Doorgaan naar hoofdcontent

Tien online risicoanalyses

Op 9 oktober is de OiRA-tool voor autobussen en autocars verschenen. Het is ondertussen al de tiende online risicoanalyse voor België. Ik geef hieronder wat meer duiding.



OiRA staat voor Online interactive Risk Assessment. Het is een gratis online werkmiddel om risicoanalyses op het gebied van gezondheid en veiligheid op de werkplek uit te voeren. EU-OSHA (het Europees Agentschap voor veiligheid en gezondheid op het werk) heeft de software ontwikkeld.

In elk land geldt andere wetgeving. Deze is wel gelijklopend in de verschillende Europese landen, maar je kunt ze niet één-op-één omzetten. Daarom zijn er dus verschillende OiRA's per land. 

Het is zeker nuttig voor kleine ondernemingen, die minder middelen hebben om een grondige risicoanalyse uit te voeren. In de tool wordt stap voor stap het risicoanalyseproces doorlopen, zodat de risico’s op de werkvloer kunnen worden geïdentificeerd en daarnaast preventieve acties worden opgesteld in een concreet actieplan. 

Zulk een document telt gemakkelijk meer dan 70 pagina's wanneer afgedrukt, en bij het doorlopen van alle stappen staat er vaak nog een hoop bijkomende duiding. Je bent hier dus wel even zoet mee om alle stappen te doorlopen. Maar het is dus wel gratis, en heel compleet.

De eerste OiRA-tool in België werd in 2013 ontwikkeld, de OiRA Kappers. Vervolgens werd in 2014 de OiRA Hout gelanceerd, met een update in 2018, en in 2015 de OiRA Bouw. In 2016 kwam er de OiRA Horeca en in 2017 de OiRA Schoonmaak en de OiRA Bakkers. In 2018 kwamen er nog twee OiRA's voor de podiumkunsten,  de OiRA Locaties en de OiRA Productiegezelschappen; en ook de OiRA Parken en tuinen. En in 2019 dus de Tiende, de OiRA Autocar en autobus.

Zie ook op Kluwer SenTRAL.

Populaire posts van deze blog

Kan men een definitief ongeschikte werknemer nog ontslaan zonder re-integratietraject?

Een vraag die mij nu al een aantal keer is gesteld, naar aanleiding van het nieuwe KB re-integratie; tijd om er even een kort blogartikel aan te wijden.     Ah, de definitieve overmacht. Al jaren een nagel aan mijn doodskist. In 2007 heb ik me zelfs laten verleiden tot het schrijven van een aantal fictiestukjes hierover (zie de triptiek Definitieve overmacht – Het verleden , Het heden en De toekomst ). Het toekomstverhaal is helaas echter nooit bewaarheid geworden, en met de huidige wetswijziging is de toen verschenen wettekst (die nooit effectief in werking is getreden) in haar geheel definitief in de vuilbak verdwenen. Nee, het vuile werk zal nog steeds door de bedrijfsarts en de werkgever opgeknapt moeten worden.   Op 30 december is dus een nieuwe wettekst verschenen in het Belgisch Staatsblad, dat de formaliteiten rond het einde van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht als gevolg van definitieve arbeidsongeschiktheid beschrijft. In artikel 34 ...

Werken bij warm weer

Een tijdje geleden heb ik een tekst opgesteld over werken bij warm weer, en op deze zwoele zomerdag is het wellicht hét moment om deze ook eens op mijn blog te plaatsen. Als je daar geen boodschap aan hebt, en liever weet hoe je de werkgever overhaalt om een korte werkbroek voor je aan te schaffen, verwijs ik naar een eerder blogartikel " kort van stof ". Weet je, de wetgeving over werken bij warm weer wordt chronisch geplaagd door een misverstand over de gebruikte begrippen. Het zit zo. De normen worden berekend op basis van de WBGT-index. WBGT staat voor "Wet Bulb Globe Temperature". Deze index drukt de gevoelswarmte uit. Met een vochtige globethermometer worden vier parameters bepaald. Naast de temperatuur worden ook de straling, luchtsnelheid en vochtigheidsgraad gemeten. Want een droge hitte met veel wind bvb. geeft veel minder hinder dan een drukkende, vochtige hitte met windstilte. De wetgeving zegt bvb. dat je bij een WBGT-index van 31,5 en zwaar werk (v...

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...