Doorgaan naar hoofdcontent

Dit is de meest effectieve manier om gewicht te verliezen

De eerste maal dat ik las over dit sublieme concept was, of all things, in een kortverhaal van de horrorauteur Stephen King. En recent verneem ik in een TEDx-talk door de bekende psychologieprofessor Dan Ariely dat er in Amerika een organisatie dit principe toepaste – maar er mee is moeten stoppen omwille van “human rights violations”.

Stephen King's kortverhaal Quitters, Inc., heb ik in mijn jeugd gelezen, en het is me altijd bijgebleven. Het ging over een man die wilt stoppen met roken. Hij wordt door een kennis doorverwezen naar een bedrijf met een succesratio van 98%. Premisse van het verhaal is, dat hij op regelmatige basis zal worden gecontroleerd. Wanneer hij hervalt en betrapt wordt, zal zijn vrouw gemarteld worden, met een escalatie van de straffen en een uitbreiding naar zijn zoon. Na een tiende overtreding zal hij worden doodgeschoten. Wil je weten hoe het verhaal afloopt? Dan moet je maar zijn boek “Night Shift” lezen, dit bevat het kortverhaal in kwestie.
Dan Ariely heeft onder meer de sublieme boeken “Predicatbly Irrational”, “The Upside of Irrationality” en “The Honest Truth About Dishonesty” geschreven. In de TEDx-talk “Self control” (zie onder deze paragraaf) vertelt hij over een organisatie, het “Denver Drug Program”. Heroïneverslaafden die wilden stoppen, konden zich vrij aanmelden.
Het idee, dat mij heel erg aan het concept uit Quitters, Inc deed denken, is dat ze een brief afgeven aan de organisatie waarin ze openlijk vertellen over hun verslaving en de gevolgen ervan. Ze worden op regelmatige basis gecontroleerd op druggebruik, en wanneer een test positief is, verzenden ze de brief naar een vooraf afgesproken persoon. Dat kan bvb. de partner zijn van de verslaafde, of de ouders, of de werkgever. Alleszins iemand van wie de verslaafde absoluut niet wilt dat die de verslaving te weten komt.
Wanneer de drang te groot wordt, kan men wel terug uit het programma stappen. “Okee,” zeggen ze bij het Denver Drug Program dan, “binnen drie weken krijg je de brief terug. Maar tot dan, omdat we weten dat de drang heel groot is, gaan we je elke dag testen, en bij een positieve test alsnog de brief verzenden.” Drie weken geheelonthouding is meestal voldoende om af te kicken van heroïne.
Maar ze zijn dus met het programma moeten stoppen omdat het de mensenrechten zou schenden. Pussies.

Het concept vind ik alleszins briljant. Iedereen weet wel welke lange-termijn doelstellingen je moet opvolgen voor een lang en gezond leven. Meestal leef je gewoonweg in het moment. “Ja, ik zou moeten afvallen” (verre, vage toekomst), “maar die taart ziet er echt overheerlijk uit” (nu). Maar met de juiste incentive zal je die taartpunt toch laten voor wat ze is.
Het gebruiken van een potentieel lijden van je partner als motivator vind ik wel een wat zwakker punt – ik weet niet zeker of een marteling van je wederhelft voldoende is als afschrikmiddel, wanneer het gaat om chocoladetaart.

Populaire posts van deze blog

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels

Goed nieuws en slecht nieuws

Wat wil je het eerste horen? "Okee, ik heb goed nieuws en slecht nieuws." Je hebt deze zin ongetwijfeld zelf al eens gebruikt. Ik zelf ook; als arts, als ouder en als manager. En waarschijnlijk heb je dezelfde neiging als ik: je begint liefst met het goede nieuws. "Okee, even de resultaten overlopen. Laat ons beginnen met het positieve..." (vriendelijke glimlach) "Ja, algemeen beschouwd waren je jaarresultaten heel goed. Zoals je kunt zien in deze grafiek, scoor je duidelijk boven het gemiddelde, op alle gemeten parameters. Maar -" "Wat zijn parameters, papa?" Tja, mijn jongste dochter is nog maar net vier, ik moet regelmatig dergelijke woorden uitleggen.  Maar plaats jezelf eens in de positie van een student die de uitslag van haar testscores gaat krijgen, of een patiënt die van zijn dokter de resultaten van een bloedanalyse te horen zal krijgen. Denk er echt over na. Wat wil je het eerste horen, het goede nieuws of het slechte ni

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal