Doorgaan naar hoofdcontent

De grote mysteries van de vrouw - Deel 2: de onzichtbare ovulatie

Mannen zijn constant vruchtbaar. Ze staan steeds paraat - behalve wanneer ze ziek zijn, of uitgeput, of wanneer het voetbal op tv is. Maar vrouwen niet. Slechts een maal per maancyclus is een eitje gerijpt en klaar om bevrucht te worden. Een tijdsvenster van 48 uren om de 28 dagen. Bij de meeste zoogdieren is het wel duidelijk wanneer dat moment aangebroken is. De krolse kat gaat de hele buurt verblijden met nachtelijke serenades voor kandidaat-katers. Bronstige hinden schurken zich tegen de herten met het mooiste gewei aan. Bij een aantal soorten apen gaat het achterwerk opzwellen of knalrood worden. Maar bij onze vrouwen: Who knows? Een minderheid van de vrouwen voelt af en toe de eisprong. Alsof ze een kramp in de darmen hebben. Maar de overgrote meerderheid moet dag na dag hun eigen temperatuur opmeten om te zien of een nieuw ei de grote sprong heeft gewaagd. Waarom toch?

Een theorie gaat uit van de veronderstelling dat de vrouw gewoonweg te slim is geworden. Ergens in de loop van de evolutie is ze ineens beginnen te beseffen dat er behoorlijke nadelen aan seks verbonden zijn, namelijk zwangerschap en de hele verdere reutemeteut. Dus ging ze - telkens wanneer bvb. haar kont dikker begon te worden - mannen te vermijden. Vanavond niet schat. Goed voor haar. Maar slecht voor het nageslacht. Op die manier zou de evolutie de slimme vrouwen met een duidelijke vruchtbare periode hebben uitgerangeerd. Zij hebben zich niet of minder vaak voortgeplant dan de vrouwen met een minder duidelijke vruchtbare periode.

Een andere theorie beweert dat het geheimhouden van de vruchtbare periode bedoeld is om de man in de buurt te houden. Als hij niet weet wanneer zij zwanger is, moet hij constant bij haar in de buurt blijven om te voorkomen dat een andere schavuit zijn genetisch materiaal doneert. Een duidelijk voordeel voor de vrouw: de man heeft haar niet meer uitsluitend nodig voor de seks op zich, hij moet voortdurend blijven rondhangen - en ondertussen ook maar het vuilnis buitenzetten en de grot opkalefateren. Natuurlijk is het niet mogelijk om hun betere helft constant in de gaten te houden - er moet gejaagd worden op mammoeten en zo meer, en ondertussen zal de gevoelige grotartiest een bezoekje kunnen brengen aan de buurvrouw. Is dat vergezocht? Niet echt - er is bewijs dat vrouwen evenzeer als mannen inherent ontrouw zijn. Alle spermatozoïden zijn namelijk niet identiek. Er zijn twee groepen: de snelle en de trage. De snelle zwemmertjes doen wat er van hen verwacht wordt: ze spoeden zich naar de eicel, om deze te bevruchten. Maar de tweede groep zwemt helemaal niet naar de eicel. Ze vormen een barrière en gaan spermatozoïden met andere genetische kenmerken (dus die van de postbode en de melkboer) tegenhouden en zelfs afmaken! Ik heb er eens een documentaire over bekeken en geloof me, het is niet mooi om te zien.

Er is nóg een theorie, en die zegt dat de onzichtbare ovulatie bevorderlijk was voor de onderlinge harmonie tussen de vrouwen in een leefgroep. Als de vruchtbare periode heel duidelijk zou zijn, zouden de mannen van de groep plots veel vriendelijker worden tegen de buurvrouw met de rode kont, wat de overige vrouwen niet zouden kunnen appreciëren. Met veel geroep en harengetrek en geworstel in de modder tot gevolg. Wat ook zijn voordelen heeft. Maar evolutioneel gezien minder.

Populaire posts van deze blog

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal

Cyanide

En nog eens een strikt arbeidsgeneeskundig blogartikel. Een van de aan mij toegewezen bedrijven heeft informatie gevraagd over cyanides. Redelijk gespecialiseerde informatie wellicht, maar relevant voor bedrijven die met blauwzuur werken. En om collega's arbeidsgeneesheren en preventieadviseurs het opzoekwerk te besparen, maak ik de tekst ook maar publiek. --- CYANIDE 1. Fysische en chemische eigenschappen HCN Heerlijk verfrissend... eh, ruik ik amandelen? HCN is een kleurloze vloeistof of kleurloos gas met de karakteristieke geur van bittere amandelen. HCN gas en vloeistof zijn mengbaar met water en oplosbaar in ethanol en ether. Het kook- en smeltpunt van HCN zijn respectievelijk 25,70°C en -13,24°C. HCN wordt gebruikt als ontsmettings- of desinfectiemiddel, of in chemische syntheses. NaCN en KCN De zouten NaCN en KCN zijn witte, kristallijne vaste stoffen met een lichte amandelgeur. Het smeltpunt van NaCN is 560°C en van KCN 620-635°C. KCN is goed oplosbaar i

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels