(Arbeids)geneeskundige sprokkels

“Aantal asbestslachtoffers stijgt en we weten niet waarom” . Dat lees ik onlangs in verschillende nieuwsbronnen (bvb. deze ). Het gebruik van asbest is in België sinds 1998 verboden, maar het aantal erkende slachtoffers van longvlieskanker is nu aan het stijgen. "Longvlieskanker duikt meestal pas twintig, dertig tot zelfs veertig jaar na blootstelling met asbest op. We begrijpen dus zelf niet goed waar die stijging vandaan komt. Het is mogelijk dat we nu in een piekperiode terecht zijn gekomen. Of deze trend zich zal verderzetten, weten we niet", aldus Alexander Van de Sande, woordvoerder van het Fonds voor de Beroepsziekten. Dit vind ik een merkwaardige uitspraak. Als er een instantie is die dit zou moeten weten, is het toch het FBZ. Een mesothelioom, een longvlieskanker die enkel door blootstelling aan asbest wordt veroorzaakt, heeft een zeer lange latentietijd. Twintig jaar is kort, meestal treedt ze pas op dertig à veertig jaar na blootstelling. Ik heb e...

Om de zes maanden. Okee, misschien moet ik toch iets verder uitweiden. Recent heb ik voor een van onze klanten hierover advies gegeven. Het water aan de ingang van de koffiemachines bleek voor een aantal metalen de normen voor drinkbaar water te overschrijden. Stoffen zoals nikkel, magnesium en ijzer kunnen eigenlijk geen kwaad. Verhoogde waarden gaan in het slechtste geval een raar smaakje geven, of een vreemd kleurtje. Enkel het lood dat werd teruggevonden, zou een mogelijk gezondheidsprobleem geven. Niet dat iedereen plots bij bosjes zou neervallen, maar bij zwangere vrouwen zou het een licht negatief effect kunnen hebben op het IQ van hun ongeboren kinderen. Die kunnen dan later wel nog bepaalde jobs aan, zoals managementfuncties of een politiek mandaat, maar het beperkt hun beroepsmogelijkheden toch enigszins. Nu, gelukkig houden de waterfilters alle metalen tegen, en is het water waarmee de koffie uiteindelijk wordt gemaakt, van uitstekende kwaliteit. Maar wat als de...

Met het aftikken van de laatste dagen van 2013, komt ook de terugblik op het voorbije jaar. Met haar ups en downs, meevallers en tegenvallers. Eigenlijk waren de vorige 365-tal dagen voor mij niet echt bijzonder, een jaar dat waarschijnlijk niet eens voor mijn geestesoog gaat passeren wanneer ik later half dementerend op mijn sterfbed lig. 2011, nu, dat is pas een jaar dat me gaat bijblijven. In dat jaar was mijn eega Lydia zwanger, en op 16 december is onze dochter Hermione geboren. Tot dan deelde ik mijn leven in twee periodes in, vóór en nadat ik Lydia leerde kennen. Op die vrijdag in midden december is het ante- en post-Hermione-tijdperk aangebroken. Sorry Lydia, je bent van je troon gestoten. What can I say... 2012 blijft me voornamelijk bij, omdat ik toen heel gezond ben gaan leven. Eigenlijk moet ik mijn schoonbroer Philip hiervoor danken. We waren op 5 augustus aan het bekvechten over wie het meest afgetakelde lichaam had. Ik argumenteerde heel redelijk dat hij het ver...

