Doorgaan naar hoofdcontent

Zoete jongens

Vrouwen die ontbijten, hebben meer kans op een jongen. Dat is gebleken uit recent onderzoek. De reden hiervoor zou liggen bij een hoger glucose(= suiker)gehalte in het bloed.

Bij in vitro fertilisatie heeft men al eerder gemerkt dat een hoog gehalte aan glucose de groei van mannelijke embryo's stimuleert en van vrouwelijke embryo's onderdrukt. Ik heb eens opgezocht hoe groot dat verschil nu precies is. 56% jongens tegen 44% meisjes. Het verschil is dus niet verschrikkelijk groot, maar toch.

In de geïndustrialiseerde landen is de verhouding jongens/meisjes al een tijdje scheef gegroeid. Er worden meer meisjes dan jongens geboren, en dat verschil neemt meer en meer toe. Elk jaar wordt per duizend geboortes één jongen minder geboren. Men schreef het altijd toe aan pseudo-oestrogenen die door vervuiling in ons milieu terecht zijn gekomen. Veranderde dieetgewoontes zouden dus ook mee aan de basis liggen. Meerdere kleine maaltijden per dag zorgen ervoor dat het suikergehalte in het bloed hoger blijft, en dit zou dus bij de conceptie de kans op een zoon vergroten.

Tussen twee haakjes, in landen zoals India en China is de verhouding naar de andere zijde gekanteld. Maar daar ligt het eerder aan de opgelegde geboortecontrole (maximaal één kind per gezin). Omwille van de bruidsschat die de ouders voor hun dochter moeten ophoesten, wil iedereen een zoon. En in gezinnen waar dan toch een dochter geboren wordt, gaat een verstrooide moeder haar baby al eens ongepelde rijst geven, met dodelijke afloop. Ja inderdaad, je leest het goed. Ze gaan in India trouwens ook behoorlijk ver in het tonen van hun dankbaarheid voor een gezond kind. Ze smijten het van een hoogte van 15 meter naar beneden... op een vangnet van canvas doek, wel te verstaan.

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...