Doorgaan naar hoofdcontent

Slimme slogans

Welke slogan verkies je?
- “Live the healthy way, eat five fruits and veggies a day”, of:
- “Each and every dining-hall tray needs five fruits and veggies a day”?
 

Onderzoekers hebben een van beide zinnen aan twee groepen studenten voorgelegd. En waarschijnlijk verkies jij, net als de studenten uit het onderzoek, de eerste zin. Deze kreeg een score die dubbel zo hoog lag als de tweede zin, die bestempeld werd als “corny”, dus melig en flauw. De studenten uit de tweede groep gaven ook veel vaker aan dat de slogan hun eetgedrag niet zou wijzigen.
 
Maar wat bleek? De studenten uit de “live healthy”-groep aten in de volgende weken even weinig groenten en fruit als ervoor. De studenten uit “tray”-groep daarentegen verhoogden hun fruit- en groentenconsumptie met maar liefst een kwart.
 
Watskeburt?
 
De tweede slogan klinkt dan wel minder catchy, maar dat maakt eigenlijk geen ruk uit. Wel bevat het een trigger, de “dining hall tray”. Telkens wanneer de studenten in het universiteitsrestaurant gingen eten en hun eetplateau namen, werden ze herinnerd aan die “stomme slogan met de dining-hall tray”, en dachten ze: mmh ja, misschien neem ik wel eens een appel als dessert.
 
Slogans zouden dus veel minder gefocust moeten zijn op hoe leuk ze wel klinken, maar wel op hoe effectief ze zijn. Triggers zijn hierbij een enorm belangrijk aspect. Ook de timing ervan is essentieel; wanneer men aan de boodschap denkt op het verkeerde moment (bvb. bij het afrekenen aan de kassa), is ze zinloos.
 
Dit en vele andere interessante inzichten kun je terugvinden in het boek “Contagious” van Jonah Berger. Het extract over bovenstaande kun je zelf nalezen via deze link.
 
En tot slot zal ik me, vanuit het oogpunt van volksgezondheid, bij deze ook eens wagen aan een getriggerde boodschap van algemeen nut: Ben je in je winkel aan het shoppen, vergeet dan niet om groenten en fruit in je winkelkar te droppen.

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...