(Arbeids)geneeskundige sprokkels

Elk jaar hou ik op het eind van het jaar tijdens mijn vakantie een "recap" van het afgelopen jaar; wat er zoal gebeurd is, wat ik heb bijgeleerd, hoe het met mijn doelstellingen is gegaan en zo. En wat ik ermee ga doen in het volgende jaar. Ik vind dat wel een nuttige oefening. En bovendien distilleer ik hieruit ook onder meer mijn jaarlijkse boeken top 10. Dat had ik nu ook gedaan, maar toen dacht ik: waarom deel ik niet een aantal stukken uit die recapitulatie zelf? Misschien kan ze voor anderen ook ter inspiratie dienen, om zelf een gelijkaardige oefening te doen. En hiermee compenseer ik dan ook een beetje voor mijn lagere activiteitsgraad op mijn blog, doordat ik meer schreef voor onder meer Attentia, Kluwer en Prevent. Ik heb dus wel meestal enkel de paragrafen over lezen en schrijven behouden. Het is nu al lang genoeg, en een aantal dingen zijn echt enkel interessant voor mij zelf - of te persoonlijk.  Oh, en mijn ganse leeslijst (dit jaar 103 boeken) vind je hier ter...

Belgen zijn bijzonder pessimistisch over de toekomst. Op een nieuwe index, de sociaal optimisme index, bezetten we de derde laatste plaats in de Europese Unie. De laatste tien jaar is in veel lidstaten de onvrede over de democratische instellingen en het Europese project toegenomen. Daarmee is in verschillende delen van de Europese Unie het pad geëffend voor de opkomst van populisme en anti-establishmentpartijen. Dit kan het politieke klimaat in lidstaten verslechteren en de legitimiteit van het Europese project ondermijnen. Het is daarom belangrijk de oorzaken van deze problemen in ogenschouw te nemen en bijvoorbeeld te onderzoeken welk beeld de mensen hebben over de toekomst, welke mensen neigen tot pessimisme, wat hun opvattingen zijn, hoe ze zich voelen, wat hun profiel is. Eurofound, de “European Foundation for the Improvement of Living and Working Conditions”, is een agentschap van de Europese Unie. Op 16 september 2021 verscheen het 70 pagina’s tellend rapport "Towards the ...

Je hebt het wellicht al eens voor gehad. Dat belangrijk document dat je dringend nodig hebt, het onmisbare voorwerp dat je op een speciale plaats had gezet om het zeker niet te vergeten, maar waar was dat nu ook al weer? En in je verwoede speurtocht is het altijd op de laatste plaats waar je het zoekt.  Waarom is dat toch? Is het universum zó tegen je gekant dat het op kwantumniveau de probabilistische waarschijnlijkheden op dergelijke manier herordent, dat het verzekert dat je pas op het eind op de juiste plaats zoekt? Of is er een duistere, demonische interventie die je heeft verdoemd tot herhaaldelijke queestes naar de dingen die je begeert? Nee.  Uiteraard is het gezochte voorwerp steevast op de laatste plaats waar je zoekt. Want eenmaal gevonden, waarom zou je nog verder zoeken? Bovendien denk je nu waarschijnlijk enkel aan die momenten waarop je gefrustreerd de kussens in de zetel in het rond hebt zitten gooien als een gefrustreerde Vliegende Hollander, en vergeet je al...

Met de start van het nieuwe schooljaar, maak ik nog eens een wandeling doorheen het Steentjesplein in Tienen. Boven de ingang zweeft een grote, statige klok. Beide wijzers staan op twaalf, en ze beginnen in wijzerzin te bewegen. Recht onder de klok zie ik mijn schoonzus Maria. Ze kijkt wild op, met een bebloed aangezicht van het karkas dat ze aan het aanvreten is. Ik passeer haar langs de ingang, en draai naar rechts. Hier aan het bord met de plattegrond zie ik een ex-collega, Guy. Hij is tweemaal groter dan normaal, geeft me een dikke "bear-hug" en zegt met een zware stem: "I'm gonna keep you and I'm gonna call you George!" Ik kan me bevrijden van Guy, en aan de zitbankjes achter het bord spot ik Humberto Tan. "Wil je ook een Haribo snoepje?" vraagt hij en overgiet zichzelf met handen vol snoepjes. "Nee bedankt," antwoord ik en wandel verder.  Achter de zitbanken zijn schommels. Daar is mijn ex-collega Guy weer! Maar nu met een krulsnor....

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...

Een druilerige ochtend, de dagen zijn aan het korten; ik heb echt geen zin om met de hond te gaan wandelen. Maar ze kijkt er zo naar uit, ocharme. Ok dan, een korte wandeling - het blokje rond, een kleine 2000 stappen. De langere optie, de route onder de spoorweg door van 6000 stappen, die zie ik zeker niet zitten. Drie kwartier later zijn Trixie en ik terug thuis, en staan er 6000 stappen op mijn activiteitentracker. Dit principe geldt voor veel activiteiten. Heb je geen zin om een uur te werken aan een of ander project? Zeg dan tegen jezelf dat je er tien minuten aan gaat besteden, en dan zie je wel. Eenmaal dat je die eerste weerstand overwonnen hebt, gaat het momentum* er vaak voor zorgen dat je uiteindelijk toch doorzet. En soms ook niet. Dat is ook ok. Dan heb je tenminste die tien minuten gedaan (of de korte wandeling), en dat is nog altijd beter dan niets. Met kleine beetjes bereik je ook je einddoel. * Eigenlijk is dit geen correct Nederlands. Het verwijst naar een begrip uit ...

Anderhalf jaar covidpandemie heeft bij heel wat mensen wat losgemaakt. Het aantal werknemers dat hun baan opzegt, is ook in België sinds lange tijd niet zo hoog geweest. Dit fenomeen is deels te wijten aan een toename van het aanbod op de arbeidsmarkt. In 2020 en zeker tijdens de eerste maanden van de pandemie waren er maar heel weinig banen beschikbaar, zodat veel werknemers hun plannen voor loopbaanverandering in de wacht zetten. Maar dat is slechts het halve verhaal. Veel nieuwe mensen zijn nu om verschillende redenen actief op zoek naar verandering in hun leven. Sommige mensen zijn door de pandemie bijvoorbeeld gaan beseffen dat het leven te kort is om tijd door te brengen in de verkeerde onderneming, met de verkeerde mensen of in een roeping waar ze niet langer in geloven. En dat is een goede zaak! Als de pandemie je nieuwe inzichten heeft gegeven, is dat een geschenk. En door hierop actie te nemen, kun je de rest van je leven een nieuwe wending geven. Er is echter een minstens ev...