Pff, in het begin was het gemakkelijker om stof te vinden voor mijn blog. Ik had wel genoeg tekstjes klaar liggen voor gebruik. Maar mijn bruikbare tekstvoorraad is op. Dat is wel wat balen. Temeer omdat uit mijn bezoekersstatistieken blijkt dat er dagelijks gemiddeld een twintig à vijfentwintig bezoekers op mijn blog belanden (waarvoor dank!). Als ik niet met nieuwe informatie blijf komen, is het nog maar de vraag hoelang dat verkeer gaat aanhouden. Nu, er komen wel ook veel nieuwe bezoekers via Google. Vooral de labotesten zijn populair - de levertesten in het bijzonder. Er zijn ook velen die zich afvragen wat "ethylabusus" betekent (dat is dus alcoholmisbruik), en mijn artikelen over de diëten worden ook regelmatig bezocht.
Een aantal blogartikelen heb ik op verzoek gemaakt en uitgebreid (via mijn gmail-account) - het staat iedereen altijd vrij om informatie te vragen. Het is eenvoudiger om op verzoek op een onderwerp in te gaan dan ad random naar interessante weetjes te zoeken...
Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...
