(Arbeids)geneeskundige sprokkels

Het klinisch onderzoek is en blijft een onlosmakelijk deel van de consultatie.  En toch. Tussen verschillende arbeidsgeneesheren is er een zeer grote variabiliteit. De ene is er zeer scrupuleus in, en gaat zover om zelfs de klieren, de perifere pulsaties, het abdomen te onderzoeken. De andere neemt amper de moeite om de bloeddruk te nemen. Maar het is pas erg wanneer ik merk dat men voor specifieke onderzoeken gaat noteren dat er geen afwijkingen werden gevonden, terwijl deze in realiteit niet werden uitgevoerd! Ik wil wel vermelden dat dit een fenomeen is dat zich niet beperkt tot één externe dienst, maar zich uitstrekt over alle arbeidsgeneeskundige diensten heen. Ik bevind me in mijn klinische activiteiten niet op een van de uitersten, maar (zo meen ik toch) aan de goede kant van de middenmoot. Ik neem de bloeddruk, luister naar de longen en het hart, bestudeer de rug en de gewrichten, doe de Romberg en kijk de pupilreflexen na. En tijdens dit alles bestudeer ik de huid, o...

Niet de meest geïnspireerde titel, maar bon.  Onlangs heb ik voor een bedrijf wat algemene info over wespensteken gezocht, en een tekst met een aantal richtlijnen opgesteld. Ze vroegen hierom, nadat een van hun arbeiders een allergische reactie had gedaan tijdens snoeiwerk. Zonder veel omhaal, hieronder de tekst. --- 1. Inleiding Bij een wespensteek komt er een geringe hoeveelheid angelgif in de huid terecht. Dit gif bestaat hoofdzakelijk uit water met daarin oplosbare toxische en allergene substanties (een complex mengsel van actieve stoffen waaronder enzymen, eiwitten en biogene aminen). 2. Soorten gifreacties De reacties op insectengif kunnen geclassificeerd worden als: lokaal versus systemisch reacties van het directe type toxische versus allergische reacties Na een eerste steek of beet van een insect treedt er bij alle mensen een plaatselijke huidreactie op. Deze initiële directe reactie is toxisch van aard. Soms reageert de huid niet na een eerste...

Ik kan met recht en rede zeggen dat ik een van de eerste adepten ben van de mp3-spelers. Het was tijdens mijn stagejaar in 1999, dat ik de eerste beschikbare mp3-speler in België (de Diamond Rio) in mijn handen kreeg.  Ik was zo wanhopig op zoek naar een tijdelijke vlucht uit de gruwelijke realiteit van mijn bestaan als geneeskundig stagiair, dat ik het toestel in een opwelling kocht. Tijdens het eerste jaar geneeskunde had onze professor filosofie namelijk gezegd dat muziek zorgt voor mentale anesthesie (wel wel, heeft die cursus dan tóch nog enig nut gehad). Het was eigenlijk pas na deze aankoop, dat ik ook daadwerkelijk mp3-tjes ging downloaden - euh, ik bedoel natuurlijk aanmaken op basis van mijn legaal aangekochte cd's (phew, nice save). Die mp3-speler kon slechts een half uur muziek opslaan (die jeugd van tegenwoordig heeft het met al hun gigabytes veel te gemakkelijk - in mijnen tijd...), en ik luisterde dus keer op keer naar de liedjes die ik had kunnen vastkrijgen. ...

