Doorgaan naar hoofdcontent

Bedrijfsvisie en interne communicatie

Wil je eens een leuk spelletje doen op een feestje? Kies een (bekend) liedje, en tik de melodie met je hand op de tafel. De theme-song van The A-Team bijvoorbeeld. Tik tik-tik, tik tik-tik. Ti-ti-tik-tik tik-tik, tik ti-ti-tik tik. Piece of cake, right? Iedereen gaat dat onmiddellijk herkennen, niet?


Wel, niet echt. Men heeft dit uitgetest in een onderzoek van Elizabeth Newton van Stanford. De proefpersonen mochten een liedje kiezen uit de volgende lijst: 
  • Happy Birthday
  • Mary Had a Little Lamb
  • Jingle Bells
  • Rock Around the Clock
  • Twinkle, Twinkle Little Star
  • Row, Row, Row Your Boat

Minder cool dan The A-Team, maar bon, wel heel bekende liedjes, in de VS althans. De proefpersonen moesten aangeven hoe groot ze de kans achtten dat een ander het “uitgetikte” liedje zou herkennen. Hun inschatting: de helft zou het raden. De realiteit bleek anders: slechts één op de veertig liedjes werd geraden; 2,5% in plaats van 50%.

Er is dus een hemelsbreed verschil in wat je denkt te vertellen, en wat de ontvanger hoort. "The Curse of Knowledge" wordt dit fenomeen ook wel genoemd.

Zo is het ook met interne communicatie in bedrijven. De directie heeft misschien een duidelijke visie uitgewerkt, een meesterwerk van een symfonie. En omdat ze hier weken, maanden aan hebben gewerkt en bijgewerkt en verfijnd, horen ze deze melodie constant in hun hoofd wanneer ze over deze visie praten. 

De onderbouw van die visie wordt dan onvoldoende uitgelegd. Want zij horen de prachtige melodie, dus zal dat toch voor iedereen het geval zijn, niet?


Als ze er al over praten. Uit een onderzoek van John Kotter van Harvard bleek dat bedrijven hun visie met een factor tien “onder-communiceren”. Medewerkers werden in een periode van drie maanden gemiddeld aan 2,3 miljoen woorden en getallen blootgesteld. Slechts 13.400 woorden en getallen hadden betrekking op de visie dat er zaken moesten veranderen; minder dan 1% van de communicatie dus. 

Je kunt dan ook moeilijk verwachten dat deze medewerkers de visie volledig begrijpen, laat staan die zich eigen hebben gemaakt.


Leg de visie van je onderneming dus goed uit. Wat gaan we doen? Waarom willen we dat doen? En hoe gaan we dat doen? Herhaal, herhaal, herhaal.

Want anders hoor je als directie wel zelf die prachtige symfonie, maar op het jaarlijkse personeelsevent hoort je publiek enkel… wat onsamenhangend getik.


* Meer hierover in “Made to Stick” van Chip & Dan Heath, en “Originals” van Adam Grant.

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...