Doorgaan naar hoofdcontent

Memento mori

Waarschijnlijk heb je al eens gehoord over "The Top Five Regrets of the Dying" van de Australische verpleegster Bonnie Ware. Op de palliatieve afdeling vroeg ze patiënten vlak voor hun dood waar ze het meest spijt van hadden.


Hieronder de top vijf van hun antwoorden:
  1. I wish I'd had the courage to live a life true to myself, not the life others expected of me.
  2. I wish I hadn't worked so much.
  3. I wish I'd had the courage to express my feelings.
  4. I wish I had stayed in touch with my friends.
  5. I wish that I had let myself be happier.

Bovenaan staat het opgeven van een droom in ruil voor een leven zoals anderen van hen verwachtten, oftewel het gebrek aan moed om trouw te blijven aan zichzelf. Ze hadden ook spijt dat ze teveel gewerkt hadden, en dus te weinig tijd spendeerden aan hun kinderen, partner, vrienden en familie.

Ik heb mijn bedenkingen over de wijsheden die hieruit gefilterd worden.

"Wees trouw aan jezelf" is natuurlijk een mooi voornemen, want tja, als je dat niet doet ga je het aan het eind van je leven betreuren. Well duh. Gemakkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk; achteraf beschouwd is het altijd eenvoudiger om te zeggen "had ik maar".
Maar als er bij die mensen aan het eind van hun aardse bestaan plots een genie uit een lamp zou komen, die hen met een vingerknip een nieuw leven zou geven? Gegarandeerd dat ze opnieuw in dezelfde gewoontes zouden vervallen. Dit is bijvoorbeeld mooi geïllustreerd in een aflevering van House: Dying Changes Everything.
En het is niet enkel een hypothese uit een fictieve hospitaalserie; een medisch-wetenschappelijke studie (waarvan ik de bron niet direct kan terugvinden*) heeft aangetoond bij een groep jonge AIDS-patiënten dat ze de sociale kenmerken vertoonden van oudere mensen, zijnde kleinere, hechtere vriendenkringen, meer aandacht voor het plukken van de dag en zo. Maar op het moment dat hun aandoening onder controle raakte en evolueerde van een doodvonnis naar een chronische aandoening, hervielen ze in de gewoontes van "normale" jongeren, die er in hun gedrag onbewust van uitgaan dat ze het eeuwige leven hebben.

En de nummer 2 in de top 5, "ik wou dat ik niet zo hard had gewerkt"? Oh please, die dooddoener (pun intended) heb ik al zo vaak gehoord. "Er is nog nooit iemand die op zijn doodsbed wenste dat hij meer had gewerkt". Nee, maar door al dat harde werken heb je wel een sociale en financiële status opgebouwd, voor zowel jezelf als je gezin. En uiteraard denk je daar niet aan op je doodsbed en zeg je iets in de trant van "had ik maar meer gelééfd", but you can't have your cake and eat it too.

Ik ben zelf al drie maal in mijn leven geconfronteerd met mijn sterfelijkheid, en hierdoor gedurende een zekere tijd in een "memento mori" status geweest. Ik dacht meer op korte termijn, en trok me minder aan van de "waan van de dag". Op termijn echter begin je je toch meer als onsterfelijk te beschouwen (en ik blijf mijn hoop stellen op een later opladen in de cloud). Maar af en toe herhaal ik toch wel even de nuttige oefening, die bijvoorbeeld Steve Jobs destijds aanraadde: "wat als dit mijn laatste dag is?"

En alles wel beschouwd, kan ik stellen dat ik mij kan vinden in de bezinning van Frank Sinatra: Regrets, I have a few, but then again, too few to mention.


* Okee, ik heb gewoon geen zin om het op te zoeken

Populaire posts van deze blog

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels

Fedris gaat elk afgewezen ernstig arbeidsongeval controleren

In 2021 werd 14,8% van de arbeidsongevallen afgewezen door verzekeraars, een verdubbeling ten opzichte van de afgelopen twintig jaar. Dit aantal bleef in 2022 stijgen naar 15,5%, wat neerkomt op 23.400 geweigerde dossiers. Maar liefst 1 op de 5 ernstige arbeidsongevallen wordt onterecht geweigerd, zo blijkt uit controles van Fedris. Het overheidsorgaan zal vanaf nu alle geweigerde ernstige ongevallen onderzoeken. Procedure na een arbeidsongeval Wanneer iemand een arbeidsongeval heeft, dient deze een beroep te doen op de arbeidsongevallenverzekeraar van de werkgever. Deze verzekeraar besluit dan of het ongeval erkend wordt als een arbeidsongeval. Een arbeidsongeval omvat elke plotse gebeurtenis die zich voordoet tijdens het werk of op de weg van en naar het werk, waarbij er sprake moet zijn van fysieke of mentale schade. Toenemende afwijzingen en de rol van Fedris Uit gegevens blijkt dat in 2021 een recordaantal van 21.808 arbeidsongevallen, oftewel 14,8% van alle aangiftes, d

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal