Doorgaan naar hoofdcontent

Stenen, knikkers en zand

Een professor toont aan zijn studenten een grote, lege bokaal. Zorgvuldig vult hij deze met grote stenen en vraagt vervolgens of er nog iets bij kan.

“Nee,” zeggen de nietsvermoedende studenten. Waarop de professor een zak met knikkers bovenhaalt, en die tussen de stenen laat rollen. Hij schudt de bokaal nog eens goed, tot er echt geen knikker meer bij past.

“Is het nu vol?” vraagt hij. Een aantal studenten hebben het nu wel door, en roepen luidkeels “Nee!”

De professor knikt bevestigend, en haalt een beker met zand boven, wat hij tussen de stenen en de knikkers laat glijden, tot het aan de nok gevuld is.
 
In een variant van het verhaal wordt dit ritueel nog aangevuld met een glas bier, dat zelfs bij een volledig gevulde bokaal nog steeds hierin geledigd kan worden.
 
 
Wat is nu de moraal van het verhaal?
 
 
De stenen zijn metaforen voor je belangrijke projecten. De knikkers zijn kleinere taken, die ook nog hun belang hebben, en het zand is de dagelijkse ruis à la Facebook, tv en soortgelijk tijdverdrijf.
 
Als je de bokaal eerst vult met het zand, zal je nooit de knikkers en de stenen in de bokaal krijgen. Zo ook met je taken en projecten. Dus bij het bepalen van je planning, moet je eerst tijd voorzien voor je belangrijkste prioriteiten. Hierbij moet je ook aan de lange termijn denken. Dit houdt dus ook in: tijd voor je gezin. Tijd voor sporten. Tijd voor het volgen van een cursus, waardoor je verder kan komen in het leven. Als je niet op voorhand al je planning vrijhoudt voor de belangrijke, maar niet altijd even dringende dingen in het leven, zal er altijd wel iets dringends of "leuks" tussenkomen, waardoor je nooit toekomt aan wat écht belangrijk is.
 
Als je daarentegen consistent je leven rond de belangrijke dingen inplant, dan vind je wel altijd nog voldoende gaatjes voor de knikkers en het zand in je leven.
 
 
Oh, en het glas bier? Wel, zelfs al is je bokaal al tot aan de nok gevuld met je belangrijke projecten, je dagdagelijkse taken en je ontspannend tijdverdrijf: je kunt altijd wel even tijd vinden om een pintje te gaan drinken met een goede vriend.

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...