Doorgaan naar hoofdcontent

Senior griep

De griepprik. Is het wel effectief? Verzwakt het je afweer niet? Is het wel nodig? Ik heb het er nog uitvoerig over gehad in mijn blogartikel "De vaccinatiemaffia". Als je snel de antwoorden wil weten: ja, nee, en ja.

Een griepvaccin is algemeen beschouwd wel degelijk bewezen effectief. Alle degelijk uitgevoerde onderzoeken (zijnde dubbelblind: noch de patiënt, nog de onderzoeker weet of een actief geneesmiddel wordt toegediend) hebben dit keer op keer aangetoond, alle bezweringen van homeopatie ten spijt. De houding van homeopaten tegenover vaccinaties is eigenlijk onlogisch. Elk vaccin is gebaseerd op het principe dat het lichaam van een bepaalde aandoening een zeer kleine, onschadelijke hoeveelheid toegediend krijgt, waardoor wel volledige bescherming ontstaat tegen de aandoening. En dit is nu eens exact waarop het gelijkheidsprincipe gebaseerd is, de grondslag van homeopatie. Maar dat terzijde.

Oudere mensen zijn gevoeliger voor aandoeningen, door een vermindere afweer. Griep kan sneller leiden tot complicaties en de dood. Griepvaccins zijn dus vooral voor hen belangrijk. Maar is het griepvaccin wel even effectief bij ouderen? Die vraag is al heel vaak gesteld. Juist door hun vermindere afweer gaan ze minder reageren op een griepspuit, minder antistoffen aanmaken. Is de griepprik wel nog effectief genoeg?

Onze Noorderburen hebben een uitgebreid onderzoek uitgevoerd bij mensen "op hoge leeftijd", zijnde mensen ouder dan 60 jaar. Ik heb "op hoge leeftijd" tussen aanhalingstekens geschreven, want mijn vader, die 72 jaar jong is, zal die omschrijving van zijn leeftijdscategorie niet appreciëren. De Nederlandse huisartsgeneeskundigen volgden 1838 60-plussers op. De helft kreeg een griepspuit, de andere helft een zoutoplossing. Dit laatste is om het placebo-effect (je denkt dat het werkt, dus werkt het) uit te sluiten. En wat vonden ze? Griepvaccinatie werkt. Sterker nog, iemand die jaren achtereen een griepprik haalt, bouwt steeds meer bescherming op.

Amerikaanse onderzoekers hebben de voorbije drie jaar 3500 65-plussers onderzocht, en zeggen nu dat het griepvaccin toch niet zo goed beschermt tegen longontsteking als doorgaans gedacht. De auteurs besluiten wel dat het de moeite blijft om ook bij ouderen griepspuitjes te plaatsen, ook al helpt het slechts een beetje, omdat het vaccin wel heel veilig is. Een "baat het niet, schaadt het niet"-houding.

Dit is alleszins een dilemma. Ouderen zijn vatbaarder voor complicaties van griep, door een verzwakt immuunstelsel. Maar hierdoor is het vaccin ook minder effectief naarmate je ouder wordt. Juist die doelgroep die het meeste nood heeft aan een effectief middel tegen griep, kan het minst bereikt worden. De oplossing? Vaccineer alle anderen. Alle zorgverstrekkers in ziekenhuizen en rusthuizen. Iedereen die zijn of haar hulpbehoevende ouder thuis verzorgt. En zelfs alle kleinkinderen, want zij zijn werkelijke broeihaarden van infecties, en minder terughoudend in het verspreiden van de ziektekiemen.

Wat, kinderen gaan vaccineren tegen griep? Dit concept is niet nieuw. In Japan werden destijds alle kinderen jaarlijks gevaccineerd tegen griep. Jarenlang. Zonder probleem. Maar her en der kwamen stemmen op, betweters die het niet verantwoord vonden om minderjarigen aan een voor hen onnodige vaccinatie bloot te stellen. Dit werd politiek zulk een hot item, dat het beleid werd gewijzigd. Kinderen kregen niet langer een griepprik. Gevolg? Een enorme toename in sterfte bij senioren. Maar de kindjes moeten wel niet meer die o zo pijnlijke prik van de stoute dokter krijgen. Dus de moraalridders kunnen op beide oren slapen.

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...