Doorgaan naar hoofdcontent

Een leerling is mogelijk besmet met het coronavirus. Wat gebeurt er nu?

 De maatregelen hangen af van de leeftijd van het kind. Een kort overzicht.

Onder de 6 jaar worden de kinderen doorgaans niet getest. Ze worden beschouwd als een bevestigd geval. Het zieke kind blijft thuis tot er geen koorts meer is en de klachten beter zijn. Men beschouwt het besmettingsrisico wel als laag, dus voor de rest van de klas én voor de huisgenoten zijn geen bijkomende tests of quarantaine nodig.

Uitzondering hierop is wanneer het kind zo ziek is dat een ziekenhuisopname nodig is, of als er een huisgenoot is met een hoog risico op complicaties bij besmetting. Is deze test positief, dan moeten de huisgenoten in quarantaine. De klasgenootjes niet, maar de ouders worden wel op de hoogte gebracht.

Wordt er vervolgens binnen de twee weken een tweede klasgenootje ziek, dan wordt dat kind wel getest, en als die test positief is, dan moet de ganse klas alsnog in quarantaine.


 

Kinderen van 6 tot 12 jaar (dus kinderen in het lager onderwijs) worden getest. Maar bij een positieve test beschouwt men het risico op besmetting bij de klasgenootjes als laag. Dus die moeten niet getest worden, en zolang ze geen symptomen ontwikkelen, moeten ze ook niet in quarantaine. Idem wanneer de leerkracht positief test, trouwens. De huisgenoten van het zieke kind moeten wel in quarantaine en worden getest.


 

Voor kinderen van 12 tot 18 jaar (dus kinderen in het secundair onderwijs) wordt voor de evaluatie van het besmettingsrisico dezelfde classificatie gebruikt als bij volwassenen, met hoog- en laagrisicocontacten.

Men beschouwt een leerling als hoogrisicocontact wanneer die een gecumuleerde contacttijd had van minstens 15 minuten binnen een afstand van minder dan 1,5 meter. Die moet dan in quarantaine gaan en worden getest. Alle overige klasgenoten niet. Ook de huisgenoten van het zieke kind moeten in quarantaine en worden getest.


 

Uitgebreide info met de volledige richtlijnen en beslissingsbomen zijn beschikbaar op

De website van Sciensano

De website van de VWVJ

Populaire posts van deze blog

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal

Goed nieuws en slecht nieuws

Wat wil je het eerste horen? "Okee, ik heb goed nieuws en slecht nieuws." Je hebt deze zin ongetwijfeld zelf al eens gebruikt. Ik zelf ook; als arts, als ouder en als manager. En waarschijnlijk heb je dezelfde neiging als ik: je begint liefst met het goede nieuws. "Okee, even de resultaten overlopen. Laat ons beginnen met het positieve..." (vriendelijke glimlach) "Ja, algemeen beschouwd waren je jaarresultaten heel goed. Zoals je kunt zien in deze grafiek, scoor je duidelijk boven het gemiddelde, op alle gemeten parameters. Maar -" "Wat zijn parameters, papa?" Tja, mijn jongste dochter is nog maar net vier, ik moet regelmatig dergelijke woorden uitleggen.  Maar plaats jezelf eens in de positie van een student die de uitslag van haar testscores gaat krijgen, of een patiënt die van zijn dokter de resultaten van een bloedanalyse te horen zal krijgen. Denk er echt over na. Wat wil je het eerste horen, het goede nieuws of het slechte ni