We zijn er bijna. Bij deze het laatste en finale deel van de artikelreeks over het KB Re-integratie. Hier beschrijf ik wat te doen wanneer de werknemer niet akkoord gaat met het re-integratieplan van de werkgever.
 |
| De werknemer gaat niet akkoord met het re-integratieplan |
Okee, de eerste twee fasen zijn dus goed verlopen. De werknemer heeft zich aangeboden op de re-integratiebeoordeling bij de pa-ag (preventieadviseur-arbeidsgeneesheer, ofte bedrijfsarts), en is niet in beroep gegaan tegen diens beslissing. Yay!
Dus nu heb je als werkgever ijverig een re-integratieplan opgesteld, met een omschrijving van het aangepast of ander werk (werkpost, werkvolume, uurrooster, progressiviteit maatregelen), de voorziene opleidingen, en een geldigheidsduur. Je legt dit voor aan de werknemer ter ondertekening. Wat blijkt (maximaal) vijf werkdagen later? De werknemer heeft het plan verworpen. Nooo! Wat nu?
Vooreerst moet de werknemer wel motiveren waarom hij het plan weigert (klinkt te zwaar, ik heb geen zin, …). En ja, uiteraard zal dit vaak effectief om een heel gegronde reden zijn.
In ieder geval, concreet houdt dit in dat hierbij het traject eindigt.
De werkgever bezorgt het (geweigerde) plan aan de werknemer en de pa-ag, en houdt het ter beschikking van de arbeidsinspectie. De pa-ag bewaart het plan in het gezondheidsdossier, en maakt het over aan de adviserend geneesheer. En net zoals in alle andere gevallen, is een inlichten van de behandelend arts blijkbaar niet nodig.
Wat zijn nu de mogelijke gevolgen van zulk een weigering? Wel, eigenlijk zijn die gelijkaardig aan de drie scenario’s in deel 1 van deze reeks:
- Initiatief werkgever: werknemer verder in ziekteverlof
- Initiatief adviserend geneesheer: tijdelijke overmacht, C3-2 – of iets anders, de toekomst zal het uitwijzen!
- Initiatief werknemer: werknemer verder in ziekteverlof
Het blijft toch nog de vraag wat het tweede scenario (aanvraag opgestart door adviserend geneesheer) gaat betekenen, hoor. Want hier kan een weigering van het plan voor de werknemer leiden tot financiële schade. De beroepsprocedure kan hij niet inroepen, want dit is enkel na een beslissing tot definitieve ongeschiktheid door de pa-ag (zie deel twee in deze reeks). Dus wat gaat de werknemer doen wanneer hij vindt dat het plan op niets trekt, en dat de werkgever gewoonweg meer moeite moet doen om aangepast werk te voorzien? Hij kan zich gedurende het hele traject laten bijstaan door een werknemersafgevaardigde of een vakbondsafgevaardigde, dus het zal wellicht via deze weg zijn dat hij iets gaat proberen te "forceren". Ik ben alleszins benieuwd wat de komende maanden gaan brengen.
Dit geef ik tot slot nog even mee: Er is nog een laatste fase waarin de werknemer alsnog kan besluiten dat hij niet akkoord gaat met het re-integratietraject.
Ook na de eigenlijke opstart en uitvoering van het plan, kan de werknemer steeds een spontane raadpleging bij de pa-ag aanvragen voor een herevaluatie van de hele reutemeteut. Dit wanneer hij van mening is dat alle of een deel van de in dit plan vervatte maatregelen niet meer zijn aangepast aan zijn gezondheidstoestand.
En bij deze, beste bloglezer, heb ik met ca. 2500 woorden in grote lijnen beschreven hoe en wanneer een werknemer kan aangeven dat hij niet akkoord gaat met een van de verschillende stappen bij de totstandkoming van een plan tot re-integratie, en wat de mogelijke gevolgen kunnen zijn. Ik hoop dat het enig inzicht heeft gebracht, of op zijn minst soelaas heeft geboden aan die hardnekkige slapeloosheid waar je al maandenlang vruchteloos mee worstelt.