Doorgaan naar hoofdcontent

Betonnen pap en veenbessensap

Een lange tijd geleden, toen ik nog in het lager onderwijs zat, kregen we van onze leraar “meester Crabbé” een boek met verzen en gedichten. Elke week moesten we hieruit een tekst memoriseren, en dan voor de klas voordragen. Dat is nooit echt mijn ding geweest, maar om de een of andere reden is er een gedicht dat haast een kwarteeuw later nog steeds in mijn geheugen gegrift staat.

Er was eens een professor
Die at betonnen pap.
Dat deed hij niet uit honger,
Maar voor de wetenschap.
Zijn vrouw stond luid te huilen
En riep bij iedre hap:
“Ach, Hendrik, neem tenminste
Een beetje bessensap”.

Ja, het is een veeg teken van ouderdom, wanneer iemand teksten uit zijn jeugd begint te declameren. Maar ik moest onwillekeurig aan dit gedicht van Daan Zonderland denken, toen ik wat info over veenbessensap ging opzoeken. En vandaar, naarstige lezer, dat u verblijd wordt met deze korte bloemlezing uit mijn roemrijk verleden. Ahum.


Maar nu terzake. Regelmatig veenbessensap drinken, vermindert de kans op herhaalde urineweginfecties.


In 2001 bvb. werd in Finland een uitgebreid onderzoek uitgevoerd. Het liep gedurende 1 jaar. Een groep van 150 vrouwen met urineweginfecties werkte hieraan mee. Een eerste groep kreeg dagelijks 50 ml veenbesconcentraat, een tweede groep dagelijks 100 ml lactobaccillus-drankje en een derde groep kreeg niets. Na 6 maanden was de kans op herinfectie meer dan gehalveerd in de veenbessengroep, de lactobacillusdrankjes daarentegen hadden geen effect.

Maar één onderzoek zegt op zich nog niet zo veel. Als de test niet volgens correcte, wetenschappelijke principes wordt uitgevoerd, kun je tot totaal verkeerde conclusies komen. Maar gelukkig zijn er de Cochrane reviews.

De term “Cochrane review” is in de geneeskunde een wereldvermaard begrip. Het is een publicatie door de Cochrane collaboration. Dit instituut tracht belangrijke vragen in de geneeskunde te beantwoorden via evidence-based medicine. Daartoe maken de leden van het instituut gebruik van een meta-analyse van gecontroleerde klinische onderzoeken. Wat houdt dit in? Ze gaan zoveel mogelijk onderzoeken over een bepaald onderwerp verzamelen. Ze kijken of ze goed zijn uitgevoerd; sommige onderzoeksmethoden slaan namelijk nergens op, de waarde van die resultaten is nul. Van alle artikels die overblijven, gaan ze kijken wat de uiteindelijke conclusie van al die onderzoeken is. Zo heeft onlangs een meta-analyse van alle onderzoeken over homeopathie, waar alle “junk”-artikelen uit geweerd waren, nog maar eens bewezen dat het uitsluitend een placebo-effect betreft. Maar dat terzijde.

Een maand geleden is een Cochrane review verschenen over het effect van veenbessensap op urineweginfecties. De onderzoekers hebben besloten dat er enige evidentie is van een positief effect bij vrouwen met terugkerende urineweginfecties. Het effect bij andere groepen is minder duidelijk. Het was ook niet duidelijk wat de optimale dosis is, of de beste manier van toediening (sap, tabletten of capsules).

Dus om te besluiten: Ik kan aanbevelen om regelmatig veenbessensap te drinken indien je gevoelig bent aan urineweginfecties. Het is gemakkelijk te verkrijgen en is een goed alternatief voor antibiotica en andere medicatie. Over de curatieve effectiviteit ervan bij het eten van betonnen pap, kan ik me evenwel niet uitspreken.

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...