(Arbeids)geneeskundige sprokkels

Het voorbije jaar heb ik letterlijk honderden videovergaderingen gedaan. En ik zie nog altijd een aantal basisprincipes die niet worden toegepast. Dus bij deze, geheel vrijblijvend, een aantal tips. 1. Laat jezelf zien Ja, het is wellicht meer comfortabel om je camera uit te laten, maar het geeft de spreker het gevoel dat die tegen lucht praat. Dus zeker wanneer er een beperkt aantal deelnemers is, laat jezelf zien. En hé, ik geef volmondig toe: wanneer er veel deelnemers zijn, en (bijna) iedereen laat de camera uit, dan doe ik dat ook. Want ik besef maar al te goed dat ze anders de hele meeting naar mijn gezicht zitten te staren, bij gebrek aan ander beeldmateriaal. En het uitschakelen van de camera laat me in zulke meetings ook toe om ondertussen ongestraft andere taken te doen, zoals mails beantwoorden. Waar de overige deelnemers zich ongetwijfeld ook aan bezondigen. 2 Plaats de camera op ooghoogte Als je jezelf dan toont, doe het dan ook goed. Mijn god, ik kan niet meer tellen naar...

Wat is voor jou het belangrijkste woord? Het woord dat, wanneer je het hoort, steevast een reactie bij je uitlokt. Dat je gegarandeerd oppikt in een gesprek, ook al ben je er met je aandacht niet bij. Dat zowel op een bewust als onbewust niveau heel sterk met je resoneert, waar je je ook op emotioneel vlak sterk verbonden mee voelt. Voordat je verder leest, denk er eens goed over na.  Nee, het is niet zoiets als "liefde", "geluk" of "vrede". En ook niet "bedankt" (ook al moet ik eraan toevoegen dat dit woord inderdaad best belangrijk is). Het is ook geen schuttingswoord zoals "fuck" of "godverdomme", of een alarmwoord zoals "brand!" of "hatsjie!" (😉). Out of ideas? Het is je eigen voornaam. Dit is niet mijn persoonlijke mening; het is een feit, gestaafd door uitgebreid wetenschappelijk onderzoek. Het horen van je eigen voornaam doet iets met je. Zelfs in een rumoerige zaal, zelfs wanneer je heel geconcentr...

Zal ik nog eens een kort stukje op mijn blog zetten in plaats van Attentia, Kluwer, Prevent en zo.  Werknemers die gemiddeld 40 uren per week of meer presteren, hebben een beduidend grotere kans op overgewicht.  Het Amerikaanse National Center for Health Statistics voert jaarlijks een bevraging uit, de "National Health and Nutrition Examination Survey", om de gezondheids- en voedingsstatus van burgers in de Verenigde Staten te beoordelen. Onderzoekers hebben de gegevens van 2581 werknemers uit de enquêtes van 2015 tot 2016 gebruikt om te evalueren of het aantal gewerkte uren per week een verband heeft met obesitas (een body mass index van 30 of meer) onder werkende volwassenen. Uit het onderzoek blijkt dat  mensen die 40 uur of meer per week werkten , veertig percent meer kans hebben op obesitas , na correctie voor inkomen, leeftijd, geslacht, opleidingsniveau, ras en lichamelijke activiteit in de vrije tijd. Het onderzoek geeft geen verklaring voor dit verhoogd risico, ...

Deze tekst is eerder verschenen in preventActua 03/2021 Een artikel in BMC Psychology toont aan dat stigma op de werkplek een negatieve invloed heeft op de loopbaan en het welzijn van mensen met psychische problemen en ziekten. Als groep hebben ze drie tot zeven keer meer kans op werkloosheid. Het artikel duidt vier elementen aan die een negatieve invloed hebben op de duurzame werkgelegenheid van deze werknemers. 1. Negatieve stereotypen De belanghebbenden op de werkplek (HR, leidinggevenden, ...) hebben dikwijls een algemeen negatieve houding ten opzichte van mensen met psychische aandoeningen. Dergelijke vooroordelen zorgen ervoor dat werkgevers minder snel werknemers met een psychische aandoening in dienst nemen, en eerder geneigd zijn om ze te laten gaan.   2. Het disclosure -dilemma Moet de werknemer een psychische aandoening melden aan de werkgever? Enerzijds kan deze openbaarmaking leiden tot stigmatisering en discriminatie, en zelfs tot werkloosheid. Zo kan het zijn dat ee...

Een man en zijn zoon krijgen een ernstig auto ongeluk.  De vader overlijdt ter plekke.  De zoon wordt naar het ziekenhuis gebracht, rechtstreeks de operatiekamer in.  De chirurg kijkt naar de jongen en zegt: "Ik kan deze jongen niet opereren, hij is mijn zoon!" Hè?! In juni van vorig jaar kwam J.K. Rowling onder vuur, toen ze zich kritisch uitliet over de beschrijving "personen die menstrueren". Noem ze toch gewoon vrouwen! Maar Joanne werd erop gewezen dat ze hierbij geen rekening hield met transgenders, die evenzeer kunnen menstrueren. Haar uitgebreide reactie verergerde de zaak enkel; ze werd eensklaps persona non grata. Heel toevallig las ik net in die periode een boek van Ben Elton, "Identity Crisis". In deze satirische thriller worstelt de politie-detective Mick Matlock met de nieuwe politiek-correcte cultuur. Zo begrijpt hij niet waarom de lijkschouwer bij de beschrijving van de moord op het vrouwelijke slachtoffer niet onmiddellijk vermeldde dat di...

Onlangs heb ik een youtube video bekeken waarin de zeer populaire SF & Fantasy auteur Brandon Sanderson de vraag krijgt welke adviezen hij zou geven aan zijn jongere zelf, mocht hij terug in de tijd kunnen keren. Terecht wilt hij dat niet doen, want je weet nooit welke ongewenste effecten zulk een tijdsparadox teweegbrengen. Bovendien hebben de meesten onder ons geen tijdmachine ter beschikking. Dergelijke "had ik maar" spijtbetuigingen helpen je dus niet voort.  Maar waarom zou je teruggaan in de tijd?  Als je jezelf nu zou tegenkomen, welk advies zou je die persoon geven? Doe deze denkoefening eens. Alsof iemand die je heel goed kent, met dezelfde overtuigingen en mogelijkheden, en die met dezelfde issues worstelt als jij, je om eerlijk advies vraagt. Wat zou je zeggen aan die persoon? Wat doet die goed, waar is werk aan, en wat zou jij adviseren om dat aan te pakken? Je zult verrast zijn hoe helder je dan plots de dingen ziet.

De CAO 133 regelde werkloosheid met bedrijfstoeslag voor ontslagen werknemers van 58 jaar of ouder met een beroepsverleden van minstens 35 jaar, wanneer ze mindervalide zijn of ernstige lichamelijke problemen hebben die geheel of gedeeltelijk veroorzaakt zijn door het werk. Sinds 1974 was die collectieve arbeidsovereenkomst telkenmale verlengd voor twee jaar, maar voor 2021 is dat niet gebeurd. Het is hierdoor niet meer mogelijk om deze ontslagregeling in te roepen voor bovenstaande categorie werknemers. Ook kan men momenteel niet langer bij Fedris een attest aanvragen waarin wordt erkend dat de werknemer ernstige fysieke problemen heeft of dat die vóór 1 januari 1993 minstens twee jaar blootgesteld was aan asbest, tenzij deze werknemer vóór 2021 werd ontslagen en op 31 december 2020 en aan het einde van de arbeidsovereenkomst de leeftijd van 58 jaar had bereikt. Er is op dit moment geen informatie over een mogelijke verlenging van deze CAO. Meer informatie over de verschillende werkl...