"Ik heb nooit
enige liefde van mijn papa gekregen!" huilde Emma. Ik was
versteend, had geen idee hoe te reageren. Wist ik veel wat te zeggen of doen, als
18-jarige student.
Ik was net de
loftrompet aan het steken over haar vader, een van onze professors. Een
referentie in zijn vakgebied, en een begeesterd lesgever. Maar dat succes had
blijkbaar voor mijn medestudente een zware tol geëist. Emma's papa was de
grote afwezige in het gezin. Altijd consultaties aan het uitvoeren, aan het
lesgeven of aan het spreken op een of ander exotisch congres. Zijn kinderen
echter zag hij niet staan. Geen slaapverhaaltjes of spelletjes met hun poppen
toen ze klein waren. Geen hulp bij moeilijke oefeningen. Geen troost bij
hartzeer. Het bleek zelfs teveel moeite om de verjaardagen van zijn eigen
kinderen te onthouden, laat staan erop aanwezig te zijn.
Je leven is vier kookplaten
De humoristische
auteur David Sedaris beschreef in een stuk voor de New Yorker je leven als vier (gas)kookplaten, die elk een aspect van je leven vertegenwoordigen: je carrière, je
familie, je vrienden en je gezondheid. Maar je hebt slechts één gastoevoer naar die
vier kookplaten. Dus als je wilt uitblinken in één van deze vier aspecten en
dus die kookplaat op volle vlam zet, dan zul je één van de andere
platen op een lager pitje moeten zetten. Of zelfs twee.
Je maakt keuzes
Emma's papa had de
kookplaat van familie bijna volledig uitgeschakeld, en de tijd die hiermee
vrijkwam, heeft hij gestoken in zijn carrière. Dat was zijn keuze. Zo ben ik in
de voorbije kwarteeuw nog tal van mensen tegengekomen; succesvolle carrièrebeesten
die dan wel gescheiden waren, of met een bedenkelijke gezondheid. Maar bon, dat
is dan ook hun keuze.
En dat kan ook jouw
keuze zijn.
Met social media
zijn er steeds vaker mensen ongelukkig, omdat ze zich met anderen gaan
vergelijken. Die ex-klasgenoot gaat continu uit eten met vrienden, die verre
nicht is echt wel het toonbeeld van een supermama, die collega heeft weer een
marathon gelopen. En jij, jij moddert maar wat aan. Wat scheelt er toch met
jou?
Niets. Je hebt
ervoor gekozen om een bepaald evenwicht te houden tussen je vier kookplaten.
Die andere op social media hebben een ander evenwicht, maar dat is niet altijd
even zichtbaar. De ex-klasgenoot heeft een vervette lever door al die etentjes,
en wanneer is eigenlijk de laatste keer dat hij een foto van zijn kinderen op
Facebook heeft gepost? De supermama heeft haar carrière op een lager pitje
gezet, en heeft dus de tijd om die zelfgemaakte kleedjes op haar Instagram te
tonen. De supergezonde collega tweet niet over zijn familieconflicten.
Dus
misschien is het niet zo een slecht idee om wat meer tevreden te zijn met je
eigen keuzes, in plaats van je negatief te gaan vergelijken met de zichtbare
successen van anderen?
Ik maak ook keuzes
Het gaat uiteraard
een beetje kort door de bocht om de complexiteit van een menselijk leven te
reduceren tot vier "kookplaten". Maar ik vind het wel een
interessante metafoor om eens bij stil te staan.
Zo heb ik de
voorbije tien jaren de "vrienden" kookplaat op een heel laag pitje
gezet. Ik gebruik deze vrijgekomen tijd om onder meer tekstjes zoals deze te
schrijven, en ik steek ook behoorlijk wat tijd in mijn functie als medisch
directeur. Misschien dat ik op termijn een nieuw evenwicht zal zoeken, je
prioriteiten kunnen met de jaren uiteraard ook veranderen.
Maar hoe dan ook, de
kookplaat "familie", en dan specifiek van betrekking op mijn gezin,
die zal voor mij altijd wel volop blijven branden. Ik wil niet dat mijn
dochters later het gevoel zouden hebben dat ik er niet voor hen ben geweest, zoals de papa van Emma.