Hoe standaarden toch veranderen. Destijds was een zongebruinde huid enkel weggelegd voor het "gepeupel".  De lijfeigenen die in het zweet hunner aanschijn moesten zwoegen onder de meedogenloze zon. Waar denk je dat de term "blauw bloed" vandaan is gekomen? De mensen van adel moesten geen handenarbeid verrichten, en indien zij zich in de barbaarse buitenlucht dienden te begeven, deden zij dit met de nodige bescherming. De kasteelvrouwe had een elegant parapluutje met zijden franjes, om de gemene zonnestralen tegen te houden. Zij kregen zulk een bleke huid, dat de blauwe aders zichtbaar werden. Maar nu zijn de rollen omgekeerd. Een bruine huid is een teken van status geworden. Want zij hebben voldoende geld om op reis te gaan naar het zonnige Zuiden, of om de klantenkaart te betalen bij het lokale zonnebankcentrum. En dankzij de globalisering worden de zonvakanties steeds goedkoper, waardoor steeds meer mensen het zich kunnen veroorloven er glamoureus uit te zie...

Er komt een aanpassing in de wetgeving. Gaat dit dan toch het einde betekenen van onze zorgen? Een nieuwe naam verscheen in het rood op de laptop van de preventieadviseur-arbeidsgeneesheer.  De verpleegster had de volgende werknemer ingelogd, en dit was via de wireless verbinding doorgegeven naar het programma op de pc van de dokter. Met een muisklik opende hij het Elektronisch Gezondheidsdossier. Een definitieve overmacht, zag hij. De nodige documenten waren ingescand. Prachtig. De PA drukte op de knop van de intercom. "De volgende!" Een verzorgde jongeman met blauwgelakte vingernagels opende de deur. "De heer Janssen? Zet u maar." "Dat heeft wel lang genoeg geduurd," mopperde hij terwijl hij zich neerplofte op de comfortabele, ergonomisch verantwoorde stoel. "Ik heb een afspraak bij mijn kapper binnen een half uur." "Sorry. Er is een zodanig tekort aan preventieadviseurs-arbeidsgeneesheren dat onze agenda overpland wordt,"a...

We raden bij bedrijfsbezoeken al aan om de printers, kopieermachines en faxapparaten in een aparte ruimte te plaatsen, omdat ze warmte produceren en lawaai maken. Maar daar is nu een reden bijgekomen. Bepaalde soorten laserprinters (afhankelijk van het merk, het model, de gebruikte hoeveelheid poeder per blad en de leeftijd van de cartridge) verspreiden namelijk grote hoeveelheden fijn stof, zo heeft een studie door onderzoekers uit Australië aangetoond ( hier is de studie in pdf ). Eén van de printers produceerde zelfs zoveel fijne partikels als een brandende sigaret (wat, zijn sigaretten dan misschien ook ongezond?). Fijn stof zou gevaarlijk zijn omdat het diep tot in de longen kan doordringen. Er is al uit een aantal hoeken kritiek gekomen op dit onderzoek (bijvoorbeeld door de producenten van de laserprinters), waarin ze zeggen dat dit fijn stof helemaal niet zo schadelijk is. Ik weet het fijne er niet van (no pun intended), maar ik weet wel dat het labo van prof. Nemery ...

Wat is nu de bloedstollende realiteit van de Definitieve Overmacht geworden? Van het moment dat ik haar dossier inzag wist ik dat ze problemen zou geven. Dertig jaar en definitief ongeschikt? Yeah right.  Ik had al meer van dit soort duistere zaakjes meegemaakt, en geen enkele was goed afgelopen. Voor mij toch niet. Mijn assistente kwam mijn bureau binnen. "Mevrouw Peeters is er," zei ze. "Laat haar maar binnen," zuchtte ik. Een mens moet nu eenmaal zijn boterham verdienen. Moeizaam stond ik op. Mijn rug protesteerde, maar men kan een dame nu eenmaal niet zittend begroeten. Daar was ze, een blondine met donkere wortels. Met een rokerige blik keek ze me aan, wachtend. "Mevrouw Peeters." Ik gaf mijn naam. "Zet u maar." Die lange benen slenterden zelfverzekerd naar de wankele stoel aan mijn bureau. "En, hoe kan ik u van dienst zijn?" kreunde ik terwijl ik me weer neerzette. "Ik heb uw dossier al even doorgenomen." ...