Doorgaan naar hoofdcontent

De laatste plaats

Je hebt het wellicht al eens voor gehad. Dat belangrijk document dat je dringend nodig hebt, het onmisbare voorwerp dat je op een speciale plaats had gezet om het zeker niet te vergeten, maar waar was dat nu ook al weer? En in je verwoede speurtocht is het altijd op de laatste plaats waar je het zoekt. 

Waarom is dat toch? Is het universum zó tegen je gekant dat het op kwantumniveau de probabilistische waarschijnlijkheden op dergelijke manier herordent, dat het verzekert dat je pas op het eind op de juiste plaats zoekt? Of is er een duistere, demonische interventie die je heeft verdoemd tot herhaaldelijke queestes naar de dingen die je begeert?


Nee. 

Uiteraard is het gezochte voorwerp steevast op de laatste plaats waar je zoekt. Want eenmaal gevonden, waarom zou je nog verder zoeken?

Bovendien denk je nu waarschijnlijk enkel aan die momenten waarop je gefrustreerd de kussens in de zetel in het rond hebt zitten gooien als een gefrustreerde Vliegende Hollander, en vergeet je al die momenten waarop je het gezochte voorwerp direct hebt gevonden. "Waar- oh, daar is het!"

En als het vaak gebeurt dat je moet zoeken, dan is het misschien tijd om eens neer te zitten en je probleem structureel te bekijken. Hoe komt het dat je steevast op zoek moet naar die bestanden, en wat kun je doen om hieraan te verhelpen? Misschien is het nuttig dat je de naamgeving van je bestanden anders gaat aanpakken, zodat je die via de zoekfunctie gemakkelijker vindt? Of als je de sleutel van je tuinhuisje voortdurend kwijt raakt, misschien is er een haakje dat je hiervoor aan de achterdeur kunt ophangen? 

Hoe dan ook, het universum is niet tegen je gekant. Niemand heeft een vloek over je uitgesproken. Verander om te beginnen je perceptie. En is er effectief een probleem, dan ligt de oplossing bij jezelf.

Dat gezegd zijnde, waar is nu die vervloekte powerpoint?!

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...