Doorgaan naar hoofdcontent

Duistere humor

Men zegt me wel eens dat ik een nogal duister gevoel voor humor heb.

Het is wel al "gemilderd" met het ouder worden.

In mijn stagejaar, ondertussen alweer bijna 20 jaar geleden, merkte de pediater waarbij ik stage liep na de zoveelste hoestbui die dag op dat ze waarschijnlijk een zware verkoudheid had.

“Ja,” antwoordde ik bevestigend, “of longkanker.”

Ze kon er niet mee lachen. Blijkbaar was een goede vriendin van haar overleden aan longkanker of iets dergelijks; whatever. Sommige mensen hebben geen gevoel voor humor.

Of misschien was haar karakter al aangetast door een van de tumoren die naar haar hersenen gemetastaseerd waren; het bleek achteraf namelijk dat ze effectief longkanker had…

Just kidding.

Waarom geef ik deze anekdote hier mee? Wel, recent is er een onderzoek gepubliceerd in Cognitive Processing, dat heeft gevonden dat mensen met een duister gevoel voor humor intelligenter zijn. Woohoo!

Voor de studie vroegen wetenschappers van de Medische Universiteit van Wenen aan 156 proefpersonen om twaalf cartoons uit de ‘Das Schwarze Buch’ van de Duitse cartoonist Uli Stein aandachtig te bekijken en te interpreteren. Waaronder bijvoorbeeld een dokter die na een medische test uitlegt aan een zwangere vrouw dat haar kind nooit problemen zal hebben om een parkeerplaats te vinden.

Het opvallendste resultaat is volgens de onderzoekers dat degenen die het meeste begrip en waardering tonen voor zwarte humor een hoger IQ hebben en minder agressie tonen dan de mensen die de cartoons niet leuk vinden. Er werden geen significante verschillen gevonden tussen leeftijd en geslacht. De onderzoekers concluderen dat omgaan met duistere humor “een complexe taak van informatieverwerking is, die afhangt van cognitieve en emotionele aspecten”.

Terzijde: in dit kader kan ik de stand-up comedian Anthony Jeselnik aanbevelen. Zijn special “Thoughts and Prayers” is te bekijken op Netflix.

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...