Doorgaan naar hoofdcontent

Alles of niets

Wanneer je een dieet aan het volgen bent, of een bepaald doel wilt behalen, is het doorgaans best om dat op een gebalanceerde, weloverwogen manier te doen. Maar soms ook niet.

Enkele jaren terug heb ik het al eens gehad over het "What the hell"-effect, en wat je daaraan kunt doen. Daarin argumenteer ik ervoor om steeds het lange termijn doel voor ogen te houden. Denk niet zwart-wit. Het is niet zo erg als je eens zondigt tegen je dieet en een koekje eet. Daarom hoef je niet de hele doos op te vreten.

Maar dat is zo moeilijk.

Als ik eenmaal begin met te snacken, dan hou ik niet op tot de doos koekjes of zak chips op is. I know, I know. Ik ben zwak. 

Ik heb wel een concrete maatregel om zulk een rampscenario te voorkomen.

Momenteel heb ik bijvoorbeeld een doelstelling lopende, om gedurende 62 dagen (twee maanden) geen snoep, chips of koekjes te eten. Nothing. Nada. Niente. Ik zit ondertussen aan dag 29.

Is dat niet wat extreem? Dat ene pralientje maakt nu toch ook niet zoveel uit? 

Wel, naar calorieën niet, uiteraard. Maar eentje is geentje, en twee smaakt naar meer. Soms helpt het om in een alles-of-niets mindset te blijven, en met een duidelijk doel voor ogen: blijf gedurende twee maanden van alle snacks af. Geen onderhandeling met jezelf tijdens momenten van zwakheid: het is een Harde Snacxit.

En na die twee maanden gaan we weer met onszelf aan de onderhandelingstafel zitten.
Labels:

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...
Meer lezen

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...
Meer lezen

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...
Meer lezen