Doorgaan naar hoofdcontent

De aardappel: een superfood?

Vooreerst: ik ben fan van de nieuwe voedingsdriehoek die het Vlaams Instituut Gezond Leven (het vroegere Vigez) recent heeft uitgebracht. Een hele verbetering ten opzichte van de oude versie. Duidelijk, eenvoudig, wetenschappelijk onderbouwd; een toonbeeld van goede communicatie en informatieoverdracht.

Ik heb van een aantal vrienden en familieleden wel vragen gekregen over de prominente plaats voor de aardappel. Moeten we daar nu méér van eten? Hoe is dat mogelijk? Volgens de door hen gekoesterde kookbijbels van voedingsgoeroe’s zoals Pascale Naessens en Sandra Bekkari zijn aardappelen toch gedrochten des duivels, gruwelijke gewassen die verworpen moeten worden en vervangen door hemelse superfoods zoals quinoa? Enkel een ongeschoren boer als Jeroen Meus waagt het nog om een patat als valabele voedingsbron te beschouwen.
Maar nee hoor, de aardappel heeft wel degelijk een terechte plaats in het bovenste echelon. En het combineren van koolhydraten met proteïnen en vetten kan ook geen kwaad. Integendeel, het maakt deel uit van een gezonde, evenwichtige voeding.
Ik erger me blauw aan die voedingshypes, getuige mijn eerdere blogartikels zoals “superfoodonzin” en meer dan een dozijn andere. Gezonde voeding is niet complex: Eet voedsel. Niet te veel. Voornamelijk planten. (Michael Pollan, "In Defense of Food:An Eater's Manifesto").
Maar het is natuurlijk trendyer, hipper om te beweren dat de bron van de eeuwige jeugd te vinden is door het consumeren van weinig gekende, exotisch klinkende producten. Een appel per dag houdt de dokter niet meer weg, je moet je volproppen met gojibessen. Ook al is de appel goedkoop fruit dat laag is aan calorieën en tjokvol vitamines zit.
Idem dito voor de aardappel. Familiarity breeds contempt. Onlangs heb ik John Reader’s "The Untold History of the Potato" gelezen, en het heeft me een nieuwe appreciatie opgeleverd voor dit bescheiden gewas. Deze voedzame plant bevat niet alleen de voor ons hoogstnodige complexe koolhydraten, maar ook tal van mineralen en vitamines.
Het heeft in de voorbije eeuwen in Europa mee geleid tot de bevolkingsexplosie, omdat het een probaat middel was tegen de destijds heersende hongersnoden. Een mens kan overleven (en gezond blijven!) op een dieet van enkel aardappelen en af en toe boter (of andere vetten).
De astronaut Mark Watney deed het recent nog in Andy Weir’s "The Martian", een science-fictionboek verfilmd met Matt Damon in de hoofdrol. Ok, een Hollywood blockbuster is misschien niet het beste argument, maar het boek is wel gebaseerd op wetenschappelijke feiten.
Begrijp me goed, ik adverteer niet een eenzijdig dieet van aardappelen. Maar moest men in onze contreien niet dermate vertrouwd zijn met deze plant, dan zou het zeer waarschijnlijk, en in feite ook met recht en rede, aanspraak maken op de titel van… superfood.

Populaire posts van deze blog

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal

Goed nieuws en slecht nieuws

Wat wil je het eerste horen? "Okee, ik heb goed nieuws en slecht nieuws." Je hebt deze zin ongetwijfeld zelf al eens gebruikt. Ik zelf ook; als arts, als ouder en als manager. En waarschijnlijk heb je dezelfde neiging als ik: je begint liefst met het goede nieuws. "Okee, even de resultaten overlopen. Laat ons beginnen met het positieve..." (vriendelijke glimlach) "Ja, algemeen beschouwd waren je jaarresultaten heel goed. Zoals je kunt zien in deze grafiek, scoor je duidelijk boven het gemiddelde, op alle gemeten parameters. Maar -" "Wat zijn parameters, papa?" Tja, mijn jongste dochter is nog maar net vier, ik moet regelmatig dergelijke woorden uitleggen.  Maar plaats jezelf eens in de positie van een student die de uitslag van haar testscores gaat krijgen, of een patiënt die van zijn dokter de resultaten van een bloedanalyse te horen zal krijgen. Denk er echt over na. Wat wil je het eerste horen, het goede nieuws of het slechte ni