Doorgaan naar hoofdcontent

Moet je bij het plaatsen van een vaccin de injectieplaats ontsmetten?

De griepcampagne is weer in aantocht*, en we zijn begonnen met het heropfrissen van de werkinstructies. Diegene waar de meeste reacties op komen, is de richtlijn dat de huid niet ontsmet moet worden. Whaat?

Dus effectief: reinigen of ontsmetting van de huid is niet noodzakelijk voor zover het huidoppervlak proper en droog is op het moment van de inenting. Dit voelt contra-intuïtief aan, maar is gebaseerd op de officiële richtlijnen van onder meer Vax Info en de Vlaamse Wetenschappelijke Vereniging voor Jeugdgezondheidszorg.

Redelijk recent is er nog onderzoek hiernaar verricht door Wong et al, verschenen in het wetenschappelijk vakblad Human Vaccines & Immunotherapeutics; er werden niet meer huidinfecties opgemerkt, wanneer de huid niet ontsmet werd.

Dit betekent niet dat ontsmetten niet meer màg. Sowieso is het bijvoorbeeld bij vuile, bezwete bouwvakkers aangewezen om de aangekoekte cementresten even weg te vegen. Maar zelfs wanneer je gaat prikken in een propere, droge huid is het op zich geen probleem om alsnog te ontsmetten. Alleen moét het dus niet.

Als je dan dus toch gaat ontsmetten, gebruik je best een alcoholisch preparaat. De juiste handelswijze van desinfecteren gaat als volgt:
  • éénmaal over de insteekplaats wrijven (niet poetsen)
  • de huid laten drogen (niet blazen) alvorens in te enten


* Door productie-issues bij de leveranciers krijgen de externe diensten ze wat later dan gewoonlijk, maar al bij al zullen we nog ruim op tijd zijn vóór de eigenlijke start van het griepseizoen. Dat start niet eerder dan midden januari, met de piek doorgaans in februari of maart. 
Labels:

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...
Meer lezen

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...
Meer lezen

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...
Meer lezen