Wanneer ik tijdens de periodieke onderzoeken iemand "berisp" op zijn overgewicht, zal die soms zeggen "ik kan er niets aan doen, het zit in de familie", of "ik eet bijna niets, en toch kom ik bij."
En dan knik ik begrijpend. "Tsja, als het in de genen zit, is er niets tegen te beginnen..." Maar dan denk ik ook tezelfdertijd "bullshit!"
Dit laatste hou ik wel voor mezelf, om te voorkomen dat de persoon die voor mij zit kwaad wordt, en zich met zijn volle (over)gewicht op mij stort - dat is de discussie me niet waard. Soms suggereer ik wel voorzichtig aan de obese onderworpenen dat ze wat meer zouden kunnen bewegen, maar dat geeft nogal eens de verontwaardigde reactie dat ze door de aard van hun werk al meer dan genoeg bewegen, of dat ze er gewoonweg de tijd niet voor hebben. Dus laat ik het er maar bij, en zie ik met lede ogen toe hoe ze zich jaar na jaar met steeds meer moeite door de deur van de consultatieruimte wringen.
Och alstublieft zeg.
Jazeker, er zal wel een zekere genetische voorbeschiktheid zijn die ertoe leidt dat de ene gemakkelijker bijkomt dan de andere, maar gaan beweren dat dit onoverkomelijk is en de enige reden voor overgewicht, vind ik gewoonweg belachelijk. Net alsof er in de USA de laatste decennia een genetische drift is opgetreden, waardoor opeens ruim de helft van de bevolking is "besmet" geraakt met een "obesitas"-gen. En de genepidemie is zich blijkbaar uit aan het breiden naar Europa. We zijn een maatschappij van fatalisten geworden. We zijn slachtoffers van de omgeving en zelfs van onze eigen genen. De verantwoordelijkheid voor ons eigen gedrag zoeken we bij anderen in plaats van bij onszelf.
Ik kan uit eigen ervaring verzekeren dat het wel degelijk mogelijk is om af te vallen. Een tiental jaren geleden was ik zelf een dikkertje met een BMI van 31, maar dankzij een snoepdieet (de gruwelijke stress van de examens geneeskunde hebben waarschijnlijk ook hun steentje bijgedragen) ben ik afgevallen tot ik een BMI van 23 had.
Leg dus die vork neer. Neem zelf de verantwoordelijkheid in plaats van te klagen hoe moeilijk het allemaal wel is. Doe er iets aan.
...
Eerlijkheidshalve moet ik wel nog even vermelden dat mijn BMI ondertussen wel weer naar omhoog is gekropen tot 27... maar ik heb de laatste jaren dan ook te weinig kans gehad om gezond te eten, en ik heb het veel te druk om te sporten, en een oom van mij langs moederskant is obees, dus overgewicht zit in de familie... en ik heb naar alle waarschijnlijkheid ook het obesitas-gen. Dat moet haast wel. Het kan toch niet aan mij liggen!?
Maar hier zal ik maar afsluiten. De frituur is open, ik ga eventjes langswippen voor een friet met viandel... wat, de wandeling heen en terug is ook sporten!