Doorgaan naar hoofdcontent

Over triootjes en goede communicatie

Het voorbije jaar heb ik een vijftal triootjes gedaan, en ik moet zeggen, het is me goed bevallen. Het enige wat ik spijtig vind, is dat er niet meer zijn.



Ik heb het uiteraard over het project TRIO van Domus Medica. Ik zit voor de bedrijfsartsen vanuit de BBvAg (de Belgische Beroepsvereniging voor Arbeidsgeneesheren) in de stuurgroep, en ben al regelmatig naar een 'TRIO' gegaan. Hierbij gaan een of meerdere bedrijfsartsen en adviserend artsen naar een LOK-vergadering, en praten met de huisartsen gedurende een tweetal uur over de re-integratiemogelijkheden van patiënten op hun werk. Dit concept bestaat al enkele jaren in Wallonië, en is sinds september 2016 naar aanleiding van het nieuwe KB Re-integratie ook in Vlaanderen van start gegaan.

Eigenlijk gaat dit over dingen die we al jaren doen. Het KB Re-integratie is warm water, opnieuw uitgevonden. Aangepast of ander werk? Been there. Progressieve werkhervatting? Done that. Het is nu wel in een formeler jasje gestoken, met plannen en verslagen en tijdslimieten. Maar ook zonder al deze kafkaiaanse formaliteiten kunnen we het nog steeds op een pragmatische manier aanpakken. Hiervoor moeten we elkaar wel kennen, en via overleg zoeken naar oplossingen die de patiënten/werknemers/arbeidsongeschikten (het hangt er maar vanaf vanuit welk perspectief je het bekijkt) ten goede komen.

Een betere onderlinge communicatie bereiken we via de triootjes. Uit deze bijeenkomsten blijkt toch maar weer dat voornamelijk bedrijfsartsen de grote onbekenden zijn. De vragen en onderwerpen gaan dan vaak ook niet over de details van re-integratie, maar over de basics: Wie zijn wij? Wat doen wij? Hoe vindt men ons?

Deze laatste vraag wordt telkens met enige urgentie gesteld. Hoe kan de behandelend arts of zijn patiënt terugvinden wie diens bedrijfsarts überhaupt is? Wel, dit staat in het arbeidsreglement, en op het formulier van de gezondheidsbeoordeling dat de werknemer meekrijgt na een gezondheidstoezicht. Je kunt ook de regionale arbeidsinspectie vragen welke de externe of interne dienst preventie en bescherming is van een bepaalde werkgever. Ik weet het, heel omslachtig allemaal. De overheid werkt aan een online databank waarop je de bedrijfsarts en adviserend arts, mét contactgegevens, rechtstreeks zult kunnen terugvinden.

We kunnen ons op deze vergaderingen ook ontdoen van ons 'Doctor Evil' imago. We worden nogal eens gepercipieerd als een soort van controlearts, die steevast de kant van de werkgever kiest. Niet dus. We zijn evenzeer door het beroepsgeheim gebonden. Bovendien vereist de Wet op het Welzijn dat we als preventieadviseur een objectieve rol innemen, met het welzijn van de werknemer als beginpunt. Of de werkgever altijd ons advies opvolgt, is nog een andere kwestie.

Maar de belangrijkste conclusie? Wij kunnen helpen. Heb je een patiënt die door stress of rugklachten thuiszit? Misschien kunnen we mee helpen zoeken naar een aangepaste of andere functie. In overleg met de adviserend arts en de werkgever kunnen we kijken of een progressieve werkhervatting mogelijk is. Iedereen wint. Een vroege activering versnelt het genezingsproces.

Het is dus heel zinvol en belangrijk dat we meer van dergelijke overlegmomenten hebben. Onbekend maakt onbemind. Door elkaar beter te kennen en te begrijpen kunnen we samen oplossingen zoeken die ten goede komen van zowel het individu in het bijzonder als de maatschappij in haar geheel. Ik hoop dan ook dat er nog vele triootjes zullen komen!

Dit artikel is eerder verschenen op Artsenkrant.com

Populaire posts van deze blog

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal

Goed nieuws en slecht nieuws

Wat wil je het eerste horen? "Okee, ik heb goed nieuws en slecht nieuws." Je hebt deze zin ongetwijfeld zelf al eens gebruikt. Ik zelf ook; als arts, als ouder en als manager. En waarschijnlijk heb je dezelfde neiging als ik: je begint liefst met het goede nieuws. "Okee, even de resultaten overlopen. Laat ons beginnen met het positieve..." (vriendelijke glimlach) "Ja, algemeen beschouwd waren je jaarresultaten heel goed. Zoals je kunt zien in deze grafiek, scoor je duidelijk boven het gemiddelde, op alle gemeten parameters. Maar -" "Wat zijn parameters, papa?" Tja, mijn jongste dochter is nog maar net vier, ik moet regelmatig dergelijke woorden uitleggen.  Maar plaats jezelf eens in de positie van een student die de uitslag van haar testscores gaat krijgen, of een patiënt die van zijn dokter de resultaten van een bloedanalyse te horen zal krijgen. Denk er echt over na. Wat wil je het eerste horen, het goede nieuws of het slechte ni