Doorgaan naar hoofdcontent

Dikke genen

Wanneer ik tijdens de periodieke onderzoeken iemand "berisp" op zijn overgewicht, zal die soms zeggen "ik kan er niets aan doen, het zit in de familie", of "ik eet bijna niets, en toch kom ik bij."
En dan knik ik begrijpend. "Tsja, als het in de genen zit, is er niets tegen te beginnen..." Maar dan denk ik ook tezelfdertijd "bullshit!"
Dit laatste hou ik wel voor mezelf, om te voorkomen dat de persoon die voor mij zit kwaad wordt, en zich met zijn volle (over)gewicht op mij stort - dat is de discussie me niet waard. Soms suggereer ik wel voorzichtig aan de obese onderworpenen dat ze wat meer zouden kunnen bewegen, maar dat geeft nogal eens de verontwaardigde reactie dat ze door de aard van hun werk al meer dan genoeg bewegen, of dat ze er gewoonweg de tijd niet voor hebben. Dus laat ik het er maar bij, en zie ik met lede ogen toe hoe ze zich jaar na jaar met steeds meer moeite door de deur van de consultatieruimte wringen.


Maar een tijdje geleden heb ik in een medisch tijdschrift gelezen over een studie die daadwerkelijk heeft geconcludeerd dat overgewicht volledig bepaald wordt door de genen. Het heeft absoluut geen zin om te diëten, zo zeiden de onderzoekers, want het lichaam zal toch onveranderlijk terugkeren naar het genetisch bepaalde "ideale" gewicht.

Och alstublieft zeg.

Jazeker, er zal wel een zekere genetische voorbeschiktheid zijn die ertoe leidt dat de ene gemakkelijker bijkomt dan de andere, maar gaan beweren dat dit onoverkomelijk is en de enige reden voor overgewicht, vind ik gewoonweg belachelijk. Net alsof er in de USA de laatste decennia een genetische drift is opgetreden, waardoor opeens ruim de helft van de bevolking is "besmet" geraakt met een "obesitas"-gen. En de genepidemie is zich blijkbaar uit aan het breiden naar Europa. We zijn een maatschappij van fatalisten geworden. We zijn slachtoffers van de omgeving en zelfs van onze eigen genen. De verantwoordelijkheid voor ons eigen gedrag zoeken we bij anderen in plaats van bij onszelf.

Ik kan uit eigen ervaring verzekeren dat het wel degelijk mogelijk is om af te vallen. Een tiental jaren geleden was ik zelf een dikkertje met een BMI van 31, maar dankzij een snoepdieet (de gruwelijke stress van de examens geneeskunde hebben waarschijnlijk ook hun steentje bijgedragen) ben ik afgevallen tot ik een BMI van 23 had.

Leg dus die vork neer. Neem zelf de verantwoordelijkheid in plaats van te klagen hoe moeilijk het allemaal wel is. Doe er iets aan.

...

Eerlijkheidshalve moet ik wel nog even vermelden dat mijn BMI ondertussen wel weer naar omhoog is gekropen tot 27... maar ik heb de laatste jaren dan ook te weinig kans gehad om gezond te eten, en ik heb het veel te druk om te sporten, en een oom van mij langs moederskant is obees, dus overgewicht zit in de familie... en ik heb naar alle waarschijnlijkheid ook het obesitas-gen. Dat moet haast wel. Het kan toch niet aan mij liggen!?

Maar hier zal ik maar afsluiten. De frituur is open, ik ga eventjes langswippen voor een friet met viandel... wat, de wandeling heen en terug is ook sporten!

Populaire posts van deze blog

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal

Chloorgas

In de Jordaanse havenstad Aqaba zijn zeker twaalf mensen omgekomen en 250 anderen gewond geraakt bij een ongeval met een container met chloorgas. Het giftige gas kwam vrij toen de container tijdens het transport viel. Het ongeval vond plaats op 27 juni 2022. Een container met 25 ton chloorgas moest per schip naar Djibouti in de Hoorn van Afrika gebracht worden. Maar toen een kraan de container op het schip probeerde te plaatsen, stortte de container naar beneden en meteen kwam een grote gele gifwolk vrij. Bij het ongeval kwamen minstens twaalf mensen om het leven. Nog eens 250 anderen raakten gewond. De gewonden werden overgebracht naar twee openbare ziekenhuizen, een privéziekenhuis en een veldhospitaal. Chloor is bij kamertemperatuur een geelgroen gas met een typische, irriterende geur. Door afkoeling of door drukverhoging wordt het een heldere, amberkleurige vloeistof. Het wordt als vloeistof in aangepaste containers getransporteerd. Het kent vele toepassingen o.a. als bleekmiddel i

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels