Doorgaan naar hoofdcontent

Werkt antirimpelcrème echt?

Wel, ja en nee.
Wat zijn rimpels eigenlijk? Zo rond het dertigste levensjaar (o nee, het is ook al bij mij begonnen!) neemt de kwaliteit van de huidstructuren af. De celdeling verloopt trager, de huid wordt minder goed doorbloed, doordat de bloedvaatjes vernauwen. De productiviteit van de vezelmakende cellen neemt af, waardoor het collageen en elastine slapper worden. De kwaliteit van het bindweefsel gaat achteruit. Dit kan nog verergeren door te weinig vochtinname, slechte voeding of hormoonbalansstoringen.
De huid wordt dunner, slapper, droger en minder elastisch en veerkrachtig. Door de onregelmatige structuur van de huid, kan deze vervolgens op verschillende niveaus "barsten" en op andere plaatsen niet. En voilà: daar zijn je rimpels.

Er zijn wel degelijk stoffen die een bewezen effect hebben op deze processen. Het natuurlijke vitamine A-zuur en afgeleide chemische stoffen zoals tretinoïne bijvoorbeeld kunnen de epidermis dunner en gladder maken en de celdeling stimuleren. Fijne lijntjes kunnen daarmee verminderen. Maar tretinoïne is straf spul en verboden in cosmetica die je in de winkel koopt. Daarvoor moet je naar een dermatoloog of een schoonheidsspecialist. De concentraties of derivaten van vitamine A die wel in cosmetica zijn toegestaan, zoals retinol, zijn vaak te klein om echt iets te betekenen. En dat geldt voor veel huidverjongende ingrediënten. Er komen ook steeds nieuwe trends; zo was enkele jaren geleden Aloë Vera het wondermiddel van de toekomst, en is momenteel Strivectin van uit de USA bezig aan een stevige opmars in de Lage Landen. Ook al is uit wetenschappelijk onderzoek gebleken dat het niet werkt.

Als uit onderzoek dan al blijkt dat een bepaalde stof een positieve invloed heeft op het huidverouderingsproces, betekent dat bovendien niet dat hij verwerkt in een crème datzelfde effect bereikt. Dat hangt af van de specifieke concentraties van deze stoffen, de reactie met andere ingrediënten, en bovendien moeten deze stoffen ook nog in de huidlaag van bestemming aankomen. In de praktijk gaat veel inspanning van crèmes in de bovenste dode huidlaag zitten. Als je daar een vettige crème op smeert, zwelt die laag wat op. Hierdoor lijkt die gladder en voelt ze zachter aan. Na een tweetal weken is deze dode huidlaag verwijderd (we zitten constant af te schilferen - vanwaar denk je dat al dat stof op de kasten komt), en quasi alle effecten van de crème zijn dan ook verdwenen.

Op zich is het niet zo verwonderlijk dat geen enkele van de huidcrèmes echt een wezenlijk verschil maken. Wettelijk gezien is een crème die echt ingrijpend de structuur van de huid verandert, geen cosmeticum meer, maar een medicijn. En dat krijg je alleen op doktersvoorschrift.

Mijn advies? Ofwel ga je naar een dermatoloog voor een rondje Botox of voor collageenspuitjes (wat behoorlijk duur is en ook maar een tijdelijk resultaat heeft), ofwel gebruik je een vettige crème. Een hoop goedkoper dan de dure merkproducten, en eigenlijk even effectief.

Populaire posts van deze blog

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal

Is maté oké?

Maté is een infusie van yerba maté bladeren in heet water. Het lijkt nog het meeste op thee, en wordt in de Zuid-Amerikaanse landen ook in plaats hiervan en in plaats van koffie gedronken. Eeuwenoud symbool van gezondheid en vriendschap, is deze drank er hét sociale bindmiddel. Maté is ook in de lage landen verkrijgbaar, in kruidenwinkels maar ook in grootwarenhuizen. En het heeft een afzetmarkt. Niet alleen bij inwijkelingen uit Zuid-Amerika. Maté wordt, naast groene thee, namelijk ook aanbevolen als hulpmiddel bij afvallen. Op een relatief bekende website staat maté geklasseerd onder "planten zonder risico", "... U kunt ook rechtstreeks thee van maté of groene thee nemen: gemakkelijk te vinden en veelvuldig gebruikt ..." Tal van dieetwebsites raden ook maté aan, omwille van tal van redenen: naast bijkomend gewichtsverlies, heeft het een beschermend effect op het hart. Het doet de slechte cholesterol dalen en beschermt tegen beschadigingen van het DNA. Het h

Calciumhydroxide in water

Kalkwater of kalkmelk is een oplossing van calciumhydroxide (Ca(OH) 2 ) in water. Calciumhydroxide is weinig oplosbaar in water. “0,17 gram per 100 ml water”. Bron: Chemiekaarten 19 e editie 2004. “Licht oplosbaar in water van 20°C : 1,65 g/l” Bron: Carmeuse.nl In water valt Ca(OH) 2 uiteen in Ca 2+ - en OH - -ionen. Hierdoor ontstaat een basische oplossing. De pH van een oplossing van 0,01% is 11,3. “pH: 11.3 (0.01% at 25 deg C); 12.5 to 12.7 (saturated solution (0.18 g/100 mL) at 25 deg C)” Bron: Intox.org Bij een gesatureerde oplossing (= maximum oplosbare hoeveelheid) bedraagt de pH 12,4 tot 12,8. “pH (saturated solution): 12.4” Bron: Sultanchemists.com “pH: 12,5-12,8 bij een concentratie van 1.070 mg/l” Bron: Carmeuse.nl Bij een langere blootstelling aan calciumhydroxide zullen de huidletsels meer uitgesproken zijn. Dit staat ook als dusdanig vermeld op veiligheidsfiches over calciumhydroxide. “Calcium hydroxide penetrates the ski