Doorgaan naar hoofdcontent

Actieve minuten (in het kort)

Arme blog. Ik merk dat ik hier de laatste tijd minder berichten op post. We zitten (bijna) op de helft van het jaar, en dat is voor mij de tijd voor een extra blik voor- en achteruit (zoals ik bv. heb beschreven in dit artikel). Zal ik een half uur vrijmaken om er nog eens een blogartikeltje van te maken.


Momenteel sta ik alleszins op schema voor al mijn doelstellingen. Een aantal (zoals schrijven) heb ik aan het begin van dit jaar hoger gesteld dan de voorgaande jaren, andere (zoals lezen) dan weer lager; aangepast aan de gewijzigde omstandigheden en waar ik me op wil focussen.

Ja, ik gebruik nog steeds jaardoelen als kapstok, en ik hou deze nog altijd dagelijks bij.

Ik heb mijn "blad" ondertussen herwerkt trouwens, waarbij ik nu mijn weekoverzichten heb geïntegreerd in mijn detailblad, en uitgebreid tot een overzicht gaande van 2013 tot nu. En nee, dat is geen teken van obsessief-compulsief gedrag.

Sinds kort ben ik ook mijn "actieve minuten" aan het bijhouden, omdat mijn Fitbit Charge 4 dat nu ook registreert. Dit zijn momenten van fysieke activiteit, waarbij je hartslag wat hoger gaat. De WHO raadt minimaal 150 minuten matige activiteit per week aan, of 75 minuten intensieve activiteit, of een combinatie van beide. Mijn activiteitstracker gaat daar slim mee om, door de intensief actieve minuten dubbel te tellen. 

Het is bewezen dat regelmatige lichaamsbeweging helpt bij het voorkomen en beheersen van niet-overdraagbare ziekten zoals hartaandoeningen, beroertes, diabetes en verschillende vormen van kanker. Het helpt ook hoge bloeddruk te voorkomen, een gezond lichaamsgewicht te behouden en kan de geestelijke gezondheid, kwaliteit van leven en welzijn verbeteren.

Het was een aangename verrassing voor me om te zien dat ik op een week meer dan het dubbele van de minimum richtlijnen haal. En te denken dat ik in mijn schooltijd meestal de minst sportieve van de klas was, en dus ook steevast als laatste werd gekozen bij een teamverdeling; nu zie ik de sportievelingen van toen rondlopen met een bierbuikje. Lees je hier tussen de regels door een beetje Schadenfreude? Nee hoor.

Ok, een moraal van het verhaal. Ik wil niet de boodschap geven dat je obsessief moet bezig zijn met je activiteiten. Het lijkt misschien zo, maar ik besteed daar zelf eigenlijk echt niet veel tijd aan, misschien enkele minuten per dag; zeker niet meer dan vijf. Het is wél zinvol om die bij te houden, op een eenvoudige en laagdrempelige manier. Zo krijg je inzicht in wat je doet (of niet doet), en waar je best een beetje bijstuurt. De principes zijn eigenlijk zoals die van een dynamisch risicobeheersingssysteem, maar dan voor jezelf: bepaal wat belangrijk is voor je, bekijk hoe je dat (gemakkelijk) meetbaar maakt, hou het bij en stuur bij indien nodig. Het is echt geen rocket science. En zo geraak je opnieuw van dat bierbuikje af!

Populaire posts van deze blog

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels

Goed nieuws en slecht nieuws

Wat wil je het eerste horen? "Okee, ik heb goed nieuws en slecht nieuws." Je hebt deze zin ongetwijfeld zelf al eens gebruikt. Ik zelf ook; als arts, als ouder en als manager. En waarschijnlijk heb je dezelfde neiging als ik: je begint liefst met het goede nieuws. "Okee, even de resultaten overlopen. Laat ons beginnen met het positieve..." (vriendelijke glimlach) "Ja, algemeen beschouwd waren je jaarresultaten heel goed. Zoals je kunt zien in deze grafiek, scoor je duidelijk boven het gemiddelde, op alle gemeten parameters. Maar -" "Wat zijn parameters, papa?" Tja, mijn jongste dochter is nog maar net vier, ik moet regelmatig dergelijke woorden uitleggen.  Maar plaats jezelf eens in de positie van een student die de uitslag van haar testscores gaat krijgen, of een patiënt die van zijn dokter de resultaten van een bloedanalyse te horen zal krijgen. Denk er echt over na. Wat wil je het eerste horen, het goede nieuws of het slechte ni

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal