Doorgaan naar hoofdcontent

Wie loopt in België het risico op mazelen?

Mazelen is een van de meest besmettelijke infectieziekten. En toch was de ziekte bijna volledig onder controle in België, dankzij gestructureerde en efficiënte vaccinatiecampagnes.

Dit is niet langer het geval.
 
 

Wat is de huidige status?

Sinds december 2016 wordt Wallonië getroffen door een uitbraak van mazelen. Tot en met 16 april zijn 288 gevallen gemeld. Hiervan zijn er 163 bevestigd, 81 zijn waarschijnlijke gevallen en 44 zijn mogelijke gevallen. Voor 111 (38%) patiënten was een hospitalisatie nodig. 37 van de gevallen zijn gezondheidswerkers die besmet werden via nosocomiale weg. Tot nu toe zijn twee gevallen van acute encefalitis geregistreerd, er deed zich geen enkel sterfgeval voor. Vier Waalse provincies zijn getroffen; in de provincie Luxemburg is enkel een importgeval uit Frankrijk gerapporteerd.
 
In Vlaanderen zijn er ook enkele meldingen in 3 provincies en blijft de verhoogde waakzaamheid bestaan.

Verder wordt ook een significante stijging van mazelen in Europa waargenomen. Voornamelijk Roemenië en Italië zijn het zwaarst getroffen.

De epidemie lijkt nu wel in ons land in dalende lijn te evolueren.
 
 

Waardoor komt het nu dat Vlaanderen minder getroffen is?

Wel, baby’s en kinderen worden sinds 1985 systematisch ingeënt tegen de mazelen. Maar vooral in Vlaanderen is de vaccinatiegraad bijzonder goed, met meer dan 96% van de kinderen die gevaccineerd worden. Slechts een kleine 2% van de ouders weigert om hun kinderen te laten vaccineren. Die hoge vaccinatiegraad heeft tot gevolg dat de ziekte nog wel kan voorkomen, maar zich moeilijk kan verspreiden. Op deze wijze worden ook kinderen beschermd die niet gevaccineerd kunnen worden, bijvoorbeeld omdat ze een immuunstoornis hebben. Dit effect heet de kudde-immuniteit of groepsimmuniteit. Hierdoor zijn er sinds het begin van dit jaar minder dan 10 gevallen in Vlaanderen, op 6 miljoen inwoners.

Vergelijk dit met bijvoorbeeld Italië: De vaccinatiegraad van 2-jarigen ligt er onder de 85 procent. Gevolg: op 60 miljoen inwoners zijn er tot dusver 2240 gevallen van mazelen bekend. En het werkelijke aantal ligt mogelijk nog hoger, aangezien alleen meldingen via de huisarts worden meegeteld.
 


Wie loopt in België het risico om mazelen te krijgen (en dus ook besmettelijk te zijn)?

Vanzelfsprekend lopen alle kinderen die niet gevaccineerd werden, het risico. Maar ook welbepaalde groepen van volwassenen kunnen besmet raken, en op hun beurt anderen aansteken.

Ben je vóór 1970 geboren? Dan heb je in meer dan 95% van de gevallen mazelen als kind doorgemaakt, en kun je het dus niet opnieuw doormaken.

Ben je na 1995 geboren? Dan heb je normaal altijd twee vaccinaties tegen mazelen gehad, en ben je levenslang beschermd.

Maar ben je tussen 1970 en 1995 geboren? Dan heb je mogelijk slechts één vaccinatie tegen mazelen gehad, en ben je misschien niet voldoende beschermd. Je kunt je titer controleren via een bloedafname, en bij onvoldoende immuniteit een booster te laten zetten.

Zeker wanneer je zelf een kinderwens hebt of dit voorzien is in de nabije familie, zou het als preventieve maatregel wel nuttig zijn om de bescherming na te gaan en wanneer nodig, te boosteren. Let wel: na vaccinatie mag je minstens een maand niet zwanger worden.

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...