Doorgaan naar hoofdcontent

Definitieve overmacht - Het heden

Wat is nu de bloedstollende realiteit van de Definitieve Overmacht geworden?

Van het moment dat ik haar dossier inzag wist ik dat ze problemen zou geven. Dertig jaar en definitief ongeschikt? Yeah right. Ik had al meer van dit soort duistere zaakjes meegemaakt, en geen enkele was goed afgelopen. Voor mij toch niet.

Mijn assistente kwam mijn bureau binnen. "Mevrouw Peeters is er," zei ze.
"Laat haar maar binnen," zuchtte ik. Een mens moet nu eenmaal zijn boterham verdienen.
Moeizaam stond ik op. Mijn rug protesteerde, maar men kan een dame nu eenmaal niet zittend begroeten. Daar was ze, een blondine met donkere wortels. Met een rokerige blik keek ze me aan, wachtend.
"Mevrouw Peeters." Ik gaf mijn naam. "Zet u maar." Die lange benen slenterden zelfverzekerd naar de wankele stoel aan mijn bureau.
"En, hoe kan ik u van dienst zijn?" kreunde ik terwijl ik me weer neerzette. "Ik heb uw dossier al even doorgenomen."
"Het gaat niet meer," zei ze met een hese stem. "Ik heb het geprobeerd, maar het gaat niet meer." Haar ogen werden rood en ze depte haar neus met een zakdoek, maar in haar blik zag ik enkel koele berekening.
"Ja, maar dat is me wel niet helemaal duidelijk," antwoordde ik. Ik tikte met mijn wijsvinger op haar gesloten dossier. Zes maand geleden was er nog geen vuiltje aan de lucht. U werkt er al zeven jaar. Elk jaar: geen probleem. En nu opeens..."
"... Gaat het niet meer!" vulde ze ongeduldig aan. "Maar ik had al jaren last, ik heb het gewoon nooit vermeld. Er zijn al lang problemen bij mijn baas. En mijn collega's..." ze schudde snikkend het hoofd. Daar kwam de zakdoek weer boven.
Om haar niet in de ogen te moeten kijken, deed ik alsof ik haar dossier opnieuw bestudeerde. Ze kende de te bewandelen wegen wel. Ze had voor alles gezorgd. De verklaring van haar huisarts. De vraag voor een overplaatsing. Juist ja. Net alsof ze een overplaatsing wou. Aangetekend verzonden. Ja, geen speld tussen te krijgen.
"Alles is toch in orde?" vroeg ze, met een trilling in haar stem.
Onwillekeurig knikte ik. In een glimp zag ik een triomfantelijke glimlach op haar gezicht verschijnen.
"Heeft u bijkomende informatie?" Dat sloeg in als een bom.
"Euh, w-wat bedoelt u?" stotterde ze.
"Tja, zonder bijkomende medische gegevens..." ik schudde meewarig mijn hoofd. Inwendig voelde ik een glimmertje hoop opflakkeren. Misschien kon ik toch nog de hete kool doorschuiven naar een van mijn zakenpartners.
Mijn hoop vervloog toen ze een pakketje documenten uit haar handtas tevoorschijn toverde. Damn!
"Bedoelt u dit misschien?" vroeg ze fijntjes. Ze duwde de papieren onder mijn neus. Ik griste ze uit haar handen. Valse vingernagels. Natuurlijk.
Vluchtig nam ik de tekst door. Misschien. Misschien was dit voor de verandering een échte zaak. Voor alles is er een eerste keer.

Maar niet deze keer.
Ik heb al alles gezien. Depressief. Chronisch vermoeid. Recidiverende hoofdpijn. O ja. Dat was een goeie. En allemaal blijvend. Onherroepelijk. Definitief.
Maar wat het vaakst terugkomt is ruglast. Artrose, scoliose, bekkenkanteling, hernia... alles wat het maar kan verklaren. En allemaal definitief. Invaliderend.
"Discrete tekens van"... "lichte"... "beginnende"... die termen komen altijd terug. Wat zou ik niet geven voor een "uitgesproken" of "hooggradige". Niet dus. Enkel lichte, vage letsels, zoals ze bij 90% van de bevolking te zien zijn.
Ik kon natuurlijk weigeren. Ik kon haar recht in haar staalblauwe ogen kijken en zeggen: "Nee." Maar ik heb tot mijn scha en schande geleerd dat zoiets alleen maar heibel brengt. Lastige klanten. Kwaaie bazen. Roepen. Tieren.
En daar had ik ook geen tijd voor. Mijn wachtzaal zat al vol met nieuwe klanten. En die wachten niet graag.

Dus gaf ik de documenten terug en bracht het nodige papierwerk in orde. "U begrijpt dat dit definitief is?"
Ze knikte vol enthousiasme. "Ja ja, dat weet ik. Maar het gaat ook niet meer." Even overwoog ze haar zakdoek weer boven te halen. Maar ze begreep dat ze haar slag al had binnengehaald. Verder toneelspel was niet meer nodig.
"Okee dan. Zolang u maar begrijpt dat u dit werk nooit meer mag doen." Wat bullshit is. Als ze wil, kan ze na een jaar hetzelfde truukje opnieuw uithalen. Nieuwe baas. Nieuwe partner. Zelfde routine. Ik heb het al zien gebeuren. Meer dan eens.
Maar dat scenario leek me hier wel niet waarschijnlijk. Daar was ze het type niet voor, dat voelde ik. "Bent u getrouwd?" vroeg ik, terwijl ze de papieren ondertekende.
"Jazeker," antwoordde ze.
"Kinderen?"
"Drie."
"Hoe oud zijn ze?"
"Zestien, zes, en... 6 maanden."
Bingo! Ik wist het! Het draait bij die vrouwen altijd om één ding. De kinderen. En wij kunnen er voor opdraaien. "Dat is een hele handvol," glimlachte ik. "Succes ermee."
Glunderend verliet mevrouw Peeters mijn bureau. Haar hakken klikten vrolijk op het vergeelde linoleum.

Ik liet weten aan mijn assistente dat ze de volgende klant mocht binnenlaten. Een mens moet nu eenmaal zijn boterham verdienen.

Populaire posts van deze blog

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels

Fedris gaat elk afgewezen ernstig arbeidsongeval controleren

In 2021 werd 14,8% van de arbeidsongevallen afgewezen door verzekeraars, een verdubbeling ten opzichte van de afgelopen twintig jaar. Dit aantal bleef in 2022 stijgen naar 15,5%, wat neerkomt op 23.400 geweigerde dossiers. Maar liefst 1 op de 5 ernstige arbeidsongevallen wordt onterecht geweigerd, zo blijkt uit controles van Fedris. Het overheidsorgaan zal vanaf nu alle geweigerde ernstige ongevallen onderzoeken. Procedure na een arbeidsongeval Wanneer iemand een arbeidsongeval heeft, dient deze een beroep te doen op de arbeidsongevallenverzekeraar van de werkgever. Deze verzekeraar besluit dan of het ongeval erkend wordt als een arbeidsongeval. Een arbeidsongeval omvat elke plotse gebeurtenis die zich voordoet tijdens het werk of op de weg van en naar het werk, waarbij er sprake moet zijn van fysieke of mentale schade. Toenemende afwijzingen en de rol van Fedris Uit gegevens blijkt dat in 2021 een recordaantal van 21.808 arbeidsongevallen, oftewel 14,8% van alle aangiftes, d

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal