(Arbeids)geneeskundige sprokkels

Perfectionisme is een gekende risicofactor voor angst en stress, leidend tot depressie en burn-out. Dat komt onder meer door het piekeren gepaard met onaangepast perfectionisme. Het aanhoudend negatief denken heeft een negatieve invloed op het gemoed en het zelfbeeld.  Volgens een recent onderzoek, gepubliceerd in Behavioral and Cognitive Psychotherapy , blijkt dat ook de overtuigingen over dit piekeren zelf een negatieve invloed hebben. 1033 jongvolwassenen tussen 18 en 30 jaar vulden een vragenlijst in met de volhardingssubschaal van de Perfectionism, Persistence and Perseveration Questionnaire (PPPQ-22). De proefpersonen werd gevraagd uitspraken te beoordelen als: "Soms merk ik dat ik doorga, zelfs als het geen zin heeft om door te gaan." Ze voltooiden ook beoordelingen van metacognitieve overtuigingen. Deze omvatten positieve overtuigingen over piekeren, negatieve overtuigingen over de onbeheersbaarheid en schadelijkheid van piekeren, en overtuigingen over de noodzaak om ...

De voorgaande jaren heb ik rond deze tijd telkens een halfjaarlijkse review gegeven, met een stand van zaken voor mijn jaardoelstellingen (zie bijvoorbeeld 2019 en 2018 ). Dit jaar ben ik minder expliciet geweest over mijn jaardoelen - op den duur is het nieuwe er een beetje van af - maar ik blijf wel verder bouwen op dit systeem. Door de coronacrisis heb ik mijn jaardoelen wel moeten bijstellen, zowel naar boven als naar beneden. Zo zal ik dit jaar bijlange niet geraken aan de vooropgestelde 150 gelezen (of beluisterde) boeken. Door het plots wegvallen van mijn dagelijkse twee à drie uur pendelen, luister ik ook amper nog naar audioboeken. Dit doel heb ik dus grondig moeten herzien, naar een te bereiken jaartotaal van 100 boeken. Nog steeds niet zo slecht, maar wel een 50% "achteruitgang" t.o.v. het voorgaande jaar. Zo erg is dat nu ook weer niet. Boeken lezen is uiteindelijk niet mijn échte doel. Ik heb voor mezelf een aantal basiswaarden geïdentificeerd, die voor mi...

De weekgemiddeldes zijn weer lichtjes aan het stijgen. Een reden tot ongerustheid? Naar aanleiding van een vraag van Bart Vanraes ben ik nog eens gaan kijken naar de brondata die Sciensano ter beschikking stelt . Ik geef in onderstaande grafiek voor de duidelijkheid enkel de bevestigde gevallen en besmettingen vanaf 1 juni. De globale resultaten heb ik eerder al besproken in een artikel waarin ik ook aantoon dat de échte piek van maart grotendeels onzichtbaar is . Naar nieuwe besmettingen vanaf juni was een minimum in week 26 (week van 22 juni) met 603 nieuwe gevallen. De voorbije twee weken is er echter een lichte stijging te zien (621, 630). Het aantal testen is nochtans aan het dalen: van 70.709 in week 26 naar 61.808 en vorige week nog maar 54.102. Weekgemiddeldes van minder dan 100 gevallen per dag zijn natuurlijk peanuts vergeleken met de piekperiode in april, toen we gemiddeld bijna 1600 gevallen per dag hadden (met een maximum van 2319 nieuwe gevallen op 10 april - en dus wede...

Dragen van een mondmasker is verplicht onder bepaalde omstandigheden, bijvoorbeeld in het openbaar vervoer en in de horeca. Maar wat als de werknemer een medisch attest voorlegt van de behandelend arts, dat hij/zij geen mondmasker moet dragen om medische redenen? Er zijn steeds meer mensen die geen mondmasker willen dragen, om welke reden dan ook. Ik vind dat om te beginnen al behoorlijk ironisch: toen er nog geen mondmaskers te verkrijgen waren, stond iedereen te roepen hoe ongehoord dat was, en dat er zo snel mogelijk voldoende mondmaskers moesten komen. En terecht hoor. Maar nu ze er zijn, wilt men ze niet meer dragen. Typisch. Principe PBM Nu, het principe rond dragen van mondmaskers op het werk is gelijkaardig aan dat van persoonlijke beschermingsmiddelen zoals bijvoorbeeld veiligheidsschoenen. Wanneer uit een risicoanalyse is gebleken dat deze nodig zijn voor een bepaalde werkpost of functie, dan is het verplicht. Als een werknemer een medisch attest aanbrengt van een behandelend...

Volgens de officiële cijfers zitten we in België ondertussen aan bijna 10.000 overlijdens ten gevolge van besmettingen met het SARS-CoV-2-virus. Hier blijven toch behoorlijk wat discussies over. Maar met de brondata van Statbel krijg je wel een volledig beeld. Ik zal mijn achtergrond van biostatistiek en epidemiologie gebruiken om op basis hiervan een objectieve inschatting te maken van de effectieve oversterfte tot nu toe. De officiële cijfers Op datum van schrijven (5 juli 2020) staat de teller van het aantal overlijdens door COVID-19 in België op 9.771. Hiermee doet België het een stuk slechter dan bijvoorbeeld Duitsland (9.020 doden) of Nederland (6.132 doden), zeker wanneer je in beschouwing neemt dat beide landen een hoger bevolkingsaantal hebben (respectievelijk 83 en 17 miljoen inwoners, tegenover 11,5 miljoen in België). Over die aantallen blijft wel veel inkt vloeien, want bijvoorbeeld in België werd bij aanvang niet alle besmettingen geobjectiveerd. Alle vermoede...

Zijn we in België aan het einde van een vanaf nu jaarlijks "coronavirusseizoen", zoals we gewoon zijn voor het griepvirus? Is het definitief achter de rug, zoals destijds met SARS en MERS? Of komt er dit jaar al een tweede golf, en wanneer dan? Omdat ik zowel van klanten als intern van collega's regelmatig deze vraag krijg voorgelegd, heb ik mijn voorspelling hierover even uitgeschreven. Elk jaar zien we een griepseizoen optreden. Gedurende een tiental weken worden er een half miljoen mensen besmet, raken ze ziek, en verdwijnt het virus ook weer. Waarom verdwijnt het weer? Er is toch een reservoir van nog ruim 10 miljoen te infecteren Belgen? En die zijn zeker niet allemaal gevaccineerd. Een verklaring die soms wordt gegeven is de komst van de late lente, de wijzigingen van de weersomstandigheden. Gaan we hetzelfde beeld zien bij het SARS-CoV-2-virus? In  een vorig artikel  heb ik al aangetoond dat de "tweede piek" van de peilingen naar grippaal klachte...

Het aantal bevestigde besmettingen geeft een misleidend beeld van zowel de hoogte als het tijdstip van de echte piek van besmettingen in België. Dat toon ik hieronder aan met data van zowel Sciensano zelf als van steekproeven van het Rode Kruis. In een eerder artikel heb ik al aangetoond dat er veel meer besmettingen zijn gebeurd in België dan de bevestigde aantallen zouden suggereren: in plaats van ca. 60.000 gevallen ligt het aantal echte doorgemaakte COVID-19 infecties eerder rond de 600.000. Dit blijkt uit steekproeven met reststalen van bloeddonors: bij 4,7% zijn antilichamen teruggevonden tegen het SARS-CoV-2-virus. De verklaring van deze ogenschijnlijke discrepantie ligt in het lage aantal uitgevoerde testen bij de aanvang van de epidemie (zie ook de lichtblauwe curve in de grafiek van de website van VRTNWS hieronder), en bij de vaststelling dat meer dan 80% van de mensen die besmet zijn geen of slechts milde symptomen vertonen. Uit de steekproeven op de reststalen van bloeddo...