Doorgaan naar hoofdcontent

Re-integratie en het kafkaiaans kb

Waarom heb ik nog niets geschreven over het nakende KB Re-integratie? Ik zit namelijk in verschillende werkgroepen hierover. Waarom hou ik al die informatie voor mezelf?
Wel, om te beginnen moest ik beloven dat ik deze gevoelige informatie confidentieel zou houden, met de impliciete dreiging van verbanning naar Syrië, of erger nog, Nederland. Bovendien gaat het over ontwerp-KB’s die nog in volle ontwikkeling zijn. Dus het heeft weinig zin om de hele procedure al in detail te gaan beschrijven, wanneer het nog helemaal kan wijzigen. En ten slotte vind ik niet echt de tijd om dit met de nodige precisie en detail uit te schrijven.
Ondertussen begint het OKB wel langs alle kanten te lekken, en het advies van de Nationale Arbeidsraad over dit voorontwerp staat ook online. Bovendien heb ik een tijdje terug op mijn blog beloofd om wat minder in te zitten over mooi afgewerkte producten. Zoals de ondernemer en auteur Seth Godin het zei in “Linchpin: Are You Indispensable?”: Real artists ship! Dus what the hell, ik ga hier een half uur voor vrij maken en er iets over zeggen.
Waarom het KB?
Wel, er zijn (te)veel langdurig zieken. Wat veel geld kost. En het zijn tijden van besparing. Dus zoveel mogelijk werknemers moeten terug aan het werk. Er is ook veel in het nieuws geweest over de recente spectaculaire, exponentiële stijging van het aantal langdurig zieken, te wijten aan een algemene malaise in de maatschappij. Maar dat is eigenlijk een beetje bullshit. Mensen die vroeger “gewoon” op brugpensioen gingen bvb., gaan nu door een gewijzigde regelgeving langdurig in ziekteverlof. Dus het is voornamelijk een fictieve stijging.
Hoe gaat dit KB helpen?
Hoe langer je niet werkt, hoe kleiner de kans dat je effectief terug aan de slag gaat. Dus voorziet het KB dat in de eerste maanden van arbeidsongeschiktheid al actie genomen kan worden. De werknemer kan zelf een re-integratietraject aanvragen, eventueel via de huisarts. De adviserend arts kan het ook. Zelfs de werkgever kan (wel pas vanaf vier maanden arbeidsongeschiktheid) een re-integratietraject voor zijn zieke werknemer aanvragen. Werknemers die door medische beperkingen definitief niet meer aan de slag kunnen bij hun huidige werkgever, ook niet in een aangepaste functie, kunnen via de VDAB omgeschoold worden voor inschakeling in een andere job op de arbeidsmarkt.
Maar dat doen we nu toch al?
Gaat het KB effectief meer mensen aan het werk krijgen? Want werknemers die het werk willen hervatten, kunnen hiervoor al een bezoek voorafgaand aan de werkhervatting aanvragen. Kunnen ze het werk niet meer aan en willen ze een omscholing, dan bestaat nu al de procedure medische overmacht. Dus wat, buiten veel (veel, veel, echt heel veel*) administratieve rompslomp, biedt het KB extra?
Als de werknemer geen zin heeft in een re-integratie, stopt het verhaal. De financiële stok achter de deur die aanvankelijk voorzien was voor de onwillige uitkeringsgerechtigden, is snel weer verwijderd.
En als de werkgever geen zin heeft, moet hij gewoon aangeven dat hij geen aangepast werk heeft. Ja, ik ga hier wat kort door de bocht, maar eigenlijk komt het daar wel op neer. Wat is bovendien de motivatie voor de werkgever? Na de eerste maand gewaarborgd loon heeft hij quasi geen kosten meer aan de zieke werknemer, wat anders kan uitvallen als hij een progressieve werkhervatting moet voorzien. En uiteraard zijn er visionaire werkgevers die hier wel voor openstaan. Maar zij doen dit nu al. Dus opnieuw, wat is de meerwaarde van het KB?
Okee, de werkgever kan nu ook een re-integratietraject aanvragen. Proactief stappen zetten naar een vernieuwde verwelkoming van je werknemer. Of eerder een eenvoudige manier om en masse je langdurig zieke werknemers van je loonlijst te schrappen? Want dat zie ik dus absoluut gaan gebeuren.
Wie gaat dat betalen?
Er is grote politieke druk om het KB zo snel mogelijk te laten verschijnen. Want de besparingen die verwacht worden door de invoering van het KB, zijn al voor een gedeelte voor dit jaar gebudgetteerd. Maar zelfs voor onze ministers staan tussen droom en daad nog wetten en praktische bezwaren. Het belangrijkste bezwaar dat de financiering van dit hele project nog steeds niet duidelijk is. Er moet overleg zijn tussen de bedrijfsarts en de adviserend arts, de behandelende arts, de werkgever en de werknemer. Fijn. Wie betaalt de tijd die hiervoor nodig is? De werkgever zal wellicht via de preventie-eenheden de rekening voor de bedrijfsarts ophoesten. Hier is al voorbereidend werk bezig, door het sleutelen aan de periodiciteit van de periodieke onderzoeken, waardoor meer tijd voor de bedrijfsarts wordt vrijgemaakt. Maar wie betaalt de tijd van de adviserende arts? Van de huisarts? In het nieuwe ontwerp-KB wordt hier nog steeds met geen woord over gerept.
En dan heb ik het nog niet eens over de ontwikkeling van het softwareplatform dat volgens het KB de informatie-uitwisseling tussen de verschillende artsen moet stroomlijnen. Welke codes worden gebruikt? Welk systeem? Hoe wordt deze medische informatie beveiligd?
Ik zou zo nog een tijdje door kunnen gaan, maar ik heb al genoeg gezeverd; time to ship it.
Ik ben alleszins benieuwd wat de nabije toekomst gaat brengen, er is nog veel werk aan de winkel. Misschien kunnen de betrokken kabinetten een aantal langdurig zieke werknemers laten herscholen om hier mee aan te werken…


*Ok, sinds de recentste versie van het ontwerp-KB kun je wel één "veel" weglaten.

Populaire posts van deze blog

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal

Goed nieuws en slecht nieuws

Wat wil je het eerste horen? "Okee, ik heb goed nieuws en slecht nieuws." Je hebt deze zin ongetwijfeld zelf al eens gebruikt. Ik zelf ook; als arts, als ouder en als manager. En waarschijnlijk heb je dezelfde neiging als ik: je begint liefst met het goede nieuws. "Okee, even de resultaten overlopen. Laat ons beginnen met het positieve..." (vriendelijke glimlach) "Ja, algemeen beschouwd waren je jaarresultaten heel goed. Zoals je kunt zien in deze grafiek, scoor je duidelijk boven het gemiddelde, op alle gemeten parameters. Maar -" "Wat zijn parameters, papa?" Tja, mijn jongste dochter is nog maar net vier, ik moet regelmatig dergelijke woorden uitleggen.  Maar plaats jezelf eens in de positie van een student die de uitslag van haar testscores gaat krijgen, of een patiënt die van zijn dokter de resultaten van een bloedanalyse te horen zal krijgen. Denk er echt over na. Wat wil je het eerste horen, het goede nieuws of het slechte ni