Doorgaan naar hoofdcontent

De E-lijst

De E-nummers. Ik herinner ze me nog uit mijn jeugd. Een lijst van getallen die voedingsadditieven beschrijven. In de jaren '80 vond ik in de bibliotheek een encyclopedie. Hierin stond een tabel met al die E-getallen, en de verdachte stoffen waren omcirkeld. De kankerverwekkende stoffen hadden een kadertje.
Ik had me eens geamuseerd met het overtypen van die tabel (met een state-of-the-art elektrische typmachine). Deze lijst verkocht ik aan mijn medestudenten voor 10 frank (een 25 Eurocent). Daar kon je in die tijd toch al enkele snoepjes mee kopen. (In die tijd! Ik kan niet geloven dat ik al kan meepraten over gebeurtenissen van een kwart eeuw geleden; maar dat terzijde).
Eén getal herinner ik me nog als was het gisteren: E330. Dat was een "verdachte" stof. Om die reden stopte ik met het drinken van Cola Cola en Sprite, want - o horror - deze dranken bevatten E330. Kijk maar op de labels, als je me niet gelooft.
Het was pas jaren later dat ik te weten kwam dat E330 stond voor de stof citroenzuur. Een totaal onschuldige stof. Citroenzuur wordt door het lichaam zelf aangemaakt, in de citroenzuurcyclus ofte Krebscyclus. Door de een of andere actiegroep uit de jaren '70 werd dit verkeerd begrepen als kankercyclus (Krebs is de naam van de ontdekker van deze cyclus, maar ook Duits voor "kanker"), en een nieuwe mythe was geboren.
Nog later vernam ik dat citroenzuur en masse wordt gemaakt in de Citrique Belge, een bedrijf in Tienen - mijn geboortestad. En zo is die cyclus rond.
Hoe ben ik hierop gekomen? Een artikel over de rode kleurstof in hamburgers en worstjes. E128, zijnde Rood 2G ofte azofloxine. Dat zou mogelijk kankerverwekkend zijn. Voorlopig ga ik mijn hamburgers er toch niet voor laten.

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...