Doorgaan naar hoofdcontent

Er was eens...

Er was eens een prachtige bibliotheek waar duizenden boeken stonden te schitteren in het licht van de zon. In deze bibliotheek stond een boek dat er al vele jaren stond en dat vele harten had veroverd. Het was het boek van de Britse schrijver Roald Dahl, vol met magische verhalen en onvergetelijke personages.

Maar op een dag begonnen de mensen te praten over de woorden die in het boek stonden. Sommige woorden waren niet meer passend voor deze tijd, vonden ze. Ze wilden dat de woorden werden veranderd, zodat de verhalen voor iedereen toegankelijk bleven.

Sommige mensen waren boos, omdat ze dachten dat de verhalen van Roald Dahl niet veranderd mochten worden. Maar anderen begrepen dat verhalen evolueren en dat gevoeligheden veranderen.

En zo werd er besloten om de woorden aan te passen, zodat de verhalen relevant zouden blijven voor de toekomst. Woorden zoals "dik" en "lelijk" werden weggehaald, omdat deze woorden sommige mensen kwetsten.

Maar dit was niet de eerste keer dat de verhalen van Roald Dahl werden aangepast. Want Roald Dahl zelf paste zijn verhalen ook aan, wanneer deze als ongepast werden gezien. Zo werden de Oompa Loompas in de allereerste versie van "Charlie and the Chocolate Factory" pygmeeën die Willy Wonka had gevonden in Afrika en mee had genomen om voor hem te werken. Maar Roald Dahl veranderde dit later, omdat hij begreep dat dit beeld verkeerd was.


En zo evolueerden de verhalen van Roald Dahl door de tijd heen, net zoals alle sprookjes dat doen. Want sprookjes zijn geen statische verhalen, maar verhalen die evolueren en veranderen met de tijden.

Zoals in het verhaal van Assepoester, waar haar stiefmoeder in sommige versies gevierendeeld wordt en in andere versies haar voeten in gloeiend heet ijzer gegoten worden. Of haar muiltjes, die in sommige versies van glas waren, in andere van bont en in weer andere van zilver of goud.

Maar het maakt niet uit welke versie je leest, want het gaat altijd om dezelfde boodschap: dat goedheid en liefde overwinnen.

En zo is het ook met de verhalen van Roald Dahl. Want hoewel de woorden veranderen, blijft de boodschap hetzelfde: dat we moeten blijven dromen en dat we moeten blijven geloven in de kracht van verhalen.

Want verhalen zijn de magie die ons samenbindt en ons de kracht geeft om de wereld te veranderen. En zo zal het altijd zijn, zolang er nog verhalen verteld worden in deze wereld.

Populaire posts van deze blog

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels

Goed nieuws en slecht nieuws

Wat wil je het eerste horen? "Okee, ik heb goed nieuws en slecht nieuws." Je hebt deze zin ongetwijfeld zelf al eens gebruikt. Ik zelf ook; als arts, als ouder en als manager. En waarschijnlijk heb je dezelfde neiging als ik: je begint liefst met het goede nieuws. "Okee, even de resultaten overlopen. Laat ons beginnen met het positieve..." (vriendelijke glimlach) "Ja, algemeen beschouwd waren je jaarresultaten heel goed. Zoals je kunt zien in deze grafiek, scoor je duidelijk boven het gemiddelde, op alle gemeten parameters. Maar -" "Wat zijn parameters, papa?" Tja, mijn jongste dochter is nog maar net vier, ik moet regelmatig dergelijke woorden uitleggen.  Maar plaats jezelf eens in de positie van een student die de uitslag van haar testscores gaat krijgen, of een patiënt die van zijn dokter de resultaten van een bloedanalyse te horen zal krijgen. Denk er echt over na. Wat wil je het eerste horen, het goede nieuws of het slechte ni

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal