Wat blijkt nu? Het zijn niet alleen de in-your-face klojo's die een (welverdiend) verhoogd risico op een hartaandoening lopen. Ook de verlegen, sociaal onbeholpen stumpertjes komen te snel aan hun eind. Een studie over 30 jaar bij 2100 mannen heeft dit onlangs uitgewezen. Mannen met een type D persoonlijkheid hebben een hoger risico om dood te gaan aan een hartaanval, een beroerte of een andere cardiovasculaire aandoening vergeleken met anderen van dezelfde leeftijd en sociale klasse. Het risico ligt maar liefst 40 percent hoger. Dat is balen.
Maar men valt niet compleet uit de lucht bij het horen van deze nieuwe gegevens. Het is namelijk al langer geweten dat bij timide volwassenen - en kinderen! - een hoger gehalte hebben aan stresshormonen, een hogere bloeddruk en een hogere hartslag. Het was dan ook te verwachten dat dit op lange termijn minder leuke gevolgen zou hebben. Maar nu is dus daadwerkelijk bewezen dat verlegenheid slecht is voor de gezondheid.
Nu ik toch bezig ben, ga ik misschien ook even uitweiden over de verschillende types persoonlijkheid. Er zijn 4 types, gaande van A tot D. De waarde van deze onderverdeling laat ik in het midden - vroeger was het hip om patiënten om de oren te slaan met anale en orale fixaties en zo meer, vandaag de dag heeft men het over A's tot D's. In de toekomst? Geen idee. Je kunt m.i. personen maar tot op zekere hoogte in vakjes plaatsen. Zo simpel zijn de mensen niet. Maar voor statistische bewerkingen, onderverdeling in grote groepen, heeft het zijn nut wel bewezen. Maar ik wijk af.
Onder type A horen de ongeduldige, competitieve workaholics. Zij kunnen niet ontspannen en zijn inherent onzeker. Deze groep mensen lopen een verhoogd risico op hart- en vaataandoeningen. Onder deze groep vallen de agressieve aso's, maar ook de op zich sympathieke pietje-preciezen. Gaande dus van Edmund Blackadder tot Ross Geller.
Type B - dat is de groep waar je bij wil horen. Geduldig, ontspannen, tevreden met hun leven. Deze groep heeft de beste levensverwachting. Andere factoren buiten beschouwing gelaten, wel te begrijpen. Homer Simpson behoort bij dit select groepje, maar ik zou niet beweren dat hij een laag risico loopt op een hartinfarct - daarvoor houdt hij teveel van donuts. En de olijke kampioen Xavier Waterslaeghers bijvoorbeeld houdt veel te veel van zijn dagelijkse dagschotels (twéé pintjes per dag, Xavier, niet twintig!). Dan is de brave Maurice - de aanhouder van Pascale - misschien nog het beste voorbeeld onder deze categorie.
Type C mensen zijn introvert en gereserveerd. Zij willen graag gezien worden door iedereen. Zij hebben een bijzonder hoog stressgehalte - dit type persoonlijkheid werd het eerst geïdentificeerd met verhoogd risico op kanker. Die informatie was voor mij zelf een onaangename verrassing - ik zie mezelf als een "type C-er". Een bekender voorbeeld? Hugh Grant in Four Weddings and a Funeral. Of Ned Flanders.
Mensen met een type D persoonlijkheid ten slotte gaan bewust hun emoties onderdrukken. Ze zijn ongerust, onzeker, verlegen, denken negatief, hebben geen assertiviteit en geen zelfzekerheid. Denk aan Marvin the Paranoid Android uit The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (zie ook de foto hierboven), of aan de ezel Lejoor uit Winnie de Pooh. Zij hebben dus dat verhoogd risico op hart- en vaataandoeningen (in welke mate dat ook opgaat voor een robot en een pluchen ezel laat ik wel terzijde).
Tot welk type denk je zelf te behoren? Waarschijnlijk een beetje van alles. Je kunt mensen nu eenmaal niet zomaar in vakjes plaatsen. Behalve dan voor de wetenschap.
Nu ik toch bezig ben, ga ik misschien ook even uitweiden over de verschillende types persoonlijkheid. Er zijn 4 types, gaande van A tot D. De waarde van deze onderverdeling laat ik in het midden - vroeger was het hip om patiënten om de oren te slaan met anale en orale fixaties en zo meer, vandaag de dag heeft men het over A's tot D's. In de toekomst? Geen idee. Je kunt m.i. personen maar tot op zekere hoogte in vakjes plaatsen. Zo simpel zijn de mensen niet. Maar voor statistische bewerkingen, onderverdeling in grote groepen, heeft het zijn nut wel bewezen. Maar ik wijk af.
Onder type A horen de ongeduldige, competitieve workaholics. Zij kunnen niet ontspannen en zijn inherent onzeker. Deze groep mensen lopen een verhoogd risico op hart- en vaataandoeningen. Onder deze groep vallen de agressieve aso's, maar ook de op zich sympathieke pietje-preciezen. Gaande dus van Edmund Blackadder tot Ross Geller.
Type B - dat is de groep waar je bij wil horen. Geduldig, ontspannen, tevreden met hun leven. Deze groep heeft de beste levensverwachting. Andere factoren buiten beschouwing gelaten, wel te begrijpen. Homer Simpson behoort bij dit select groepje, maar ik zou niet beweren dat hij een laag risico loopt op een hartinfarct - daarvoor houdt hij teveel van donuts. En de olijke kampioen Xavier Waterslaeghers bijvoorbeeld houdt veel te veel van zijn dagelijkse dagschotels (twéé pintjes per dag, Xavier, niet twintig!). Dan is de brave Maurice - de aanhouder van Pascale - misschien nog het beste voorbeeld onder deze categorie.
Type C mensen zijn introvert en gereserveerd. Zij willen graag gezien worden door iedereen. Zij hebben een bijzonder hoog stressgehalte - dit type persoonlijkheid werd het eerst geïdentificeerd met verhoogd risico op kanker. Die informatie was voor mij zelf een onaangename verrassing - ik zie mezelf als een "type C-er". Een bekender voorbeeld? Hugh Grant in Four Weddings and a Funeral. Of Ned Flanders.
Mensen met een type D persoonlijkheid ten slotte gaan bewust hun emoties onderdrukken. Ze zijn ongerust, onzeker, verlegen, denken negatief, hebben geen assertiviteit en geen zelfzekerheid. Denk aan Marvin the Paranoid Android uit The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (zie ook de foto hierboven), of aan de ezel Lejoor uit Winnie de Pooh. Zij hebben dus dat verhoogd risico op hart- en vaataandoeningen (in welke mate dat ook opgaat voor een robot en een pluchen ezel laat ik wel terzijde).
Tot welk type denk je zelf te behoren? Waarschijnlijk een beetje van alles. Je kunt mensen nu eenmaal niet zomaar in vakjes plaatsen. Behalve dan voor de wetenschap.