En het is dan ook een heel gedoe met covidsafe apps en verzekeringen en wie weet wat nog meer.

Hey Google, zoek een vakantiehuis in Wallonië met mogelijkheid voor huisdier. Want waarom naar het buitenland gaan, in België zijn er toch ook mooie bestemmingen? 

En die zijn er inderdaad! Wel, tot voor kort dan toch; met het recente noodweer is alles er compleet overhoop gehaald. Niet het moment om daar de toerist uit te gaan hangen. Als er zulke dingen gebeuren met je medemens, ga je ook weer beseffen wat een geluk je eigenlijk hebt.

In ieder geval, na lang zoeken hebben we dus uiteindelijk de ultieme vakantieplek gevonden voor mijn workation. Een mooi huis met gratis wifi en alle faciliteiten, onze hond mag er verblijven, winkels in de buurt, een tuin met alle privacy, en rustige wandelpaden in de onmiddellijke omgeving.

Dus van daar uit zal ik de komende weken gedurende de werkdag mijn dagtaken uitvoeren, en de avonden met mijn gezin doorbrengen op een sfeerwandeling, of in die prachtige tuin…

… gewoonweg, bij ons thuis.

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...