Doorgaan naar hoofdcontent

Wanneer adem lucht wordt

Om de een of andere reden zit ik de laatste tijd allerhande boeken te lezen die handelen over kanker. In de voorbije drie maanden heb ik twee boeken van Siddharta Mukherjee verslonden: het magistrale “The Emperor of AllMaladies: A Biography of Cancer” en zijn ook heel goede (maar toch net iets mindere) “The Gene: An Intimate History”. Het heel interessante “The End ofIllness” van David B. Agus. De spannende thriller met kanker als plotonderdeel in (klein spoiler alert) “End of Watch” van Stephen King.
 
Nu heb ik het aangrijpende boek “When Breath Becomes Air” gelezen van dr. Paul Kalanithi, een hersenchirurg in opleiding die op 36-jarige leeftijd de diagnose krijgt van gemetastaseerde longkanker.
 
Iedereen sterft uiteraard, vroeg of laat. Hetgeen Paul frustreerde, was de onzekerheid over de tijd die hem nog restte. Op basis hiervan zou hij bepalen wat hij nog zou doen met zijn leven. Had hij nog drie maanden? Dan zou hij die tijd doorbrengen met zijn familie. Nog twee jaar? Schrijven. Tien jaar? Terug naar de operatietafel en zijn opleiding afwerken. Uiteindelijk heeft hij na een hoopvolle opstart van zijn behandeling voor deze laatste optie gekozen, en hebben hij en zijn vrouw nog een dochter gekregen. Maar uiteindelijk bleek dat de chemotherapie niet aansloeg. Hij heeft tegen de klok in nog dit boek geschreven. Hij stierf 22 maanden na de diagnose, met zijn acht maanden oude dochtertje in zijn armen.


Het boek inspireert om zelf de belangrijke dingen niet uit te stellen. Sterven tussen je dertigste en veertigste is zeldzaam. Maar sterven is dat niet. Denk dus niet “ach, later is daar nog tijd genoeg voor”, maar maak er nu werk van. Doe wat je wilt doen. Neem risico’s. Ga voor de uitdaging. Want, zoals de schrijver van Alice in Wonderland Lewis Carroll nog schreef: “In the end, we only regret the chances we didn't take”.
Labels:

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...
Meer lezen

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...
Meer lezen

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...
Meer lezen