Doorgaan naar hoofdcontent

Managementspelletjes

Ik heb in mijn loopbaan al aan behoorlijk wat werkgroepen deelgenomen, en af en toe komt daar een oefening bij kijken; een groepsopdracht, die tot doel heeft om de cohesie van de groep te cementeren, en om inzicht te geven in de problematiek die aangepakt moet worden. Een spelletje dus.



Ik moet op voorhand altijd kreunen - is dit nu echt nodig? - maar eenmaal dat de spelregels uitgelegd zijn, en de opdracht start, schiet ik met volle overgave uit de startblokken en begin ik enthousiast torentjes te bouwen of vakjes in te kleuren. Ik heb twee jonge dochters (vier jaar en anderhalf); so I'm a  trained professional.


Je leert hierdoor eigenlijk behoorlijk wat over jezelf; en de opleiders ook (wat waarschijnlijk evenzeer de bedoeling is van zulke groepsopdrachten). Zo ben ik toch opvallend competitief; ik verlies niet graag. Even terzijde: mijn dochter van vier laat ik bij spelletjes wel winnen hoor. Meestal toch. Behalve wanneer ze er wat te triomferend over begint te doen. "Mama, mama! Kom kijken! Ik heb wéér gewonnen!" Jaja, wacht maar tot het volgende spelletje...


Maar wat me toch écht wel opvalt: diegenen die de managementspelletjes hebben opgesteld (of diegenen die ze laten uitvoeren), denken niet voldoende out of the box. Zo moesten we eens de Marshmallow challenge doen. Een oefening waarbij je team in een tijdsbestek van tien minuten een spaghettitoren moet maken, zo hoog mogelijk, met een marshmallow aan de top. Ze mag nergens tegenaan leunen of aanhangen. Je krijgt materiaal (droge spaghetti, wat plakband, een stuk touw en een marshmallow), en je mag om het even welke overige hulpmiddelen gebruiken. "Om het even wat?" vroeg ik voor alle zekerheid nog eens. "Om het even wat," bevestigde de coach me geruststellend. Dus googelde ik "marshmallow challenge", om te kijken welke technieken andere teams hadden gebruikt. "Oh, maar dat mag niet!" kwam de ontzette reactie...


In een andere oefening moesten we een aantal vormen op een blad papier inkleuren, in verschillende kleuren, en zonder buiten de lijntjes te gaan of de opdracht werd door de "klant" afgekeurd. In de eerste ronde was er minimale informatie en een logge structuur (met de blaadjes in enveloppes enzovoorts), zodat er een georchestreerde chaos ontstond. Daarna werd ons gevraagd om oplossingen te vinden om kostenefficiënter te werken, met minder stock en minder verlies van materiaal (buiten de lijntjes kleuren). We gaven een aantal nuttige voorstellen zoals dunnere stiften, dikkere lijntjes, reorganisatie van de taken... maar toen ik uiteindelijk het voorstel gaf om te investeren in de aankoop van een kleurenprinter, en 90% van het hierdoor overbodige personeel te ontslaan*, bleek deze optie niet in de "scope" van de oefening te zitten. Tja...


Je denkt misschien: ja, maar dat is dan ook niet de bedoeling van zulke oefeningen. Je moet niet "out of the box" denken. Dan wil ik toch wijzen op een beroemd voorbeeld. In een militaire organisatie kregen de cadetten in een simulatie een onmogelijke opdracht. Ongeacht wat ze deden, hun hele team zou eraan gaan. De bedoeling was om de cadetten te leren omgaan met verlies. Tot een jonge cadet op het ingenieuze idee kwam om het computersysteem te hacken. Gevolg: hij won de opdracht met de vingers in de neus. En deze cadet is uitgegroeid tot niemand minder dan... de illustere kapitein James T. Kirk!

Populaire posts van deze blog

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal

Chloorgas

In de Jordaanse havenstad Aqaba zijn zeker twaalf mensen omgekomen en 250 anderen gewond geraakt bij een ongeval met een container met chloorgas. Het giftige gas kwam vrij toen de container tijdens het transport viel. Het ongeval vond plaats op 27 juni 2022. Een container met 25 ton chloorgas moest per schip naar Djibouti in de Hoorn van Afrika gebracht worden. Maar toen een kraan de container op het schip probeerde te plaatsen, stortte de container naar beneden en meteen kwam een grote gele gifwolk vrij. Bij het ongeval kwamen minstens twaalf mensen om het leven. Nog eens 250 anderen raakten gewond. De gewonden werden overgebracht naar twee openbare ziekenhuizen, een privéziekenhuis en een veldhospitaal. Chloor is bij kamertemperatuur een geelgroen gas met een typische, irriterende geur. Door afkoeling of door drukverhoging wordt het een heldere, amberkleurige vloeistof. Het wordt als vloeistof in aangepaste containers getransporteerd. Het kent vele toepassingen o.a. als bleekmiddel i

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels