Doorgaan naar hoofdcontent

Langere werkuren en overgewicht

Zal ik nog eens een kort stukje op mijn blog zetten in plaats van Attentia, Kluwer, Prevent en zo. 

Werknemers die gemiddeld 40 uren per week of meer presteren, hebben een beduidend grotere kans op overgewicht. 


Het Amerikaanse National Center for Health Statistics voert jaarlijks een bevraging uit, de "National Health and Nutrition Examination Survey", om de gezondheids- en voedingsstatus van burgers in de Verenigde Staten te beoordelen. Onderzoekers hebben de gegevens van 2581 werknemers uit de enquêtes van 2015 tot 2016 gebruikt om te evalueren of het aantal gewerkte uren per week een verband heeft met obesitas (een body mass index van 30 of meer) onder werkende volwassenen.

Uit het onderzoek blijkt dat  mensen die 40 uur of meer per week werkten, veertig percent meer kans hebben op obesitas, na correctie voor inkomen, leeftijd, geslacht, opleidingsniveau, ras en lichamelijke activiteit in de vrije tijd.

Het onderzoek geeft geen verklaring voor dit verhoogd risico, maar de meest voor de hand liggende verklaring ligt in ongezonde eetgewoontes bij werknemers die 40 uur of meer per week werken, doordat ze tijdens de werkuren ongezonde voeding nuttigen, en na de uren te weinig tijd vinden voor het bereiden van een gezonde maaltijd.

Obesitas is een complexe en multifactoriële ziekte met genetische en omgevingsinteracties. Ook het aantal uren dat iemand per week werkt, is een potentiële risicofactor. Werkgevers zouden hier een actieve rol kunnen spelen, via programma's van gezondheidspromotie.


Bron: The Association Between Hours Spent at Work and Obesity Status: Results From NHANES 2015 to 2016. Caitlin et al. Am J Health Promot. 2020 May; 34(4):359-365.

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...