Doorgaan naar hoofdcontent

Het gevaar van abonnementen

Ik had onlangs enkele dagen vakantie. Ik heb die tijd gebruikt om mijn abonnementen eens onder de loep te nemen. Zo bespaar ik meer dan 500 euro per jaar.

Een boek dat ik onlangs las, "Critical Thinking: How to Effectively Reason, Understand Irrationality, and Make Better Decisions", had het in een hoofdstuk over het "gevaar" van abonnementen. Uit onderzoek blijkt dat mensen deze vorm van betalen graag hebben, en verkiezen boven een "betaling per gebruik". Het verklaart het succes van providers zoals Spotify en Netflix: je betaalt een vast bedrag per maand, ongeacht hoeveel (of hoe weinig) je de dienst gebruikt. 

Dit geeft een gevoel van rust. Je hoeft niet elke keer dat je een lied beluistert, of een serie bingewatcht, in je achterhoofd bezig te zijn met de kost ervan. Zulk een comfort weegt nog sterker door bij de beslissing of je een fitnessabonnement gaat nemen, dan wel zou betalen per keer dat je de apparatuur gebruikt. Het is al erg genoeg dat je "voor je gezondheid" je naar een fitnesscentrum sleept, laat staan dat je nog elke keer zou moeten betalen voor zulke zelfkastijding!

Blijkt wel dat je voor deze mentale luxe ook betaalt. Quasi altijd is een abonnement duurder dan wanneer je elk gebruikt betaalt. Nu, op zich is dat geen probleem. Je kiest bewust voor het gemak, en je bent bereid daar extra voor te betalen. 

Het risico bestaat echter dat je na verloop van tijd niet langer gebruik maakt van de service, maar wel het abonnement blijft betalen. Dat is namelijk de gemakkelijkste weg; elke maand wordt een (relatief klein) bedrag van je rekening gehaald via domiciliëring, je hoeft hiervoor niets te doen, het kost meer moeite om dit actief stop te zetten. En je denkt telkens: ach, misschien dat ik het nog nodig ga hebben, je weet maar nooit.

Dit heeft me aan het denken gezet, want ik heb daadwerkelijk een aantal dergelijke abonnementen. Zo betaal ik Google elke maand 1,99 euro voor de luxe om al mijn mails van de voorbije 22 jaar te bewaren. Nu, echt veel is dat niet. Maar ik zit bijna aan de limiet van 100 GB, dus dan wordt het 2,99 euro per maand. 36 euro per jaar, en het gebeurt echt heel zelden dat ik een (heel) oude mail alsnog nodig heb. Dus heb ik al mijn mails ouder dan drie jaar gewist, en het abonnement opgezegd.

Een gelijkaardig verhaal met Amazon Prime. 2,99 euro per maand is echt niet veel, maar ik maak al lang geen gebruik meer van de onbeperkte foto-opslag. En behalve voor het bekijken van de nieuwe film van Borat heb ik Prime Video ook niet nodig gehad. Dus dit is ook een overbodige maandelijkse kost.

Evernote kost me elk jaar 40 euro, en ik gebruik het amper nog omdat het zo onwerkbaar traag is. Dus heb ik al mijn resterende documenten overgezet naar OneNote (wat ik wel actief gebruik, en waar ik sowieso al een Office abonnement voor betaal), is ook weer dat.

De grootste besparing heb ik gedaan door het aanpassen van mijn Telenet abonnement. Dat bleek onmogelijk via de website, maar dankzij drie zeer behulpzame call center medewerkers heb ik mijn combi abonnement met internet (gebruik ik intensief), vaste telefoon (gebruik ik sinds vijf jaar niet meer) en televisie (het voorbije jaar heeft ons gezin daar niet één keer gebruik van gemaakt) omgezet naar een "internet only" abonnement. Besparing: 40 euro - per maand!


Wellicht heb jij zelf ook dergelijke abonnementen, dienstverlening die ooit relevant was maar nu niet meer? Dan is het misschien zinvol dat je dit ook eens onder de loep neemt en terstond aanpast of opzegt, net zoals ik gedaan heb.

Behalve dan Amazon Prime. Daar wacht ik nog even mee tot na Black Friday en Cyber Monday. Je weet maar nooit.

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...