Nu ik het toch heb over overgewicht en obesitas en zo, ga ik het even hebben over een eetdagboek. Recent nog heb ik gelezen dat het bijhouden van een dagboek met een lijst van al wat je gegeten hebt, helpt bij afvallen. Uit een nieuw onderzoek is gebleken dat diëters tweemaal zoveel afvallen wanneer ze een eetdagboek bijhouden. Het blijkt namelijk dat men nogal selectief gaat onthouden wat men gegeten heeft. O, dat gezonde slaatje met knapperige worteltjes en verse andijvie, dat herinnert men zich nog jaren later. Maar het opsmukkelen van de reep chocolade of het half zakje chips, die halfhartige daad vergeet de diëter al voordat de laatste zoute vinger afgelikt is.
Ik heb in mijn verleden ook al enkele malen een dieet gevolgd. En ik hield ook een eetdagboek bij, wat me nu toelaat om op die diëten terug te blikken.
Het zelf ontworpen snoepdieet (gepatenteerd idee) heb ik tweemaal (succesvol) gevolgd, in 1997 en 1998. Tijdens mijn examenmaand at ik enkel snoep (mini-twix/bounty/cha-cha en chips), en op de examendag (na het examen) een stokbrood met filet de saxe en garnaalsla (op verschillende stukken brood, welteverstaan). Ik viel 10 kilogram af op die ene maand. Of het zulk een goed idee was om tijdens een examenperiode een intensief dieet te gaan volgen, laat ik in het midden. Het gaf me wel een concreet doel naast het zenuwslopend blokken. En als een examen dan wat was tegengevallen, ach, ik was toch weer een kilo afgevallen. Angstzweet waarschijnlijk. Of vochtverlies door herhaalde episodes van het vliegend... maar ik dwaal af.
In 1999, toen mijn gewicht wederom hogere regionen op aan het zoeken was, leek het me niet echt verantwoord om mijn beproefde formule voor een derde maal toe te passen. Ik zat toen in mijn stagejaar, en de geschokte reacties van mijn stagegenoten op mijn voornemen, deden me besluiten om een gezonder alternatief op te stellen. Wat in feite neerkwam op mijn snoepdieet, maar aangevuld met een reeks vitamine- en mineralenpilletjes. Wat kan ik zeggen. Ik was jong en onbezonnen.
In ieder geval, door mijn eetdagboek merkte ik telkens dat ik veel meer at dan ik dacht. Hier enkele m&m's, daar een potje chocomousse... wat maakt één koffiekoek nu uit? Maar alles opgesomd in een lijst, dikte nogal aan. Na enkele dagen begon bij het vastgrijpen van de zak chips het spookbeeld van de lijst op te doemen in mijn gedachten. "O, en ik was vandaag net zo goed bezig..." Dus dan zette ik met een zucht de chips terug in de kast, en sneed ik een pompelmoes aan. Wat mij eigenlijk best wel goed beviel, tot ik ook het aantal lepels suiker begon te noteren dat ik op het stuk fruit strooide (acht). Ja, diëten is lijden.
Enfin, wat ik maar wil zeggen: ik kan beslist een eetdagboek aanraden. Het houdt je eerlijk tegenover jezelf.
Het zelf ontworpen snoepdieet (gepatenteerd idee) heb ik tweemaal (succesvol) gevolgd, in 1997 en 1998. Tijdens mijn examenmaand at ik enkel snoep (mini-twix/bounty/cha-cha en chips), en op de examendag (na het examen) een stokbrood met filet de saxe en garnaalsla (op verschillende stukken brood, welteverstaan). Ik viel 10 kilogram af op die ene maand. Of het zulk een goed idee was om tijdens een examenperiode een intensief dieet te gaan volgen, laat ik in het midden. Het gaf me wel een concreet doel naast het zenuwslopend blokken. En als een examen dan wat was tegengevallen, ach, ik was toch weer een kilo afgevallen. Angstzweet waarschijnlijk. Of vochtverlies door herhaalde episodes van het vliegend... maar ik dwaal af.
In 1999, toen mijn gewicht wederom hogere regionen op aan het zoeken was, leek het me niet echt verantwoord om mijn beproefde formule voor een derde maal toe te passen. Ik zat toen in mijn stagejaar, en de geschokte reacties van mijn stagegenoten op mijn voornemen, deden me besluiten om een gezonder alternatief op te stellen. Wat in feite neerkwam op mijn snoepdieet, maar aangevuld met een reeks vitamine- en mineralenpilletjes. Wat kan ik zeggen. Ik was jong en onbezonnen.
In ieder geval, door mijn eetdagboek merkte ik telkens dat ik veel meer at dan ik dacht. Hier enkele m&m's, daar een potje chocomousse... wat maakt één koffiekoek nu uit? Maar alles opgesomd in een lijst, dikte nogal aan. Na enkele dagen begon bij het vastgrijpen van de zak chips het spookbeeld van de lijst op te doemen in mijn gedachten. "O, en ik was vandaag net zo goed bezig..." Dus dan zette ik met een zucht de chips terug in de kast, en sneed ik een pompelmoes aan. Wat mij eigenlijk best wel goed beviel, tot ik ook het aantal lepels suiker begon te noteren dat ik op het stuk fruit strooide (acht). Ja, diëten is lijden.
Enfin, wat ik maar wil zeggen: ik kan beslist een eetdagboek aanraden. Het houdt je eerlijk tegenover jezelf.