De Koninklijke Besluiten voor het Gezondheidstoezicht en Tarificatie van de externe diensten voor preventie en bescherming op het werk worden grondig gewijzigd. De belangrijkste gevolgen in een notendop. De wereld van de arbeidsgeneeskundige zit al jaren in het slop. Quasi alle externe diensten voor preventie en bescherming op het werk hebben een schrijnend tekort aan arbeidsgeneesheren. De job op zich kan interessant en uitdagend zijn, maar door de tekorten en de verplichtingen van de huidige wetgeving wordt teveel gefocust op "bandwerk" onderzoeken, die niet steeds een echte meerwaarde hebben. De minimumtarieven zijn ook onvoldoende gestegen, waardoor de specialisatie arbeidsgeneeskunde (die 4 jaar duurt bovenop de algemene vorming tot arts) financieel niet interessant is. Een huisarts verdient met gemak twee- à driemaal zoveel als een arbeidsgeneesheer. Door dit alles wordt het doel van een zinvol preventief welzijnsbeleid voor alle werknemers in België niet meer ber...

Nee. Een collega meldt me dat ze tijdens rondgangen regelmatig de opmerking krijgt dat oogspoelflesjes zoals Ocal kostelijk zijn als ze frequent worden toegepast. Nu zijn er leveranciers die hervulbare oogspoelflessen verkopen. Dus kunnen we dit niet aanbevelen? Die flessen kan men stofvrij bewaren en vullen met kraantjeswater vlak voor gebruik; op voorwaarde dat er stromend water voorhanden is. En in eerste instantie denk ik: tja, waarom niet? Dat is een heel stuk goedkoper, en er is niets mis met kraantjeswater. Maar bij nader inzien lijkt het me toch geen ideale oplossing. 1. Time is of the essence. Wanneer je de ogen moet spoelen, doe je dit best zo snel mogelijk. Als je dan een oogspoelfles eerst nog met water moet vullen, verlies je kostbare seconden. 2. Men raadt een oogspoelfles aan wanneer het eerder sporadisch voorvalt dat men de ogen moet spoelen, of wanneer er geen stromend water in de onmiddellijke nabijheid is. Als zulk een incident regelmatig voorv...

Bof is een heel besmettelijke ziekte. De laatste jaren hoorde je er niet zo veel meer van, dankzij de hoge vaccinatiegraad bij ons. In 2012 is er echter een opflakkering geweest in het Gentse, en opnieuw dit voorjaar. Vandaag heb ik van twee collega's in Limburg twee onafhankelijke casussen doorgekregen; toeval of een nieuwe epidemie, ditmaal in het oosten van ons land? Ik erger me er wel aan, dat dit nu nog steeds kan gebeuren. In een ideale wereld volgen de mensen de wetenschappelijke richtlijnen, en worden dergelijke vervelende virussen definitief de kop ingedrukt. Bijna alle kinderen kunnen  worden ingeënt, en de kleine groep zwakke kindjes worden beschermd door de kudde-immuniteit. Dat betekent dat deze minderheid niet beschermd is, maar omdat (bijna) iedereen rondom hen dat wel is, raken zij niet besmet. Voor bof ligt de drempel hiervoor rond de 80%: wanneer minstens vier op de vijf mensen gevaccineerd zijn, heeft de infectieziekte geen kans om uit te breiden tot een epi...

Ik weet niet wat er gaande is de laatste weken - is het iets in het water, of het vallen van de bladeren - maar het regent aanvragen naar inzage van het arbeidsgeneeskundig dossier. Als geneesheer-directeur van een externe dienst voor preventie en bescherming op het werk (EDPBW) heb ik de twijfelachtige eer om elke aanvraag te bestuderen en te beantwoorden. In principe heeft elke patiënt recht op inzage van diens medisch dossier, en zodoende kan ook elke werknemer zijn arbeidsgeneeskundig dossier raadplegen. In de praktijk gebeurt dit bij ons enkel wanneer de werknemer in kwestie overhoop ligt met diens werkgever, en overal informatie wilt verzamelen om te bewijzen dat hij of zij onheus behandeld werd. Dat merk je ook aan de toon van de aanvraag. Zo ontving ik recent nog een behoorlijk dreigende brief van een werkneemster. Ze verwees erin naar de wetgeving, en gaf ons een duidelijke deadline waarbinnen we haar dossier moeten overmaken, or else ... Ik heb haar in vormelijk Fran...