Rare jongens, die Amerikanen. Voor alles wordt er een aandoening uitgevonden. Neem nu bijvoorbeeld eens Intermittent Explosive Disorder, of IED.
Tot voor kort had ik er nog niet eens van gehoord, maar blijkbaar is deze "aandoening" al in de jaren '80 beschreven. Het houdt in dat mensen die lijden aan IED naar aanleiding van kleine ongemakken gaan "ontploffen". Mensen met een korte lont dus. Ja, dat is dus een ziekte. Vroeger werd gedacht dat 0,5 percent van de bevolking hieronder gebukt gaat, maar nu hebben onderzoekers van het toch prestigieuze Harvard Instituut besloten dat bijna één op de tien (!) mannen en één op de twintig vrouwen met IED te kampen hebben. Op lange termijn zouden ze vatbaarder zijn voor een hartaanval of een beroerte (die pulserende vene op het voorhoofd bij de buurman wanneer die over de rooie gaat, is dus inderdaad geen goed teken). IED-ers zouden bij het bekijken van neutrale gelaatsuitdrukkingen sneller de indruk hebben dat deze in feite vijandig zijn.
Oh alstublieft zeg. Misschien mag ik het niet zomaar onmiddellijk van de hand doen, maar komaan! Eén op de tien mannen? Iemand die in een tankstation de persoon voor zich in mekaar timmert omdat hij te lang doet over het tanken is dus niet een agressieve klootzak, het is een slachtoffer van de verschrikkelijke aandoening IED! Hij voelt zichzelf hierdoor altijd aangevallen en persoonlijk geviseerd. Zijn levensverwachting neemt hierdoor gevoelig af. Haal de zakdoekjes maar naar boven, je kunt er een tv-film van maken. Met de in mekaar geslagen treuzelaar als de slechterik, want hij heeft bij onze sukkelaar een opstoot van IED uitgelokt. Iemand is ook niet meer racistisch, hij heeft een aandoening waardoor hij zich bedreigd voelt door een andere huidskleur.
Bon, genoeg gal gespuwd - maar ik kan het ook niet helpen, ik heb SSD (severe sarcastic disorder).
