Er komt een aanpassing in de wetgeving. Gaat dit dan toch het einde betekenen van onze zorgen?
Een nieuwe naam verscheen in het rood op de laptop van de preventieadviseur-arbeidsgeneesheer. De verpleegster had de volgende werknemer ingelogd, en dit was via de wireless verbinding doorgegeven naar het programma op de pc van de dokter. Met een muisklik opende hij het Elektronisch Gezondheidsdossier. Een definitieve overmacht, zag hij. De nodige documenten waren ingescand. Prachtig.
De PA drukte op de knop van de intercom. "De volgende!"
Een verzorgde jongeman met blauwgelakte vingernagels opende de deur.
"De heer Janssen? Zet u maar."
"Dat heeft wel lang genoeg geduurd," mopperde hij terwijl hij zich neerplofte op de comfortabele, ergonomisch verantwoorde stoel. "Ik heb een afspraak bij mijn kapper binnen een half uur."
"Sorry. Er is een zodanig tekort aan preventieadviseurs-arbeidsgeneesheren dat onze agenda overpland wordt,"antwoordde de PA beleefd. "U komt dus voor een definitieve overmacht. De procedure is zoals behoort doorlopen. Heeft u nog enige medische documenten bij?"
De man greep zijn handtas en haalde zijn smartphone boven. "Hier staat alles op."
De PA hield het toestel tegen de lezer, en de medische verslagen werden opgeladen in het Persoonlijk Gezondheidsdossier. "De aanvraag is dus voor een CBS, zie ik." De preventieadviseur-arbeidsgeneesheer trok zijn wenkbrauwen op.
"Er iets toch niets mis?" vroeg de jonge man, toch wat bezorgd.
"Nee hoor," zei de PA snel. "Maar u bent al de derde deze week."
"De aandoening komt ook steeds vaker voor," antwoordde de werknemer, wat geïrriteerd door de dokter's traagheid van begrip.
"Officieel is het Chronisch Broeikas Syndroom nog niet erkend als aandoening, dat weet u toch?"
Verontwaardigd stond de man op. "Beweer je soms dat ik niets heb? Ik verdraag de hitte niet, ik voel me constant zweterig, en mijn KZB-alfa is veel te hoog. Ik ben helemaal opgebrand. Zonder mijn homeopatische medicatie zou ik de nacht niet halen!"
De PA hief zijn handen in een ontwapenend gebaar. "Ik bedoel er niets mee. De nodige documenten voor uw ontslag om medische redenen zijn op uw SIS-kaart geladen." Hij overhandigde de kaart aan de nog steeds staande man. "Nog een prettige dag."
Zonder een woord verliet de man het onderzoekslokaal.
De PA bekeek nog even de opgeladen informatie in het gezondheidsdossier. Familiale gegevens. Samenwonend. Eén kind. Zes maanden.
De PA glimlachte onwillekeurig. Hij had hem kunnen vertellen dat hij enkel moest beoordelen of hij arbeidsongeschikt was, en of er aangepast werk voorhanden was. De uiteindelijke beslissing of zijn "aandoening" voldoende reden gaf tot definitieve overmacht, was niet aan hem. Die verantwoordelijkheid lag sinds 2008 bij de bevoegde geneesheer-sociaal inspecteur van de FOD Werkgelegenheid, Arbeid en Sociaal Overleg. En de PA wist uit ervaring dat een aandoening als CBS nooit aanvaard zou worden als voldoende grond voor overmacht, zeker niet wanneer de échte reden voor de werkstopzetting zo voor de hand lag. Tja, jammer voor de heer Janssen.
De PA zette de airco terug iets harder. "De volgende!"
De PA drukte op de knop van de intercom. "De volgende!"
Een verzorgde jongeman met blauwgelakte vingernagels opende de deur.
"De heer Janssen? Zet u maar."
"Dat heeft wel lang genoeg geduurd," mopperde hij terwijl hij zich neerplofte op de comfortabele, ergonomisch verantwoorde stoel. "Ik heb een afspraak bij mijn kapper binnen een half uur."
"Sorry. Er is een zodanig tekort aan preventieadviseurs-arbeidsgeneesheren dat onze agenda overpland wordt,"antwoordde de PA beleefd. "U komt dus voor een definitieve overmacht. De procedure is zoals behoort doorlopen. Heeft u nog enige medische documenten bij?"
De man greep zijn handtas en haalde zijn smartphone boven. "Hier staat alles op."
De PA hield het toestel tegen de lezer, en de medische verslagen werden opgeladen in het Persoonlijk Gezondheidsdossier. "De aanvraag is dus voor een CBS, zie ik." De preventieadviseur-arbeidsgeneesheer trok zijn wenkbrauwen op.
"Er iets toch niets mis?" vroeg de jonge man, toch wat bezorgd.
"Nee hoor," zei de PA snel. "Maar u bent al de derde deze week."
"De aandoening komt ook steeds vaker voor," antwoordde de werknemer, wat geïrriteerd door de dokter's traagheid van begrip.
"Officieel is het Chronisch Broeikas Syndroom nog niet erkend als aandoening, dat weet u toch?"
Verontwaardigd stond de man op. "Beweer je soms dat ik niets heb? Ik verdraag de hitte niet, ik voel me constant zweterig, en mijn KZB-alfa is veel te hoog. Ik ben helemaal opgebrand. Zonder mijn homeopatische medicatie zou ik de nacht niet halen!"
De PA hief zijn handen in een ontwapenend gebaar. "Ik bedoel er niets mee. De nodige documenten voor uw ontslag om medische redenen zijn op uw SIS-kaart geladen." Hij overhandigde de kaart aan de nog steeds staande man. "Nog een prettige dag."
Zonder een woord verliet de man het onderzoekslokaal.
De PA bekeek nog even de opgeladen informatie in het gezondheidsdossier. Familiale gegevens. Samenwonend. Eén kind. Zes maanden.
De PA glimlachte onwillekeurig. Hij had hem kunnen vertellen dat hij enkel moest beoordelen of hij arbeidsongeschikt was, en of er aangepast werk voorhanden was. De uiteindelijke beslissing of zijn "aandoening" voldoende reden gaf tot definitieve overmacht, was niet aan hem. Die verantwoordelijkheid lag sinds 2008 bij de bevoegde geneesheer-sociaal inspecteur van de FOD Werkgelegenheid, Arbeid en Sociaal Overleg. En de PA wist uit ervaring dat een aandoening als CBS nooit aanvaard zou worden als voldoende grond voor overmacht, zeker niet wanneer de échte reden voor de werkstopzetting zo voor de hand lag. Tja, jammer voor de heer Janssen.
De PA zette de airco terug iets harder. "De volgende!"