Doorgaan naar hoofdcontent

Rode ogen

Ik kom nogal eens mensen tegen met rode ogen. "Kan dat kwaad?" vragen ze soms bezorgd. Er zijn twee types van bloeddoorlopen ogen: de geïrriteerde sclerae en de subconjunctivale hemorragie. Het is voornamelijk het tweede fenomeen dat paniek zaait. O nee, ik krijg spontane bloedingen! Wat als datzelfde gebeurt in mijn hersenen? Wat als er op een dag een hele grote hersenbloeding optreedt en ik plots doodval? Wie zorgt dan voor mijn vrouw? Mijn kinderen? Mijn maîtresse?

In realiteit is zulk een subconjunctivale hemorragie (zeg dat eens vijf keer snel achter elkaar) onschuldig. Het is een moeilijke naam voor een bloeduitstortinkje onder de buitenste laag van het oog. Een klein bloedvaatje springt, kan door hoesten gebeuren, een plotse inspanning, soms door in het oog te wrijven. Kan geen kwaad. Not to worry.

De geïrriteerde sclerae dan. Irritatie van het wit van het oog. Komt ook vaak voor. En heeft een aantal potentiële oorzaken:
  • Mechanische irritatie (wrijven in de ogen, stof, een vuiltje in het oog),
  • Omgevingsfactoren (bvb. droge lucht - de airco is een populaire boosdoener, en ultraviolette straling),
  • Allergieën (de meesten met hooikoorts weten wel wat ik bedoel), en
  • Infecties natuurlijk.
Er zijn ook een aantal medische aandoeningen, zoals bvb. glaucoom, die tekenen op het oog. Maar die geven dan wel een typisch beeld, zoals bij glaucoom, een rode ring rond de cornea.

Wat is het belangrijkst bij mijn doelpubliek? De fotokeratitis die wordt veroorzaakt door blootstelling aan ultraviolette straling door te lassen zonder beschermingsmasker. Het fenomeen wordt ook wel lasogen genoemd. Een welomschreven door het beroep veroorzaakte aandoening. En volledig te vermijden als je de beschermingsmiddelen gebruikt!

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...