Doorgaan naar hoofdcontent

Moet ik nu verdomme gaan vloeken?

Recent zijn er een aantal artikels verschenen die melden dat mensen die veel vloeken, laat opblijven en wanordelijke bureaus hebben, verstandiger zijn. En o, o, o, wat erger ik me toch aan zulke clickbait artikels. En toch klik ik telkens op zulke pulplinks, want nieuwsgierige aap die ik ben, pop-science onderwerpen interesseren me bijzonder. Het voornoemd onderwerp vond ik bovendien wat verontrustend, want ik vloek quasi nooit, blijf zeer zelden laat op, en mijn bureau is (meestal) maagdelijk leeg. Dus: what the hell?!
 


Heel vaak worden de originele studies verkeerd geĆÆnterpreteerd. Zo ook hier. De bewering over het vloeken: wat gebeurde er in het oorspronkelijk onderzoek? Men vroeg aan een groep proefpersonen om zoveel mogelijk vloekwoorden op te schrijven. Wat bleek? Mensen met een hoog IQ konden op meer woorden komen. Dat wilt niet zeggen dat ze daarom ook effectief vloeken als een ketter, maar de populaire pers geeft het wel als dusdanig weer: You know what intelligent people have in common? They curse a lot, they stay up late and they are MESSY people!
 
De andere beweringen heb ik niet verder onderzocht, maar ik kan zo al een aantal mogelijke denkfouten geven. Zo heb je statistische variantie (hoe meer parameters je gaat meten, hoe groter de kans dat je een of andere correlatie vindt), cherry picking (je haalt er enkel de onderzoeken uit die je interessant vindt), publication bias (enkel de positieve resultaten worden gepubliceerd), cum hoc ergo propter hoc (de verkeerde veronderstelling dat twee voorvallen oorzaak en gevolg zijn)…
 
Eigenlijk zou ik een boek kunnen schrijven over al de verschillende mogelijkheden tot foute interpretaties van studies. Maar daarin zijn anderen mij al herhaaldelijk in voorgegaan, en veel beter dan ik ooit zou kunnen. Dus zal ik gewoon een aantal boeken aanraden.  
 

Populaire posts van deze blog

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal

Cyanide

En nog eens een strikt arbeidsgeneeskundig blogartikel. Een van de aan mij toegewezen bedrijven heeft informatie gevraagd over cyanides. Redelijk gespecialiseerde informatie wellicht, maar relevant voor bedrijven die met blauwzuur werken. En om collega's arbeidsgeneesheren en preventieadviseurs het opzoekwerk te besparen, maak ik de tekst ook maar publiek. --- CYANIDE 1. Fysische en chemische eigenschappen HCN Heerlijk verfrissend... eh, ruik ik amandelen? HCN is een kleurloze vloeistof of kleurloos gas met de karakteristieke geur van bittere amandelen. HCN gas en vloeistof zijn mengbaar met water en oplosbaar in ethanol en ether. Het kook- en smeltpunt van HCN zijn respectievelijk 25,70°C en -13,24°C. HCN wordt gebruikt als ontsmettings- of desinfectiemiddel, of in chemische syntheses. NaCN en KCN De zouten NaCN en KCN zijn witte, kristallijne vaste stoffen met een lichte amandelgeur. Het smeltpunt van NaCN is 560°C en van KCN 620-635°C. KCN is goed oplosbaar i

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels