Doorgaan naar hoofdcontent

Gaming disorder en nog van dat leuks

De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) zal gameverslaving opnemen in de ICD-11. Deze elfde editie van de International Classification of Diseases is momenteel nog in draftversie, maar ze zal in de loop van dit jaar gefinaliseerd worden.


Gaming disorder krijgt de code 6C71, met als subgroepen 6C71.0 Gaming disorder, predominantly online6C71.1 Gaming disorder, predominantly offline en 6C71.Z Gaming disorder, unspecified. Daarmee zit het samen met 6C70 Gambling disorder in de Disorders due to addictive behaviours.

Gameverslaving wordt dus officieel een ziekte.

De DSM-5 heeft dit in 2013 al benoemd. De vijfde versie van het Handboek voor de Classificatie van Psychische Stoornissen van de American Psychiatric Association omschrijft het niet echt als een officiële aandoening, maar als een conditie die verder onderzoek verdient.

De DSM-5 beschrijft de conditie als het herhaaldelijk gebruik van op internet gebaseerde games, vaak met andere spelers, die tot aanzienlijke functioneringsproblemen leiden. In een jaar moeten aan vijf van de volgende criteria zijn voldaan:

  • Preoccupatie of obsessie met games
  • Ontwenningsverschijnselen bij het niet spelen van games
  • Tolerantie-opbouw: zichzelf almaar meer tijd gunnen om te gamen
  • Mislukte pogingen om het gamen af te bouwen of te stoppen
  • Geen interesse in andere activiteiten, zoals hobby's
  • Blijvend overmatig gebruik ondanks besef van gevaar voor de gezondheid
  • Liegen over gamegebruik
  • Gebruikt als manier om te ontsnappen: als uitlaatklep voor angsten en frustraties
  • Verlies of verwaarlozing van relaties


Ik kan op zich wel begrijpen dat men het wilt officialiseren. Regelmatig lees je wel eens over de een of andere Aziatische jongere die na 50 uren non-stop gamen dood neervalt. (Ik hoop dat hij dan tenminste het spel gewonnen heeft).

Maar waar trek je de grens? Beschouw je het dan ook als een aandoening wanneer een voor het overige best gemotiveerde student maandenlang elke avond tot laat in de nacht Dune II: The Battle for Arrakis speelt totdat hij de quasi onmogelijke missie van huis Atreides op de planeet Arrakis tot een succesvol en heroïsch einde heeft gebracht? Een puur hypothetisch voorbeeld uiteraard. Wat ik maar wil zeggen: de grens is vaag tussen een hobby en een obsessie.

Waarom zou je dan ook niet dezelfde logica toepassen op andere populaire en tijdverslindende activiteiten zoals bijvoorbeeld tv-kijken, of op café gaan? En dan heb ik het nog niet eens over al die verslaafden aan sportevenementen. Maar daar zijn eerder de partners de slachtoffers...

Dus, laat ons het eens toepassen op TV-kijken:
  • Preoccupatie of obsessie met tv-programma's: Heb je die laatste aflevering van Star Trek: Discovery al gezien? Ja? Laat ons alle details nog eens overlopen!
  • Ontwenningsverschijnselen bij het niet kijken van tv-programma's: Wat bedoel je, moet ik een hele week wachten op een nieuwe aflevering van The Good Place? *schuimbekken*
  • Tolerantie-opbouw: zichzelf almaar meer tijd gunnen om tv te kijken: Nog één aflevering van Stranger Things bingewatchen en dan stop ik ermee, echt.
  • Mislukte pogingen om het tv kijken af te bouwen of te stoppen: Nu is het genoeg, ik zeg Netflix definitief op.
  • Geen interesse in andere activiteiten, zoals hobby's: Gaan wandelen? Maar het gaat misschien regenen, zie je dat wolkje daar? Over regen gesproken: er komt een nieuwe serie "Rain" op Netflix, misschien moeten we daar eens naar kijken?
  • Blijvend overmatig gebruik ondanks besef van gevaar voor de gezondheid: Ik heb een hele interessante documentaire gezien over het gevaar van teveel TV kijken...
  • Liegen over TV-gebruik: Waar heb je het over? Ik heb maar één aflevering van House of Cards bekeken vorige week.
  • Gebruikt als manier om te ontsnappen: als uitlaatklep voor angsten en frustraties: Wat een stressvolle werkdag! Even kijken naar de elfjes en eenhoorns in Mia & Me.
  • Verlies of verwaarlozing van relaties: Een familiefeest? Maar de nieuwe Sherlock is op tv!
Klinkt dit (overigens volledig hypothetisch) voorbeeld je bekend in je oren? Gefeliciteerd, dan heb je een full-fledged TV disorder*!

*Copyright pending

Populaire posts van deze blog

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal

Goed nieuws en slecht nieuws

Wat wil je het eerste horen? "Okee, ik heb goed nieuws en slecht nieuws." Je hebt deze zin ongetwijfeld zelf al eens gebruikt. Ik zelf ook; als arts, als ouder en als manager. En waarschijnlijk heb je dezelfde neiging als ik: je begint liefst met het goede nieuws. "Okee, even de resultaten overlopen. Laat ons beginnen met het positieve..." (vriendelijke glimlach) "Ja, algemeen beschouwd waren je jaarresultaten heel goed. Zoals je kunt zien in deze grafiek, scoor je duidelijk boven het gemiddelde, op alle gemeten parameters. Maar -" "Wat zijn parameters, papa?" Tja, mijn jongste dochter is nog maar net vier, ik moet regelmatig dergelijke woorden uitleggen.  Maar plaats jezelf eens in de positie van een student die de uitslag van haar testscores gaat krijgen, of een patiënt die van zijn dokter de resultaten van een bloedanalyse te horen zal krijgen. Denk er echt over na. Wat wil je het eerste horen, het goede nieuws of het slechte ni